Drukowana wersja tematu

Kliknij tu, aby zobaczyć temat w orginalnym formacie

cincin.cc - witaj w krainie inspiracji smaku _ Kuchenne ABC _ Co o gotowaniu i jedzeniu wiedzieć warto

Napisany przez: seniorka 10 Aug 2009, 15:08

SPIS TREŚCI

BAKALIE
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=909395
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=892928
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=941976
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=941076
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=916834
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=902240
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=964623
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1005618
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1045094
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=937989
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1034324
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1265827

DESERY
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=985356
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=966877
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=903159
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=904204

GRZYBY
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=890363
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=929014
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1024154
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1007137
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=993680
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1164277

KASZA, RYŻ
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=966159
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=965274
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1016011
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1021595
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=938654
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=966543
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=929959
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1109369


MAKARON, KLUSKI
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1009575
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=910188
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=978687
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1009925
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=914005
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1170083

OMLETY, SUFLETY, NALEŚNIKI, PIEROGI
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=886604
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=935489
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=895631
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=908996
Sufletologia
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1196514
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1262196

OWOCE
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1010852
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=989664
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=907507
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=952141
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=934008
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1012950
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1006601
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=991370
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=929523
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1016372
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=894378
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=904920
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=927775
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=996019
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=906643
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=913278
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=998370
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=883096
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1019337
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1011708
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=888798
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=882497
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=895062
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=924319
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1000819
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1004747
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1016858
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=987298
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=894772
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1003822
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=900921
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1032171
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1105474
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1155551
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1163356
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1167004
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1169146
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1193105
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1260793
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1425894

WARZYWA
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1154418
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1154998

Jhttp://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=887810
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=888304
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1018588
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=996968
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=908719
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=889013
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=953375
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1031053
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1077391
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=958190
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=994902
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1033144
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=952608
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1084352
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=911872
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=962754
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=964914
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=904592
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1005996
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=947256
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=978175
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=883557
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=979787
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=987075
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=900036
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1001947
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=963594
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1013585
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1033485
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=984742
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=986048
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=886004
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=887084
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=889595
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1018252
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=882779
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1032458
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=974617
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=980786
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=949934
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=900698
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=951202
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=954673
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1015697
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1020825
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=974880
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=979255
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=972775
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=911596
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=984113
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=928226
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=976083
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1030656
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1055431
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1056990
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1086732
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1103775
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1107237
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1158757
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1159707
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1163925
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1168340
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1173537
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1174047
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1276940
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1278567
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1285202

SAŁATKI

http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=910984
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=928612
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1011271
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1025222
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=999625
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1050037

ZIOŁA I PRZYPRAWY
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1002691
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1003228
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=999000
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=914422
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=901932
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1012398
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=969042
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1012054
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=964859
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=946974
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=939494
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=988555
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=905162
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=951665
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1004390
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=883831
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=970792
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=976757
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=974398
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1021160
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=953774
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1046181
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1050931
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1062560
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1158355
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1159140
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1165460
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1166016
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1425844

MIĘSO, PRZETWORY MIĘSNE
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1052379
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=920317
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=969958
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=957052
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=905905
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=957627
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=983754
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=913571
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=981152
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=922210
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=912213
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=971156
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=963220
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=981621
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1054059
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=921809
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=915256
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=982048
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=907003
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=887635
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1046749
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=989991
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=988975
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=923398
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=916535
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=958415
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=917119
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=921378
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=957922
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=922621
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=936935
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=992950
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1099156
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1184811
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1257012
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1268316

RYBY I OWOCE MORZA
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1063680
Ohttp://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=919512
[url=http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1014583
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=907835
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=993237
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=892626
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=905562
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=949501
http://a%20href=/
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1026751
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1026989
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1027382
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1058440

PRZETWORY
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1009145
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1018962
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=884001
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1020067
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=886318
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=902767
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1023635
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1023833
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=950545
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1161797

SERY
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1014849
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=926000
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=935231
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=973571
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=985701
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=989231
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=968185
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=950214
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=934842
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1041933
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1096445
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1098146
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1189315

OLEJ, MASŁO, MARGARYNA
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=946249
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=946650
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=972000
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=898693
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1029374
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=996440
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=895414
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=948095
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1169513

Napisany przez: seniorka 11 Aug 2009, 10:00

OCET
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1016638
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=891216
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=980462
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=986688
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1252677

NAPOJE
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=932853
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=943861
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1090382
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1092793
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=942944
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1007707
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=973197
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1072106
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1072771
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1075905
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1166444
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1170921
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1250885

NAPOJE ALKOHOLOWE
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1153063
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=913090
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=982559
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=933645
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=950898
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=931678
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=912618
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=969659
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=887388
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=898812
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=893479
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=967818
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=910655
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=910578
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=997752
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=903914
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=885487
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=985126
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=926338
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=926683
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1023219
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=958824
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=936585
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1028793
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1039822
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1039822
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1040329
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1041166
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1051440
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1067521
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1070041
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1102364
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1156386
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1177737
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1193649

WYPIEKI
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1064559
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1064862
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=955892
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=957404
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=911317
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=903458
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=991800
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=954212
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=959186
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=899075
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=899690
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=900316
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=940269
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=990333
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=959385
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1033883
Fhttp://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=939086
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=956308
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=937290
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=909763
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=960817
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=916202
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=961035
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=961417
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=917433
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=971500
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=990937
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=961766
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=949084
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1028262
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1028394
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1043432
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1185733

ZAPIEKANKI
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1008355
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1010272
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1019706
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1024581
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=963979
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=988076
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1024887
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1269450

ZUPY
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1021841
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1022220
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1022555
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=942440
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=953018
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=992693
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1048293

POLSKIE SMAKI
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=965247
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=908399
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1029714
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1030156
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1049282

SMAKI ŚWIATA
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1430621
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=930783
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1000369
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=885700
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=892381
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=926929
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=925150
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=936291
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=944212
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=987676
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=944957
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=973984
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=967090
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1013176
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=906325
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=984404
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=994295
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1017914
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=941475
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=918887
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=901583
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1022952
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1060679
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1061248
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1076295
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1081336
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1083458
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1167724
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1176195
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1273183

GOTUJ SAMCZNIE I ZDROWO
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=884242
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=884993
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=893674
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=986377
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=977159
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1012757
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1017571
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=992186
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1111044

PRZYJĘCIA DUŻE I MAŁE
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=882306
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=925560
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=925307
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=927437
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=975275
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1015073
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=938325
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=983441
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=919121
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=919951
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=955021
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=955568
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=983125
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1020394
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=980099
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1008065
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1191362
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1192010

ŚWIĘTA
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=923050
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=924663
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=924898
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=925020
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=943459
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=944587
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=945572
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=945809
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=962037
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=959924
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=960234 http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=962563
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=917729
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1065891
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1274605

DOBRE RADY
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=956651
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1025772
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1026104
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=934471
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=891477
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=914795
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1005120
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=892133
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1013988
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1001201
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=890704
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=921016
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=931248
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=969472
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=971761
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=972349
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1027852
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1031481
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1031901
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1057532
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1100702
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1153761
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1160906
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1161258
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1162373
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1171443
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1186341
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1188201
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1190188
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1245427
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1298360

SAVOIR - VIVRE
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=959717
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=927176
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=932297
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=955276
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=975659
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=912940
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=937553
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=940667
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1172139
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1263582
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1267201

CIEKAWOSTKI
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=977579
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=967474
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=918047
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1156988

RÓŻNOŚCI
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=918526
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=911366
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=901354
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=915567
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1035016
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1017072
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=935898
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=923838
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=925998
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=933289
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=908096
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=890895
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=965832
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1008731
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1015337
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=920677
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=889858
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=995569
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=976471
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=884500
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=930350
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1017293
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=947733
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=984952
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=964401
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=891708
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=939936
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1029108
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1094984
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1112142
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1155891
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1157636
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1165187
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1194727
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1248364
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1254247
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1255746
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1258641
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1267728
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1270814
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1280766
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1284022
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1285910
http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=29074&view=findpost&p=1292095
http://http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29074&st=920&p=1484410&#entry1484410

Napisany przez: seniorka 12 Aug 2009, 06:06

Jak dobrze zorganizować przyjęcie typu barbecue



Główna zasada przyjęcia typu barbecue: wszystko przygotuj wcześniej i kupuj produkty wysokiej jakości. Gorszego gatunku mięso nie upiecze się na ruszcie.
Wkładaj mięso do marynaty wieczorem, trzymane w niej przez kilkanaście godzin będzie bardziej soczyste i aromatyczne. Doprawianie w ostatniej chwili nic nie da..
Pamiętaj, żeby rozpalić grill w odpowiednim czasie, czyli przynajmniej 45 minut wcześniej. Na świeżym ogniu wszystko się przypali. . Jeśli chcesz obniżyć temperaturę żarzącego się węgla (pod koniec pieczenia), spryskaj go wodą.
Potrawy będą upieczone równomiernie i nie przypalone, gdy węgiel rozpali się do czerwoności i pokryje białym popiołem. Jeśli żar jest zbyt duży, rozgarnij węgiel, jeśli zbyt mały – zgarnij.
Drewniane szpikulce należy moczyć w wodzie przynajmniej przez 20 minut.
Ruszt ustawia się około 15 cm nad węglami. Powinien rozgrzewać się przez 2 – 3 minuty, zanim ułożysz na nim mięso. Chleb i owoce piecze się na ruszcie ustawionym 30 cm nad ogniem.
Aby zapobiec przypalaniu potraw (i tworzeniu rakotwórczych substancji na powierzchni mięsa), należy je często obracać.
Barbecue lubi pewien bałagan i możliwość komponowania potraw już na talerzu. Przygotuj dużo dodatków: miski z sałatą, pokrojonymi pomidorami, ogórkami, piklami. Nie zapomnij o sosach, przyprawach, musztardzie, keczupie i w końcu o piwie, sokach i prostym młodym winie.


Jak podać melon i arbuz na stół


Od pewnego czasu zaczęłam kupować miesięcznik „Moje gotowanie”. Oprócz przepisów zawiera on sporo porad , które ułatwiają przygotowanie i podawanie potraw . To mi bardzo odpowiada. Poprzednie dwie porady pochodziły ze „Smaków i aromatów”, a dzisiaj o tym, co możemy zrobić z arbuza i melona z „Mojego gotowania”. Ponieważ jest sezon na te owoce, sadzę, że może się to przydać niejednej pani domu. Ale najpierw trochę wiadomości o tych przysmakach..

Arbuz i melon to kuzyni należący do jednej rodziny – dyniowatych. Pochodzą jednak z odległych stron świata: arbuz z tropikalnej Afryki, melon zaś najprawdopodobniej z Azji. Najchętniej i najczęściej zajadamy się tymi owocami po prostu pociętymi w niewielkie łódeczki. Jednak oba są wdzięcznym „tworzywem” w rękach nawet początkującego kucharza. Melon wystarczy przekroić i nieco wydrążyć usuwając pestki, po czym wypełnić słodkim czerwonym winem, a najlepiej i najbardziej klasycznie – portugalskim porto. Pocięty w kostkę arbuz doda uroku każdej sałatce owocowej albo z liści świeżego szpinaku i fety. Ponieważ ani arbuzy, ani melony po zerwaniu nie dojrzewają, należy wybierać owoce dobrze, równomiernie wybarwione, wydzielające słodki zapach od strony łodygi, a po przeciwnej stronie miękkie. Możesz je przechowywać w temperaturze pokojowej przez 1 – 2 tygodnie. Gdy owoc jest już napoczęty, należy owinąć go przezroczystą folią, przechowywać w lodowce i zużyć najdalej w ciągu kilku dni. A czy wiesz jak je podać na stół?

Melon i arbuz to para, której smak doskonale komponuje się z owocami morza i mięsem. Ważne dla osób dbających o linię: arbuz, choć bardzo słodki, jest niskokaloryczny.

Napisany przez: izunia2007 12 Aug 2009, 21:29

Fajny temat icon_smile.gif Musze poszukac cos ciekawego w moich ksiazkach i notatkach icon_smile.gif

Napisany przez: seniorka 13 Aug 2009, 00:13

Bardzo się cieszę, że Cię zainteresował ten temat. Zapraszam serdecznie i czekam na posty. Pozdrowienia wink.gif

Napisany przez: seniorka 13 Aug 2009, 00:48


Pomidory – soczysta czerwień lata


Dzisiejsze rady pochodzą od pani Agnieszki Fedorczyk z „Mojego gotowania”.

Pulchny, jaskrawoczerwony pomidor ma cienką, lśniącą skórkę i miąższ z dużą zawartością wody. I wcale nie jest warzywem, tak jak powszechnie się sądzi, lecz owocem, jagodą. Chociaż dostępny jest przez cały rok, to szczyt sezonu przypada na schyłek lata. Zbierane w tym czasie pomidory są najsmaczniejsze, najbardziej aromatyczne – warto więc jeść do syta na surowo, pieczone, smażone, gotowane oraz robić z nich przetwory. Konserwowane w puszkach lub słoikach pomidory, a także suszone na słońcu niemal nie tracą wartości odżywczych. Kupując, wybieramy pomidory kształtne, jednolicie ubarwione, jędrne i ciężkie. Te lekkie i rozdęte mają zwykle kiepską konsystencję i niedobry smak. Nie przechowujemy ich w lodówce, lecz trzymamy w temperaturze pokojowej. Najlepiej w torebce papierowej albo szufladzie, poza bezpośrednim operowaniem słońca, po to, by nie zakłócać ich naturalnego procesu dojrzewania.


Napisany przez: seniorka 14 Aug 2009, 10:19


Maliny – smaczne i zdrowe


Piękniejsze i smaczniejsze od tabletek aspiryny, mają jej wszystkie zadziwiające właściwości lecznicze. Ale są jeszcze inne powody, by jeść maliny. Poznamy je na podstawie artykułu pani Anny Barańskiej za „Smaków i aromatów”.

Do momentu poznania chińskiej herbaty, północ Europy rozkoszowała się w zimowe wieczory malinowym naparem, doceniając jego subtelny smak, niezwykły aromat i tajemniczą moc rozgrzewania organizmu. Pierwszy syrop sporządzono w klasztornych aptekach około XVI wieku i aplikowano jako środek odżywczy, ogólnie wzmacniający przy przeziębieniach. Uważni medycy dostrzegli, że napar malinowy wywołuje najpierw poty, a potem zbawienne obniżenie temperatury ciała.. To było ważne odkrycie w czasach, kiedy poza kosztowną chininą i grożną dla żołądka korą wierzby nie dysponowano innymi specyfikami na gorączkę. Zanim wyprodukowano pierwsze tabletki aspiryny (1899 rok), w każdej domowej apteczce stały malinowe mikstury na katar, kaszel, grypę i łamanie w kościach. Z czasem zbadano skład chemiczny malin, jednego z najstarszych krzewów owocowych i intuicyjna wiedza zielarzy znalazła naukowe potwierdzenie Co więcej, okazało się, że maliny są łagodnym, pozbawionym skutków ubocznych środkiem, który może z powodzeniem konkurować z pigułkami najnowszej generacji.


Napisany przez: seniorka 16 Aug 2009, 11:18


Kalafior dobrze podany


Kiedy jest naprawdę dorodny, urodą może konkurować z kwiatami. Długo uprawiany dla ozdobienia rabatek, w końcu trafił na stoły w wersji á la polonaise, czyli polany przyrumienioną na maśle bułką. Dzisiaj podaje się kalafiory z większą finezją. Według „Smaków i aromatów” kilka rad, jak postępować z kalafiorem, żeby był dobrze przyrządzony.








Napisany przez: .agatka. 16 Aug 2009, 11:32

Dziękuję Seniorko za wykład na temat kalafiora icon_smile.gif Uszczęśliwiłaś mnie ogromnie icon_smile.gif

Napisany przez: seniorka 16 Aug 2009, 11:46

Bardzo się cieszę agatko. Właśnie robię zapas "dobrych rad" na najróżniejsze tematy, nawet te mające związek z jedzeniem i zdrowiem. Przyznam, że niektóre mnie samą zaskakują, a dla odprężenia będą kulinarne wycieczki w egzotyczne miejsca. Zapraszam do czytania, a jeśli ktoś chciałby wziąć udział w tym niezbędniku, będzie mile widziany.

Napisany przez: kermidt 16 Aug 2009, 21:09

A ja ostatnio podawalam melony w galaretce.
Bardzo ladnie wygladaja roznokolorowe kulki. Galaretke robilam w ladnej, prostokatnej formie - jak na pasztet. Po wyjeciu ladnie stoi.

Napisany przez: seniorka 17 Aug 2009, 14:45

Na pewno taka galaretka jest nie tylko dekoracyjna, ale też i bardzo smaczna. Jeszcze jeden pomysł na podanie melonow na stół.

Napisany przez: seniorka 17 Aug 2009, 14:48


Mięta


Hojnie obdarza nas wigorem swojego aromatu. W przemyśle spożywczym jest po prostu niezastąpiona. Stanowi bazę rozmaitych likierów, kordiałów, karmelków i gumy do żucia. Nadaje odświeżający zapach i smak koktajlom, konfiturom (np. z jabłek), sałatkom z owoców i sorbetom (cytrynowy zawsze dekoruje się listkami świeżej mięty). Suszona stosowana jest do wyrobu herbat i naparów.

Jej mocny, czysty aromat współgra ze znacznie większą liczbą smaków niż nam się wydaje. Trzeba choć raz spróbować jej z takimi warzywami jak zielony groszek, fasolka szparagowa, bób, cukinia czy marchewka, doprawić nią letnie sałatki z pomidorami i ogórkami – rezultat jest zaskakujący!

Połączenie z jagnięciną i kaczką to klasyka w tradycji anglosaskiej, gdzie mięty używa się do przygotowania sosu na bazie octu i cukru. Na Bliskim Wschodzie dodaje świeżości klopsikom i szaszłykom. Wspaniale nadaje się również do zup warzywnych, sałatek ryżowych, omletów i jogurtu. Kiedyś w polskiej kuchni znany był przepis na przyprawione miętą pierogi z białym serem – bardzo lekko osłodzone i mocno przyprawione pieprzem. Wyborne! Wielu znakomitych kucharzy podaje do gotowanej lub smażonej ryby prosty sos z masła, soku cytrynowego i posiekanej mięty. Cukiernicy uważają, że jest szalenie wyrafinowaną ozdobą lodów i wszelkiego rodzaju piankowych deserów.

Występuje aż w 40 odmianach. Cenią ją zielarze, bowiem ułatwia trawienie. Dobra zielona herbata z dodatkiem świeżej lub suszonej mięty ma wręcz zbawienny wpływ na nasze żołądki. Jest także miejscowym środkiem znieczulającym, szczególnie w postaci olejku. Obecność mentolu powoduje w kontakcie ze skórą wrażenie zimna, a wiadomo, że zimno koi ból.

Mimo że rośnie dziko w bardzo wielu miejscach, warto hodować ją na parapecie w doniczce.

Bo zawsze wtedy można szybko zrobić do razowego chleba lub na przystawkę pyszny http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=883195

Żródło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: kermidt 17 Aug 2009, 15:06

Tak, byla tez tam mieta icon_lol.gif
Kilka listkow. Nawet jak sie nie lubi i nie zje ozywia wyglad deserow.

http://www.kraftcanada.com/en/recipes/refreshing-double-melon-delight-94082.aspx

Napisany przez: seniorka 18 Aug 2009, 08:42


Spiżarnia smakosza – przetwory owocowe


Zapraszają nas do niej „Smaki i aromaty”. Oczywiście chodzi o przetwory owocowe, jak powidła, galaretki czy dżemy. Nie muszą być słodkie jak ulepek, ani smażone przez trzy dni. Mogą pachnieć latem i świeżymi owocami. Zajrzyjmy do notesu kucharza i poznajmy kilka złotych reguł zapewniających powodzenie przy przygotowywaniu przetworów.

*Kupuj tylko bardzo świeże, nie przejrzałe owoce, a potem jeszcze z całą starannością przebieraj je w domu. Wyrzucaj nie tylko nadgniłe, ale także wszystkie pogniecione, uszkodzone owoce.








Napisany przez: seniorka 19 Aug 2009, 07:39

Odchudzanie smakosza


Pyszne i nie tuczy? Tak właśnie dzieje się w przypadku brzoskwiniowej diety. Dla Chińczyków te owoce są symbolem nieśmiertelności.

W ten mało znany sposób odchudzaliśmy się ze „Smakami i aromatami”. Temat może mało pasujący do gotowania i jedzenia, ale te sezonowe owoce należą przecież do jedzenia i skoro jest teraz na nie sezon, można, oprócz konfitur, wykorzystać je także do utrzymania smukłej sylwetki.

Napisany przez: seniorka 20 Aug 2009, 07:39


Sorbety


Dzisiaj o sorbetach ze „Smaków i aromatów”. Najpierw trochę historii, a póżniej sztuka przygotowywania i podawania. Zacznijmy więc od historii.

Perski smakołyk. Zanim pojawiły się lody, wyrafinowani smakosze starożytności raczyli się zamrożoną miazgą ze świeżych owoców. Neron podawał swoim gościom w pełni gorącego lata, cudownie orzeżwiające „śnieżne” desery, których koszt bulwersował współczesnych. Moralista Seneka wręcz pogardzał rzymskimi nobilami za bezmyślne wydatki, jakie ponosili dla zaspokojenia kapryśnych zachcianek. Można sobie wyobrazić, jak karkołomnym i drogim przedsięwzięciem musiało być w tamtych czasach sprowadzenie śniegu i lodu z wysokich partii gór. Innych sposobów zamrażania jeszcze nie znano i dopiero Marco Polo przywiózł z Chin prototyp współczesnej maszynki do lodów. Chińczycy już w czasach Konfucjusza wiedzieli, że do lodu trzeba dodać sól, co znacznie obniża punkt topnienia i ułatwia kucharzowi zadanie. Prawdopodobnie ten sekret wcześniej wykradli Chińczykom kupcy perscy, bo jednak klasyczna postać sorbetu to ich wynalazek.

Słowo sorbet pochodzi od włoskiego sorbetto, ale prażrodłem jest turecki chorbet, wywodzący się z perskiego charab. Trudno powiedzieć jak smakowały śnieżne desery Nerona, ale dość dokładnie wiadomo, jak przyrządzano sorbety w Wersalu za panowania Katarzyny Medycejskiej. Królewscy kucharze z dużą wprawą ucierali już świeże owoce, miód, przyprawy i śnieg, a potem jeszcze schładzali w lodzie posypanym saletrą. Z czasem ten orzeżwiający i lekki deser przeniósł się z uprzywilejowanych stołów do domów zamożnych mieszczan. W dziewiętnastowiecznej kuchni, gdy wystawne obiady składały się z kilkunastu dań, sorbety podawało się po pieczystym z cielęciny lub jagnięciny, a przed pieczonym drobiem. Uchodziło to za szczególnie elegancki zwyczaj, świadczący o „znajomości świata”. Póżniej sorbety przesunęły się do kategorii deserów i trochę bez powodzenia konkurowały z lodami. Dzisiaj moda na nie wraca – szczególnie te bardziej wytrawne, podawane po gorącej przystawce, a przed daniem głównym. Znów podczas eleganckiego obiadu lub dużego śniadania podaje się te lekkie, niskokaloryczne (bez tłuszczu, żółtek, śmietanki) mrożone soki lub przeciery owocowe jako enteremets, czyli orzeżwiający przerywnik, który ma odpowiednio przygotować podniebienie na czekające go jeszcze przyjemności.

Awangardowi kucharze wymyślili także sorbety z warzyw (ogórkowe, pomidorowe, buraczane) i z ziół. Za szczególnie wykwintne uchodzą – zasłużenie – sorbety przygotowywane z owoców, szampana, wybornych białych win, owocowych likierów. Ale i słodsze sorbety znów wróciły do łask dzięki szaleństwom diet i odchudzania. Jada się je na deser i nie liczy kalorii, bo zawierają ich znacznie mniej niż lody, torty i wszelkie ciasta.

Klasyczne menu z sorbetem

Sztuka zamrażania sorbetów. Sorbety najlepiej udają się w maszynce do lodów, ponieważ zamarzająca masa owocowa dzięki ciągłemu mieszaniu zyskuje odpowiednią gładkość i nie zawiera kryształów lodu. Nie każdy jednak ma taką maszynkę, a całkiem dobry sorbet można zrobić, mając mikser (a jeszcze lepiej malakser), mocną metalową rózgę i zamrażarkę, która schładza poniżej – 10 stopni. Potrzebna jest jeszcze cierpliwość, ponieważ masę owocową trzeba dość często mieszać.


Katastrofa! Co robić?









Napisany przez: seniorka 21 Aug 2009, 15:44


Z wodą zdrowiej


Eliksir życia, który dodaje sił, poprawia wygląd skóry, orzeżwia. O tej porze roku pijmy go szczególnie dużo! Przeglądając dzisiaj miesięcznik „Sól i pieprz”, trafiłam na artykuł o wodzie, jej zaletach i konieczności picia 1,5 – 2 litrów dziennie tego życiodajnego płynu. Oczywiście, wszyscy myślimy o wodach mineralnych, ale oprócz nich istnieją inne odmiany wody.


Odpowiednia woda na każdy smak
Woda wodzie nierówna. Którą wybrać, aby odpowiadała potrzebom naszego organizmu? Oto krótki przegląd najważniejszych rodzajów wód.


Napisany przez: Lud_ 22 Aug 2009, 19:03

CYTAT(seniorka @ 19 Aug 2009, 08:39 ) *
1 –2 kg owoców na posiłek,


kg?

Napisany przez: seniorka 22 Aug 2009, 20:49

Tak, bo to ma zastąpić posiłek. A apetyty widocznie mamy różne. Nie próbowałam tej diety i nie odpowiem czy jest skuteczna. Sprawdziłam jeszcze raz w "Smakach i aromatach " - są kg. Jeśli weżmiesz 3x 1 kg, to wyjdzie 3 kg dziennie - można przeżyć.

Napisany przez: seniorka 23 Aug 2009, 07:34


Różowe wino – chłodne, lekkie, pachnące truskawkami


Cieszy oko paletą barw mieniącą się odcieniami jasnej czerwieni. Niezastąpione w czasie letnich upałów – zachęca nas do spróbowania miesięcznik „Moje gotowanie”.

Wina różowe są winami pierwszorzędnymi. Nie ustępują winom białym i czerwonym. Tłoczone są z ciemnych winogron. Inaczej jednak niż w przypadku wina czerwonego po maceracji fermentacja ze skórkami trwa bardzo krótko – kilka do kilkunastu godzin Trzeba je kupić i wypić młode, z bieżącego lub zeszłego roku ( w tym roku pijemy rocznik 2008, a 2009 z win wyprodukowanych na półkuli południowej). Wino różowe nie polepsza się z wiekiem, lecz traci swoje zalety. Podane na stół musi być dobrze schłodzone – jego temperatura nie powinna przekraczać 10 stopni, zgodnie z zasadą, że im prostsze wino, tym bardziej je chłodzimy. Nigdy nie podawajmy różowego wina w wyższej temperaturze, gdyż może okazać się zbyt kwaśne lub przesadnie garbnikowe. Najlepiej umieścić butelkę w wiaderku z lodem i wodą, utrzymują stałą temperaturę podczas konsumpcji. Barwy mogą być łososiowe, truskawkowe, malinowe, ale jeżeli wino ma kolor morelowy lub jak skórka cebuli, jest to oznaka jego nienajlepszej formy. Wina różowe powinny błyszczeć i być przezroczyste. Mieć aromat świeżych owoców, takich jak truskawki, poziomki i wiśnie, a smak odświeżający, lekko kwaśny.

Nie ma innego wina, które tak łatwo dopasowuje się do różnych potraw – mówi Tomasz Prange-Barczyński, redaktor naczelny magazynu „Wino” – tutaj wachlarz jest naprawdę szeroki. Różowe wino okazuje się cudowne zarówno do potraw z ryżu (włoskie risotto, hiszpańska paella), makaronu (lazania, spaghetti), jajek (omlety), kisze np. lotaryński, jak i do sałatek jarzynowych z majonezem. Odpowiednie jest także do białych mięs ( kurczaka, indyka) lub wieprzowiny, panierowanych lub z grilla i do takich ryb, jak karp, karaś, pstrąg, dorsz lub łosoś, które mogą być smażone albo pieczone

Napisany przez: seniorka 23 Aug 2009, 23:33


Aromat Wysp Kanaryjskich


Tutejsza wyspiarska kuchnia słynie ze świeżo złowionych owoców morza i ryb. Hitem są tapas, czyli małe przekąski „na ząb”, charakterystyczne dla całej hiszpańskiej kuchni.

Fuertaventura i Lanzarote to dwie z siedmiu wulkanicznych wysp archipelagu położonego na oceanie Atlantyckim na północny zachód od wybrzeży Afryki. Aż trudno uwierzyć, że w tym księżycowym, pustynnym krajobrazie – wokół roztaczają się górzyste czarne tereny – lokalni rolnicy uprawiają oryginalne odmiany popularnych warzyw. Rosną tutaj miniaturowe ziemniaki (patatas) oraz soczyste pomidorki (tomates), które są doskonałym dodatkiem do mięs. Charakterystyczny dla Wysp Kanaryjskich zielony sos majo verde wspaniale komponuje się z lokalnymi potrawami mięsnymi. Tutejsza kuchnia kusi smakowitymi tapas – małymi przekąskami. Kawałek tuńczyka, plasterek szynki, ser z żurawiną – podawane na jeden kęs. Specjalnością Fuertaventury są kozie sery, a Lanzarote winogrona – jedyne na świecie uprawiane ręcznie na wulkanicznej glebie. Po wina, które wytwarza się z tych szczepów, przyjeżdżają miłośnicy z całego świata.

To smakowite wprowadzenie do kuchni Wysp Kanaryjskich poznaliśmy dzięki Magdalenie Różczce i Radkowi Brzózce z miesięcznika „Moje Gotowanie”. Kto z Was ma zamiar odwiedzić Wyspy Kanaryjskie, na pewno chętnie zapoznał się z ich kuchnią.


Napisany przez: seniorka 25 Aug 2009, 07:14

Ogórki


Dzisiaj z panią Joanną Bajorek, redaktorem „Mojego gotowania” kilka zdań o ogórkach. Tych do chrupania, zakąszania i…poprawiania urody. Mimo że dostępne teraz przez cały rok, to koniec lata jest dla nich najlepszym czasem. Warto je nie tylko chrupać, ale kisić i marynować. Zapach małosolnych nieodłącznie kojarzy się z latem.

Można tez uzyskać smak małosolnych szybko, bez czekania , aż się ukiszą. Wystarczy ogórek obrać , pokroić w plasterki, wymieszać z posiekanym czosnkiem, skropić sokiem z cytryny lub octem, oprószyć solą i pieprzem i sowicie posypać posiekanym koperkiem. Gdy się lekko zmacerują można skropić je odrobiną oliwy. Ale co kiszone, to kiszone.

Dla wielu smakoszy z południa Europy kiszony ogórek czy kapusta do obrzydlistwo, są po prostu zepsute. Nie potrafią docenić smaku ogórkowej czy soljanki, nie wiedzą jak smakuje zimna wódeczka zakąszona kiszonym ogórkiem, najlepiej takim z beczki, i nie maja pojęcia, jak sok z kiszenia pomaga następnego ranka.

A prawie każda z pań domu doceni ogórek albo tylko jego łupiny, gdy zabraknie jej toniku do twarzy lub gdy po prostu czuje, że jej skóra jest zmęczona i wysuszona. Wystarczy obłożyć twarz i szyję, a także dłonie, plasterkami lub łupinami świeżego ogórka i potrzymać 10 minut. Skóra będzie idealnie nawilżona i nabierze pięknego, zdrowego kolorytu.


Dobre pytania dotyczące ogórków


Napisany przez: seniorka 26 Aug 2009, 06:53


ABC marynowania w occie


Polecam http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=886111, w sam raz na przyjęcia bufetowe.

Żrodło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: seniorka 27 Aug 2009, 00:12


Najsłynniejszy omlet świata i lekcja smażenia omletów


W jednym z najpiękniejszych miejsc Normandii, u stóp Mont Saint Michel, góry intensywnie celtyckiej w swoim charakterze, od stu lat podaje się w restauracji La Mere Poulard omlety, o których wspomina każdy przewodnik turystyczny i każda licząca się encyklopedia kulinarna.

Podążając w górę wąską, wybrukowaną kamieniami ścieżką, wąż turystów już z daleka słyszy rytmiczny odgłos ubijanych jaj. Kto wejdzie do tej rekomendowanej gwiazdką Michelina restauracji, przekona się, jak w teatralny sposób potrafią Francuzi przyrządzać sztandarowe danie swojej kuchni. Szczególna atmosfera tego miejsca, ogień podsycany drewnem, miedziane patelnie z długimi uchwytami – to wszystko robi ogromne wrażenie, ale prawdziwą nagrodą ( za którą trzeba sporo zapłacić) jest niezrównana lekkość oraz subtelny smak omletu. Podaje się go przed daniem mięsnym - na przykład pieczoną jagnięciną z fasolką albo jako słodki deser. Po południu można wpaść tylko na ów słynny omlet, a potem już spokojnie wdrapać się wąską Grande Rue do klasztoru na szczycie góry.

Ponoć madame Poulard żyjąca w latach 1851 – 1931 pierwsza właścicielka restauracji, wykorzystała przepis balzakowskiego Ojca Rouger. Autor „Komedii ludzkiej” wprawdzie podczas pracy żywił się tylko owocami i jajami – wypijał jeszcze morze kawy – ale gdy postawił ostatnią kropkę w kolejnej powieści, szedł do dobrej restauracji i oddawał się gargantuicznemu ucztowaniu. Jako wielki realista potrafił oddać smak najwyborniejszych potraw paryskich i prowincjonalnych restauracji, gromadził także precyzyjne receptury ulubionych dań. Matka Poulard okazała się wielce utalentowaną uczennicą mistrza – jej omlety szybko stały się legendą. Dzisiaj restaurację prowadzą jej spadkobiercy, którzy odziedziczyli nie tylko miedziane patelnie, ale i sekret przyrządzania lekkiego lekkiego jak piórko dania. Smakosze odbywają pielgrzymki do tego okrytego legendą lokalu, a omletem była tu podejmowana królowa Elżbieta II, goszczona w La Mere Poulard przez prezydenta Mitteranda.

Jak się przyrządza ów słynny omlet? Niezrównana Elizabeth David , autorka „French Provincial Coocing”, z nonszalancją właściwą mistrzom kuchni, poradziła pewnemu smakoszowi, który zwrócił się do niej z listowną prośbą o wyjawienie tajemnicy tego uznanego dania: Oto przepis na omlet – wbijam dobre jajka do naczynia, rozbijam starannie, na patelni topię kawałek masła i wlewam roztrzepane jajka, stale mieszając. Będę szczęśliwa, jeśli ten przepis pana usatysfakcjonuje.

Uff, oto rada, z której trudno skorzystać. Na szczęście inni autorzy doceniają wagę szczegółów i ich receptury pozwalają nawet amatorom usmażyć dobry...http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=883110.


Lekcja smażenia omletów
- Przyrządzanie omletów jest znacznie łatwiejsze niż to się na ogół wydaje – mówi Jacek Dębski, szef kuchni w hotelu Mercure, specjalizującej się w daniach kuchni francuskiej. – Obawa przed smażeniem tego wybornego placka z ubitych jaj wynika, jak sadzę, z nadmiernego komplikowania prostych czynności przez autorów książek kulinarnych. Być może tworzy to szczególną aurę wtajemniczenia i dodaje tej bardzo prostej, szybko przygotowywanej potrawie – dosłownie w ciągu 10 minut – wyjątkowości. Radzę nie przejmować się radami w rodzaju „jedną ręką podginaj omlet, a drugą potrząsaj stale patelnią, żeby masa nie przywarła do dna”. Te rady miały sens, gdy w kuchni nie znano jeszcze teflonowych patelni. Francuski kucharz, który szkolił personel naszej kuchni, wcale nie odginał brzegów omletu, tylko mieszał masę jajeczną tak, by płynna warstwa mogła dotrzeć na dno. Oczywiście należy pamiętać o kilku rozsądnych regułach , które gwarantują sukces, czyli puszysty, lekki omlet na talerzu.

- 1. Trudno przecenić wagę patelni. Prawdziwi miłośnicy omletów powinni mieć specjalną, przeznaczoną tylko do smażenia tej potrawy. Najlepsza jest teflonowa o idealnie równym dnie. Wyciera się ją, lecz nigdy nie myje.

- 2. Na jeden omlet bierze się 3 dość duże jajka (po 60 g). Patelnia powinna mieć około 15 – 16 cm średnicy. Na większy omlet z 4 – 5 jajek odpowiednia będzie patelnia o średnicy 20 cm. Na ogromny z 6 jaj – 24 cm.

- 3. Jajka muszą być naprawdę świeże i zawsze wyjęte wcześniej z lodówki. Tylko wtedy można je odpowiednio ubić.

- 4. Niektóre przepisy zalecają dodawanie niewielkiej ilości mleka, śmietanki lub wody. Trochę płynu (1 – 2 łyżki na 3 jajka, nie więcej) dodadzą masie omletowej pulchności.

- 5. Czyta się w poradnikach kulinarnych o ubijaniu jajek dwoma widelcami. Nie jest to łatwe, uważam, że wystarczy energicznie roztrzepać jajka – przez 20 sekund – jednym widelcem. W szczególnych rodzajach omletu – sufletowych – ubija się pianę z białek i miesza z żółtkami.

- 6. Masło musi być dobrej jakości. Świeże, pachnące, bez oleju. Jajka należy wlewać na patelnię, kiedy opadnie piana z rozgrzanego masła, ale jeszcze zanim zmieni barwę na orzechową. W żadnym razie nie wolno dopuścić do przypalenia masła.

- 7. Teraz nadchodzi ważny moment mieszania omletu. Bierzemy drewnianą szpatułkę (lub bardzo szeroki nóż) i zaraz po wylaniu jajek zaczynamy je mieszać. Zastygła na dnie masa utrudnia tężenie jajek na wierzchu – delikatne rozrywanie dna szpatułką pozwala spływać płynnej jeszcze masie na spód. W pewnym momencie – mniej więcej po minucie - należy przerwać mieszanie. Omlet na spodzie musi mieć przyrumienioną lekko skorupkę, ale w środku i na wierzchu musi zachować wilgotność.

- 8. Kiedy zestala się spód omletu (szpatułkę już odłożyliśmy na bok) od czasu do czasu poruszamy patelnią. Smażenie omletu z 3 jajek trwa około 3 – 5 minut (kwestia upodobań, niektórzy lubią omlet bardzo słabo ścięty).

- 9. Teraz bardzo szybko kładziemy na środku porcję nadzienia i składamy omlet – podważając jeden brzeg drewnianą szpatułką – na pół. Można składać „na trzy” i wtedy omlet ma kształt rogala.

- 10. Omlety z bardziej skomplikowanym nadzieniem często wkłada się jeszcze na kilka minut do pieca. Niekiedy omlet smaruje się jeszcze przed podaniem cieniutką warstwą stopionego masła – nabiera słonecznej barwy i jest apetycznie błyszczący.

- Co jeszcze można włożyć do omletu?

- * pieczarki z boczkiem wędzonym

- * starannie dobrane świeże zioła: szczypiorek, natka pietruszki, estragon, rozmaryn lub majeranek

- * kiełbasę z pomidorami i mozarellą

- * zielony groszek podgrzany na łyżeczce masła ze szczyptą tymianku

- * usmażone z cebulą wątróbki drobiowe

- * pokrojone w paski piersi pieczonego (gotowanego) kurczaka, podgrzane z drobno posiekaną cebulą, estragonem i śmietaną

- * tarty ser – 2 – 3 łyżki na jeden omlet

- * tuńczyka z puszki, wymieszanego np. z paskami papryki lub posiekanym koperkiem

- * usmażoną na złoty kolor cebulę, przyprawioną majerankiem i pieprzem

- * ugotowane szparagi

- * pokrojone w paski lub kostkę świeże pomidory (bez pestek) lub paprykę

- żródło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: Lud_ 27 Aug 2009, 17:50

CYTAT(seniorka @ 22 Aug 2009, 21:49 ) *
Tak, bo to ma zastąpić posiłek. A apetyty widocznie mamy różne. Nie próbowałam tej diety i nie odpowiem czy jest skuteczna. Sprawdziłam jeszcze raz w "Smakach i aromatach " - są kg. Jeśli weżmiesz 3x 1 kg, to wyjdzie 3 kg dziennie - można przeżyć.


Dziwi mnie nieco to zalecenie, bo 2 kg brzoskwini to jakieś 960 kcal - trochę dużo jak na jeden posiłek na diecie, a ja bym w to miejsce wolała zjeść wypasiony obiad z deserem icon_wink.gif Pomijam fakt, że 2 kg owoców na raz to dla mnie synonim rozstroju żołądka icon_lol.gif
Ale rozumiem, że cytujesz tylko artykuł z czasopisma.

Wracając do tematu, dziękuję za artykuł o omletach, bo to jest danie, które BARDZO lubię i często podaję, więc przyda się anbetung.gif

Napisany przez: seniorka 27 Aug 2009, 19:05

Przeliczyłam - 2 kg brzoskwiń to 600 kcal, co wcale nie jest mało jak na jeden posiłek. Ten cytowany artykulik nosił tytuł "Odchudzanie smakosza" i nie jest zaleceniem do stosowania. Ale masz rację, będę unikała dziwolągów, żeby nie wprowadzać zamieszania. Cieszę się, że przydały się omlety. Mam dość dużo ciekawych tematów, które, mam nadzieję, zainteresują i Ciebie. Pozdrowienia wink.gif

Napisany przez: seniorka 28 Aug 2009, 07:41

Papryka


Z przyjemnością przeglądam najnowszy numer „Mojego Gotowania”. W tym miesięczniku znajduję i doskonałe przepisy i doskonałe porady. Przepisy wykorzystam do gotowania, a poradami podzielę się z Wami. Dzisiaj będzie o papryce…i nie tylko. Węgrzy, którzy spośród europejskich nacji najbardziej upodobali sobie to warzywo, nazywają je „czerwonym złotem”. Choć dostępna jest przez cały rok, to właśnie teraz jest najbardziej aromatyczna, jędrna i…najtańsza.

Ojczyzną papryki jest Ameryka Środkowa i Południowa, a do Europy przywiózł ją Kolumb. Dosyć szybko rozwinięto europejskie uprawy, najpierw w Hiszpanii, a potem we Włoszech, Francji i krajach bałkańskich. Papryka jest bogatym żródłem witaminy C (świeża zawiera jej dwa razy więcej niż taka sama porcja pomarańczy!). To smaczne warzywo ma niewiele kalorii (zaledwie 28 kcal w 100 g) i szerokie zastosowanie w kuchni. Wspaniale smakuje na surowo (by była lekkostrawna, najlepiej obrać ją ze skóry), można także ją piec, dusić, marynować. Świetnie smakuje z grilla i faszerowana. Istnieje wiele gatunków papryki – różnią się wielkością, kształtem, barwą i smakiem, ale wyodrębnia się dwa podstawowe rodzaje: dużą łagodną oraz drobną bardzo ostrą papryczkę typu chilli.


Jak postępować z papryką…

Polecam wypróbowany wielokrotnie przeze mnie przepis na http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=26204.

Napisany przez: Kasiula_bittersweet 28 Aug 2009, 09:08

bardzo przydatny temat! daumen.gif
omlety i sorbety przeczytane, czas na resztę!

Napisany przez: seniorka 28 Aug 2009, 18:37

Cieszę się, że tu zawitałaś. Zostań na stałe. Pozdrawiam wink.gif

Napisany przez: seniorka 29 Aug 2009, 01:16


Cydr i calvados


Ten napój z jabłek podaje się we Francji w każdym bistro, w Anglii zawsze jest w pubie, a w Niemczech w każdym domu. Cydr produkują na skalę przemysłową Francuzi, Anglicy, Szwajcarzy, Austriacy i Rosjanie, ale najlepszy pochodzi z rejonu Pays d’Auge w Normandii. Przechowywany jest w butelkach zabezpieczonych takim korkiem jak szampan, ponieważ ciągle odbywa się fermentacja i cidre po otwarciu lekko musuje. Wiejski cidre ma gorzkawy, wytrawny smak, z wyczuwalnym aromatem świeżo zebranych jabłek.

W Polsce nie przyjął się, choć kiedyś w sadach rosły odpowiednie odmiany kwaśnych i cierpkich jabłek. Jeśli ma się takie jabłka, można podjąć próbę nastawienia „wiejskiego” cydru. Moszcz miesza się z drożdżami, dodaje trochę cukru i nastawia do fermentacji. Po ściągnięciu cydru znad osadu, dosładzamy go do smaku, zlewamy do butelek i pasteryzujemy (bez pasteryzacji domowy cydr będzie fermentować z powodu niskiej zawartości alkoholu – ok.5 % ). Należy pamiętać o komorze powietrznej i o niezbyt mocnym wkładaniu korka, który zamykamy szczelnie dopiero po ogrzaniu butelek. Teraz napój nadaje się do przechowywania, ale należy liczyć się z tym, że nigdy nie będzie klarowny.

Z cydru robi się słynną wódkę jabłkową – calvados. Po destylacji, czasem dwukrotnej, wódkę wlewa się do dębowych beczek i poddaje dojrzewaniu. Im młodszy jest calvados, tym wyrażniej wyczuwa się w nim smak i aromat jabłek. W starym calvadosie przeważają zapachy pochodzące z drewna beczek.

W Normandii, ojczyżnie calvadosu, pije się najczęściej młodą wódkę jabłkową – nieco ostrą i drapiącą gardło. Rano, jako dodatek do porannej kawy, potem podczas obiadu – między daniami. Kieliszek jabłkowej brandy ma przewiercać dziurę w żołądku i torować drogę następnym daniom. Stąd nazwa „trou normand”, czyli normandzka dziura.

Napisany przez: seniorka 30 Aug 2009, 11:02

O kaczce


Dzisiaj o kaczce w „Moim Gotowaniu" będzie mówił pan Paweł Suchenek, szef kuchni hotelu Rialto -

Moją ulubioną częścią kaczki jest pierś – delikatna i nie potrzebuje długiej obróbki termicznej. Udka są nieco bardziej wymagające. Przyrządzam je oddzielnie, robiąc konfit – czyli długo, powoli duszę w tłuszczu z dodatkiem ziół, cukru, soli i innych przypraw – znakomicie smakują z dodatkiem gruszki duszonej w czerwonym winie, z odrobiną anyżku i cynamonu. Aby upiec kaczkę w całości, najlepiej natrzeć ją solą i majerankiem, nafaszerować jabłkami z dodatkiem imbiru. Piec powoli około 2 godzin, przez większość czasu w temperaturze 140 stopni, dopiero 15 – 20 minut przed końcem pieczenia podwyższyć ją do 180 – 200 stopni, aby nasza kaczka się pięknie zrumieniła. Dodatki pasujące do kaczki to imbir, porto, owoce leśne: jeżyny, poziomki, czarne porzeczki, także pomarańcze, ale przede wszystkim jabłka, cynamon, anyżek i miód.

Napisany przez: kermidt 30 Aug 2009, 15:40

Doskonale sa pieczone piersi z przyprawami. Duza iloscia przypraw. I zdziwilam sie przy tym przepisie, ze na swiecie uzywany jest jalowiec. Myslalam, ze to typowo polska, a w kazdym razie europejska przyprawa.
Nie za dlugo. Piers, jak wolowina, najlepsza jest kiedy w srodku jest rozowa, nie wysuszona na wior.
Z pieczonymi figami... mmmmmmmmmm

Napisany przez: seniorka 31 Aug 2009, 00:18

Jak gotować warzywa


Ponad połowa składników odżywczych zawartych w pożywieniu zostaje zniszczona, zanim znajdzie się na talerzu.

Żródło:”Smaki i aromaty”

Napisany przez: seniorka 1 Sep 2009, 23:42

Bakłażany


Niepodobne do innych warzyw zachwycają smakoszy lekką goryczką i delikatnie pikantnymi nutami.

Uprawiano je w Indiach już przed 4000 tysiącami lat. Ale dopiero w XV wieku zostały sprowadzone przez Arabów do Włoch i Hiszpanii. Początkowo traktowane nieufnie – miały wywoływać obłęd i epilepsję – dzisiaj podawane są na wszelkie możliwe sposoby. W witrynach włoskich i greckich restauracji marynowane albo pieczone na ruszcie plastry bakłażanów obowiązkowo znajdują się obok innych zakąsek. Można je faszerować siekanym mięsem albo ryżem, zapiekać z sosem pomidorowym i serem, mieszać z makaronem.

By dojrzeć potrzebują 120 suchych i prawdziwie słonecznych dni.. W pełni sezonu pola bakłażanowe przedstawiają prawdziwie fascynujący widok. Na niepozornych krzaczkach zwisają gruszkowate lub kuliste owoce o fioletowej, purpurowej , czasami niebieskawej lub zielonkawej, a nawet białej skórce. Ważą od kilkudziesięciu gramów do 2 kilogramów. Okrągłe mają delikatniejszy, bardziej słodki smak. Wydłużone zawierają więcej goryczki i pikantnych nut.

Jakkolwiek podane, bakłażany szczególnie lubią spotkać się w rondlu z pomidorami i tymiankiem. Innym dobrym towarzystwem jest ser i zawsze oliwa z oliwek, która – jak mówią smakosze – „dopieszcza i łagodzi” gorzkawy smak bakłażanów. Aromat nadaje im najczęściej – poza tymiankiem – czosnek, bazylia, oregano, pietruszka, cebula i estragon.

Wiadomości zaczerpnięte ze „Smaków i aromatów”.
Dla chętnych podaję jeszcze wypróbowany przepis na jarskie http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29091.

Napisany przez: seniorka 3 Sep 2009, 14:46

Wszystkie melony oraz arbuzy, duże i małe


Dobry melon – to dojrzały melon. Jest parę sposobów, które pomogą wam wybrać odpowiedni owoc.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Radzili: Elżbieta i Maciej Jabłońscy,
właściciele ekologicznego gospodarstwa w Rozalinie pod Warszawą.

Napisany przez: seniorka 4 Sep 2009, 07:44


Buraki – samo zdrowie


O tym, że sok z buraków odtruwa organizm, dietetycy wiedzieli już sto lat temu – czytamy w „Smakach i aromatach”. Dzisiaj czerwony burak budzi jeszcze większe zainteresowanie.

1. Zaletą buraków, jako warzywa towarzyszącemu mięsnym potrawom, jest wybitnie zasadowy odczyn. Wprawdzie tzw. systemy buforowe dbają o stabilność odczynu pH we krwi, płucach i nerkach, ale przeciążony przez złe odżywianie system szwankuje i dochodzi do zaburzeń trawienia. Aż 80 procent spożytych codziennie pokarmów powinno mieć charakter zasadowy, a tylko 20 kwaśny. W tradycyjnym sposobie odżywiania ten stosunek wynosi 55 do 45 procent. Aby utrzymać pH na właściwym poziomie, wystarczy stosować łatwą do zapamiętania regułę: sześć porcji warzyw i dwie porcje owoców dostarczają nam 80 procent pokarmu zasadowego, a jedna porcja białka ( mięso, ryby, sery) i jedna porcja skrobi (potrawy mączne, chleb, ziemniaki) - 20 procent pokarmu kwaśnego. Buraki są jednym z warzyw o dużym nadmiarze zasad.

2. Sok z buraków korzystnie wpływa na pracę trzustki, wątroby i pęcherzyka żółciowego. W instytutach, gdzie leczy się głodówką, pierwszy etap oczyszczania czy odtruwania organizmu polega na trzydniowej „płynnej” kuracji. Pacjenci pija wywar z warzyw, wodę mineralną i czysty sok z buraków.

3. Uważa się, ze buraki (podawane także w postaci sałatki) stymulują dopływ żółci z wątroby i tym samym przyspieszają proces trawienia. Na tym jednak nie koniec. Wzmożona produkcja żółci, w której skład wchodzą pochodzące z cholesterolu kwasy żółciowe i sam cholesterol, w sposób istotny obniża jego poziom we krwi.

4. W korzeniu buraka występują bardzo ważne dla prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu związki sodu, magnezu, żelaza, wapnia, a przede wszystkim krzemu. Sód jest pierwiastkiem młodości – zawdzięczamy mu wigor, zręczność i elastyczność.. Krzem, choć występuje w organizmie w śladowych ilościach, jest obecny niemal w każdej tkance. Pełni ważne funkcje w procesie budowy kości, przyczynia się do zdrowego wyglądu włosów, skóry i paznokci. Został mianowany „pierwiastkiem urody”. Wprawdzie najwięcej jest go w skrzypie, ale kto nie nabrał zwyczaju picia ziółek, niech je buraki

5. Burak zawiera niewiele witamin, a występujące w nim składniki mineralne dość dobrze znoszą proces gotowania. Jeśli chcemy jednak zachować wszystkie jego cenne właściwości, gotujmy te warzywa krótko, zawsze w łupinie i z dość wysoko odciętym korzonkiem. Najwięcej cennych składników mają buraki z ciemną skórką i miąższem o głębokiej „buraczanej” barwie.

Mam nadzieję, że nie zanudziłam Was tymi „lekarskimi „ poradami. Nie wszyscy przecież wiemy, co jemy. Dla chętnych do picia podaję przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=883396. Wystarczy szklanka dziennie.






Napisany przez: seniorka 6 Sep 2009, 09:31


Powtórka z papryki


Paprykę możemy, rzecz jasna, jeść na surowo: najsłodsza jest czerwona, ale wielu zwolenników ma też papryka zielona (niedojrzała), o intensywnym smaku kojarzącym się ze świeżym zielonym groszkiem. Możemy ją także ugotować, udusić, usmażyć lub upiec. Jeżeli paprykę pieczemy, to głównie po to, by zdjąć z niej skórkę. Strąki papryki kroimy wzdłuż na pół, usuwamy gniazda nasienne i ogonki, układamy ją na blasze skórką do góry i wsuwamy do piekarnika pod rozgrzany opiekacz. Kiedy skórka zbrązowieje i zacznie się gdzie niegdzie przypalać, wyjmujemy paprykę z piekarnika i od razu wkładamy ją do foliowych torebek. Torebki zawiązujemy i odstawiamy do momentu, aż papryka całkowicie ostygnie. Para, która powstanie wewnątrz, oddzieli skórkę od upieczonego miąższu, tak że łatwo będzie ją zdjąć. Zadanie możemy sobie dodatkowo ułatwić, obierając skórkę pod strumieniem bieżącej wody. Papryki możemy również opiekać w całości, trzeba jednak pamiętać o obracaniu strąków, by skórka przypiekała się równomiernie. Jeśli ktoś nie ma opiekacza, może papryki upiec w piekarniku na programie typowym do pieczenia ciast (220 st.). Można także zrobić to na grillu ogrodowym, papryka będzie miała wtedy dodatkowo kuszący, dymny posmak.

Takie upieczone i pozbawione skórki papryki mają w kuchni niezliczone zastosowania. Możemy na przykład kilka czerwonych papryk zmiksować z pudełeczkiem koziego twarożku, solą, pieprzem i sokiem z cytryny do smaku – otrzymamy w ten sposób znakomity, grecki w charakterze dip. Możemy także różnokolorowe papryki pokroić w pasy, ułożyć w słoju, przekładając plasterkami młodego czosnku i zalać oliwą. Jest to znakomita zakąska w stylu włoskim; gdy całą papryką zjemy, pozostanie nam jeszcze w słoiku pachnąca papryką i czosnkiem oliwa, doskonała do sałatek. W paski pieczonej papryki zawijać można na przykład kostki sera feta, kawałki dobrej mozarelli wraz z listkiem bazylii, małe paróweczki, gotowane krewetki itp. Wystarczy taki „pakunek” przekłuć wykałaczką i koreczki na każdą okazję gotowe. Możemy też kilka kawałków papryki położyć na grzance, przykryć plasterkiem sera (lub też posypać startym) i zapiec do zrumienienia.

W naszych czasach nie tylko smak się liczy – ważne są też korzyści płynące z jedzenia. Nie zapominajmy więc o wartościach odżywczych papryki. Zawiera ona całe masy witaminy C (trzy razy tyle co pomarańcza!) i witaminy A, ponadto sporo błonnika, a to wszystko przy zaledwie 24 kcal w 100 gramach. Sami widzicie, ze nie można przejść obojętnie obok tych przepisów, a dodatkowo będę Was kusiła http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=889067 z zielonej papryki i innych ingrediencji.

Żrodło: miesięcznik „Kuchnia”


Napisany przez: seniorka 7 Sep 2009, 09:02


Miód


Po latach niełaski, w jaką popadł za sprawą mnogości słodyczy, dziś na nowo odkrywamy walory miodu. Zbiera się go w najpiękniejszych miesiącach roku – po raz pierwszy między majem a lipcem, kiedy pszczoły spijają nektar z pierwszego kwitnienia, po raz drugi w połowie września. Miód zachowuje własności roślin, z których został zebrany i pachnie tak jak one – zawiera bowiem składniki olejków eterycznych pochodzące z nektaru.

Tysiące lat temu pszczelarze nauczyli się rozpoznawać i doceniać smakowe i lecznicze właściwości poszczególnych miodów. W czasach rzymskich wysoko ceniono ostry miód rozmarynowy, a w Grecji do dziś można kupić miód tymiankowy, opiewany przez Wergiliusza. W Prowansji zbiera się miód lawendowy – gęsty, biały, o upajającym zapachu. Miody z krajów tropikalnych charakteryzuje ostry, intensywny aromat.

Polskie miody uchodzą za jedne z lepszych na świecie. Warunki do hodowli pszczół są u nas wprost wymarzone – niezbyt uprzemysłowione rolnictwo sprawia, że pracowite owady mają do dyspozycji ogrom łąk i różnorodność kwiatów. Z ich nektaru powstają miody o różnych właściwościach leczniczych. I tak miód rzepakowy wzmacnia chore serce i układ krążenia, akacjowy jest idealny na podrażniony żołądek, wielokwiatowy, jedzony regularnie, pomaga łatwiej znosić wiosenne alergie, lipowy działa krzepiąco w stanach osłabienia, gryczany jest zalecany przy nieżytach górnych dróg oddechowych, spadziowy niweluje stres, a wrzosowy poleca się przy chorobach nerek.

W maleńkich, przydomowych pasiekach można natrafić na unikatowe miody, na przykład z mniszka lekarskiego, który jako pierwszy pojawia się w sezonie miodowym, a póżniej na bławatkowy, złocistożółty i ostry w smaku, na bardzo słodki koniczynowy, czy też łagodny i lekko kwaskowaty malinowy.

Pijmy miód, panowie bracia! Ostatnio do łask wraca też miód pitny, który tak naprawdę jest przodkiem wszystkich napojów wytwarzanych przez człowieka. Słynny antropolog Claude Levi-Strauss twierdził, że gest, którym człowiek po raz pierwszy zmieszał miód z wodą, wyznacza moment przejścia od natury do kultury. Szybko odkryto, że taka mieszanina daje alkoholową fermentację, a stąd już tylko krok do obcowania z boskością.

Polska ma szansę na powrót podbić miodem pitnym Europę. Trunek ten był naszym napojem narodowym od zamierzchłych czasów do połowy XVIII wieku. Wtedy to wyparły go piwa i zagraniczne likiery, jednak dziś znowu chętnie sięgamy po dawne receptury. Istnieją firmy, które – jak niegdyś – wytwarzają miód zaprawiony sokiem malinowym, czyli tzw. maliniak, lub miód z dodatkiem soku wiśniowego, o brzmiącej z niemiecka nazwie kirsztrang.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”


Napisany przez: seniorka 9 Sep 2009, 01:17

Grzyby


Zanim trafi na stół, ukrywa się w lesie, słuchając opowieści mchu i paproci. Grzyb to kompan nie od parady: sprawdzi się niemal w każdym kulinarnym towarzystwie.

Pierwsza wzmianka o grzybach pochodzi z V/IV wieku p.n.e. – o ich leczniczych zaletach rozprawiał w swych pismach Hipokrates. W czasach starożytnych zaczęto również grzyby hodować i wykorzystywać moc grzybów trujących do usuwania przeciwników politycznych. W średniowieczu grzyby były stosowane w celach leczniczych przez podejrzewane o konszachty z diabłem znachorki. Ich wiedza przestała być tajemnicą, gdy w XVI wieku opublikowano pierwszy atlas grzybów.

Opinie na temat ich wartości odżywczych są podzielone. Według jednych są bezwartościowe, bo składają się głównie z wody. Inni chwalą je za zawartość potasu i witamin. Jedno jest pewne – są ciężkostrawne, dlatego nie powinny ich jeść dzieci i osoby starsze. Na całym świecie występuje aż 120 tys. gatunków grzybów – i tylko jedna setna z nich jest jadalna. W kuchni najlepiej sprawdzają się:

Borowiki szlachetne (prawdziwki) – ich lekko orzechowy smak pasuje do sosów i zup. Można je smażyć, dusić, zamrażać, marynować.

Podgrzybki – w smaku podobne do borowików, jednakże mniej aromatyczne.

Kurki – o lekko goryczkowatym smaku, który zanika w trakcie gotowania. Do zup, sałatek, smażenia i marynowania. Nie nadają się do mrożenia i suszenia – mogą wtedy nabrać goryczki.

Kozaki (kożlarze) – są łagodne w smaku, pasują do dań mięsnych. Można je suszyć, marynować i dusić.

Maślaki – mają śluzowatą skórkę, którą trzeba usunąć. Nadają się do smażenia, duszenia i marynowania, ale nie powinno się ich suszyć.

Kanie (sowy) – o słodkawym zapachu i orzechowym smaku. Najlepiej panierować i smażyć jak sznycle wiedeńskie.

Rydze – mają lekko ziołowy smak, korzenny aromat i delikatny, soczysty miąższ. Doskonale nadają się do smażenia, suszenia i kiszenia. Blanszowane stanowią składnik sałatek i marynat.

Smardze – idealne do sosów, jasnych mięs i suszenia. Mają twardy miąższ, dlatego przed ugotowaniem należy je namoczyć.

Innych grzybów nie wolno moczyć w wodzie, bo chłoną ją jak gąbka – trzeba je czyścić na sucho. Nie można ich przechowywać dłużej niż jeden dzień.. Tylko kurki wytrzymują nawet 2 tygodnie – w lodówce w plastikowym pojemniku lub w słoiku. Nigdy nie przechowujmy grzybów w torbach foliowych. Łatwo się zaparzają, co sprzyja rozwojowi grożnych bakterii Zbierajmy je więc do koszy, a nie reklamówek albo wiadra, i przyrządżmy lub ususzmy zaraz po zebraniu.

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=887236, nadzwyczaj prostą w zrobieniu i bardzo smaczną.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Napisany przez: seniorka 10 Sep 2009, 09:52


Reguły doskonałego smażenia owoców w cieście

Jakie owoce smażymy w cieście?

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=885012 z przepisu kuchni wiedeńskiej.

Żrodło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: seniorka 11 Sep 2009, 02:34


Kuchnia w sądzie


Sąd paryski orzekł, że przepisy kulinarne wielkich kucharzy nie są dziełami, wobec których znajduje zastosowanie prawo autorskie. Uzasadniając swój wyrok sąd orzekł, że przepis kulinarny nie jest „dziełem ducha”. Może być chroniony jako zapis, ale nie może być przedmiotem nauczania na tej zasadzie co literatura. Przepis kulinarny jest bowiem „metodą” czyli „wiedzą nie podlegającą ochronie na mocy prawa autorskiego”.

Żródło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: seniorka 12 Sep 2009, 13:53

Magiczny jabłkowy ocet


Przeglądam artykuł pod tym samym tytułem, autorstwa pani Anny Barańskiej sprzed wielu lat opublikowany w „Smakach i aromatach” i zastanawiam się, co może Was zainteresować, jeśli chodzi o lecznicze, a właściwie odchudzające właściwości octu jabłkowego. Ale zacznijmy od początku.

Zwolennicy naturalnego odżywiania uważają, że przyrządzany ze sfermentowanego soku jabłkowego ocet ma niezwykłe właściwości lecznicze i odchudzające. Wtajemniczeni od dawna przekazywali sobie receptury na „powerdrink”, odchudzające herbatki i toniki służące upiększaniu włosów i skóry. W poradnikach alternatywnego leczenia można znależć kuracje octowe, stosowane przy grzybicy, chorobie lokomocyjnej, kaszlu, zapaleniu stawów i trądziku.

Przez całe stulecia ocet owocowy – winny i jabłkowy – służył na polu bitwy do obmywania ran, w salonach cucił omdlałe damy, a trzymany w kredensie niezawodnie konserwował żywność. W czasach, kiedy włosy myło się szarym mydłem, płukanka octowa nadawała im piękny połysk. Jego właściwości odchudzające znane były Byronowi, który przez pewien czas odżywiał się wyłącznie wodnym roztworem octu i sucharami, aż osiągnął tak modną w epoce romantyzmu bladość. Zła sława octu (często nadużywanego w kuracjach odchudzających) pojawiła się wraz z upowszechnieniem taniej produkcji spirytusowej tego preparatu.

Największym orędownikiem i twórcą współczesnych zasad leczenia octem jabłkowym był amerykański lekarz D. C. Jarvis (1881 – 1945), który na wiele chorób zalecał swoim pacjentom wypijanie szklanki wody z miodem i octem jabłkowym. Tak powstał słynny „powerdrink”:

· Dwie łyżeczki od herbaty octu jabłkowego i dwie łyżeczki od herbaty miodu starannie wymieszać w szklance letniej wody. Miód powinien się całkowicie rozpuścić. Wypijać 2 – 3 razy dziennie. Można dodawać soki owocowe i warzywne.

Ten napój, jak twierdzą wyznawcy metody dr Jarvisa – łagodzi objawy zapalenia stawów oraz pobudza wątrobę do wydzielania większej ilości żółci.

Największe zainteresowanie budzi jednak pytanie, czy rzeczywiście ocet jabłkowy przyspiesza przemianę materii. Doświadczenie potwierdza to, co wiedziały nasze prababki. Szklanka rozcieńczonego octu jabłkowego jest wspaniałym i tanim środkiem dietetycznym aktywującym spalanie tłuszczów. Badania wykazują, że ocet działa zaskakująco wszechstronnie: oczyszcza organizm z zastarzałych złogów, poprawia trawienie, hamuje apetyt i wspomaga spalanie tłuszczów. Co ciekawe, filiżanka herbatki octowej hamuje ochotę na wiele wysokokalorycznych potraw. Jak działa? Przede wszystkim pobudza czynności jelit i w ten sposób przyspiesza „ transport” pokarmów, które nie są do końca strawione. Poprawia także wchłanianie żelaza, dzięki czemu organizm dysponuje większą ilością czerwonych ciałek krwi. Ale to jeszcze nie wszystko: kwas octowy zwiększa produkcję cząsteczek białka w komórkach. Paliwa do tych procesów dostarczają komórki tłuszczowe i właśnie dlatego chudnie się za sprawą octu.

Przepis na herbatkę odchudzającą:

Do litra naparu z rumianku lub mięty pieprzowej dodaj 1 łyżkę stołową soku cytrynowego, 4 łyżki stołowe miodu i 2 łyżki stołowe octu jabłkowego. Pij szklankę naparu na czczo i potem przed każdym posiłkiem.

Te wszystkie właściwości octu jabłkowego budzą zdumienie, choćby z tego powodu, że w istocie ten sfermentowany sok zawiera niewielkie ilości składników mineralnych. Jednak nie ulega wątpliwości, że dodanie octu jabłkowego do mięsa sprawia, że zawarte w nim składniki odżywcze są lepiej przyswajane. Ocet wzmacnia również system immunologiczny organizmu, chroniąc go przed infekcjami i korzystnie wpływa na florę bakteryjną jelit. Przemysł kosmetyczny zużywa ogromne ilości tego sfermentowanego cydru do produkcji szamponów i odżywek wzmacniających włosy. Ale trudno byłoby znależć naukowe dowody na potwierdzenie leczniczych właściwości octu jabłkowego w przypadkach infekcji żółciowo-jelitowych, chronicznego zmęczenia czy chorobach nerek i pęcherza.. Zwolennicy magicznych właściwości octu jabłkowego wiedzą jednak swoje i według nich lista chorób poddających się terapii octowej zaczyna się na literę B (bezsenność), a kończy na Z (zęby, zgaga).

A na koniec podam najpierw przepis na przygotowanie http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=891226 oraz dwa przepisy z udziałem tego octu i zachęcam do ich wypróbowania. Będą to: http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=884092 i http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=884094.


Napisany przez: seniorka 13 Sep 2009, 12:39


Sposób na puszysty krem


Ciężkie maślane kremy – z dodatkiem orzechów, czekolady, kawy, dużej ilości cukru i żółtek – mogą nabrać lekkości i puszystości dzięki włoskiej masie bezowej. Zaparzone syropem białka nabierają tak dużej plastyczności, że często dekoruje się nimi białe, weselne torty. Przestrzegaj kilku prostych reguł.




Napisany przez: seniorka 14 Sep 2009, 08:40


Włoskie bezy


Bezy są doskonałym dodatkiem do letnich deserów. Ich słodycz i chrupkość przyjemnie kontrastuje z lekko kwaśnymi, miękkimi owocami. Dekoruje się nimi kremy, polane bitą śmietaną owoce leśne, także lody i torty. Dobrze wypieczone, zachowują kruchość przez tydzień i dłużej, gdy przechowuje się je w szczelnym pudełku. Przygotowanie zajmuje zaledwie kwadrans, znacznie dłużej trwa pieczenie, ale ten czas można spędzić na milej lekturze.

Włoski sposób przyrządzania masy bezowej polega na zaparzaniu ubitej piany bardzo słodkim syropem. Warto opanować tę technikę, ponieważ zaparzona piana jest rewelacyjnym dodatkiem do ciężkich, maślanych kremów. Jak to się robi? Podałam poprzednim razem.

Żródło: Smaki i aromaty’

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=891274.


Napisany przez: seniorka 15 Sep 2009, 10:18


Tricki mistrzów


Jest to jakby uzupełnienie poprzedniego tematu, tylko z zastosowaniem innych ingrediencji. No bo posłuchajcie. – Każdy maślany krem może być znacznie lżejszy, gdy doda się do niego trochę bitej śmietanki kremowej.

Teraz znamy już dwa sposoby na poprawienie jakości kremów maślanych. Który wybierzecie, to już zależy od Was.


Napisany przez: seniorka 16 Sep 2009, 10:45


Madera – wyspa wawrzynów


Na pełnej malowniczych tarasów wyspie, porośniętej lasami laurowymi, znana restauratorka Magda Gessler odkrywała tajemnice smaków tamtejszej kuchni – informuje nas miesięcznik „Moje Gotowanie”.

Madera, jedna z wysp wulkanicznego archipelagu, odkryta przez portugalskich żeglarzy w 1419 roku, dzięki swemu pięknu i klimatowi stała się częstym celem podróży turystów. Przybywającym drogą morską szykuje niezapomniany widok: kręte drogi biegnące wśród wawrzynowych gajów, góry opadające prostopadle ku dolinom, gęstą roślinność (oprócz lauru eukaliptusy, wrzosy, mimozy, rzadkie gatunki fiołków i orchidei) porastającą górzyste tarasy o urwistych skałach, plantacje winogron, mango, bananów i marakui. Wspaniały wybór owoców, łagodne temperatury oceanu, bogactwo spuścizny kulturalnej, piękne ogrody botaniczne pełne egzotycznych kwiatów i kosmopolityczne życie Funchal – stolicy wyspy, to tylko niektóre uroki tego miejsca. Wyspa jest „słodka” nie tylko za sprawą słynnego deserowego wina, które rozsławiło jej imię, ale także miodu z trzciny cukrowej i popularnych pierników. Podstawą kuchni Madery są ryby oraz wołowina marynowana w wszechobecnych tu świeżych liściach laurowych, nadającym potrawom nutę korzenno-gorzkawą. Laur stosowany jest nie tylko w kuchni do mięs, zup i sosów, ale także w lecznictwie.


Napisany przez: seniorka 17 Sep 2009, 10:51

O filetowaniu ryb


Własnoręczne sprawienie świeżej ryby wymaga nieco pracy, ale warto się tego nauczyć – nie wszystkie gatunki ryb są sprzedawane jako filety. A uczyć nas tego będzie pan Paweł Suchenek , szef kuchni hotelu Rialto, na łamach „Mojego Gotowania”.

Świeża (niezamrożona) ryba ma lśniące, pozbawione śluzu i mocno przylegające do tuszy łuski, błyszczące, niezmętniałe oczy, naturalny zapach oraz skrzela bez przebarwień i śluzu.

Lepiej kupować ją w całości, a nie w formie filetów, ponieważ łatwiej ocenić jej świeżość.

Przed przystąpieniem do filetowania w pierwszej kolejności usuwamy łuski, ponieważ póżniej niewygodnie się je skrobie. Filetujemy ostrożnie, gdyż mięso ryb jest niezwykle delikatne i bardzo łatwo zmarnować wyśmienity kawałek. Potrzebujemy ostrego noża oraz pęsety.

Nacinamy nożem mięso wzdłuż kręgosłupa, przecinając wszystkie ości poprzeczne. Zacząć można albo od strony ogona, kierując nóż ku głowie, albo odwrotnie – od głowy w kierunku ogona, w zależności od tego , jak jest wygodniej. Ości brzuszne usuwamy nożem, pozostałe – pęsetą. Głowę odkrawamy tuż za skrzelami. Delikatnie oddzielamy mięso od skóry, zaczynając od ogona.

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27247. Wypróbowany sposób, nadzwyczaj smaczne z sosem z jogurtu i majonezu.

Napisany przez: seniorka 17 Sep 2009, 23:47

Figi


Ukute w starożytności porzekadło „żyje figami” stało się przysłowiowym określeniem człowieka otoczonego zbytkiem i karmionego delicjami.

Ludzie, którzy znają się na figach, czekają na zbiory z drzew owocujących pod koniec lata. Czerwcowe i lipcowe figi uznają za zbyt wodniste i pozbawione owej charakterystycznej zmysłowej słodyczy. Cóż – mówią – ciemnopurpurowe włoskie dotatto mają wprawdzie przyjemny miąższ, ale daleko im do jesiennych fig smyrneńskich, tak słodkich i pulchnych, że aż z nich cieknie sok.

Prawdziwym rarytasem są rzadko występujące, niemal białe, z bardzo cienką skórką i cudownie soczystym miąższem. To z nich francuscy cukiernicy pieką najwykwintniejsze tarty. Większość z nas szuka jednak na straganach fig purpurowych i ciemnokasztanowatych, ze względu na ich wyjątkową urodę. Nie bez powodu mówi się, że figi są najpierw radością dla oczu, a potem grzesznym pokuszeniem.

Figowiec jest pierwszym drzewem wymienionym w Biblii. Adam i Ewa zakryli się zerwanym z niego listkiem, gdy poznali, że są nadzy. Od antyku każda ściana domu na południu Europy miała swoje drzewo figowe – sadzono je, gdy urodziło się dziecko. Filozofowie greccy uznawali je za żródło wiedzy i mądrości, a dla Rzymian figi były synonimem namiętności i erotyzmu.

Być może zmysłowość tego owocu, uznawanego do dzisiaj za afrodyzjak, bierze się z aromatu, jaki rozsiewa w swoim krótkim, słodkim życiu. Dojrzała figa, niesamowicie mięsista, przesycona sokiem, szybko traci świeżość i jest naprawdę doskonała tylko wtedy, gdy zjada się ją na miejscu - pod greckim, hiszpańskim czy włoskim niebem. Niestety te wspaniałe owoce żle znoszą podróże.

Długowieczne, owocujące przez 50 – 80 lat drzewo, w dobrych warunkach osiąga 19 metrów wysokości. We Włoszech czy Grecji wskazuje wodę. Jego pajęcze, mocno rozgałęzione korzenie odnajdują niezawodnie podziemne żródełka, a gęsta korona rzuca cień i jest dobrą ochroną dla winnic. To dlatego figowce sadzi się na miedzach.

Na południu Europy świeże figi jada się na deser do owocowych sałatek, nadziewa nimi słodkie pierożki i ciasta. Smakosze jednak wiedzą, że ten słodki smakołyk jest doskonałym dodatkiem do wieprzowiny, dań z królika, wędzonej szynki, a szczególnie duszonego w winie bażanta. To starożytni Rzymianie pierwsi odkryli znakomitą kompozycję smaków, jaką daje połączenie tych nasyconych cukrem owoców i szynki. Współcześni podają w sezonie pokrojone w plasterki figi z prosciutto crudo. Francuzi wymyślili połączenie fig z foir gras (pasztet z gęsich wątróbek), a cały świat uwielbia podduszone w portweinie figi , które zjada się z lodami waniliowymi i słodką śmietanką. Gotowane w porto lub whisky - także suszone- są doskonałym akompaniamentem do gęsi i pieczonego schabu. Kto raz spróbuje, będzie na pewno zachwycony.


Jak kupować jak podawać


Suszone figi
· Niegdyś najlepszy produkt eksportowy ubogiej Prowansji, w całej niemal Europie podawane były na deser po tradycyjnej wieczerzy bożonarodzeniowej. Dzisiaj nikt w Prowansji nie zadaje sobie trudu suszenia fig i tak jak morele, suszone figi cała Europa importuje z Turcji. Najlepsze są w sprzedaży w listopadzie i grudniu – po świętach mogą już zastępować cukier. Najdroższe, nawlekane są na rożenki z rafii. Dobiera się je ze względu na wielkość i idealną dojrzałość. Zawsze mają cieniutką skórkę.

Żródło:"Smaki i aromaty”

Polecam ze świeżych fig przyrządzenie całego, znakomitego posiłku od http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=892882 poprzez http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=892890, aż do http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=892898

Napisany przez: seniorka 20 Sep 2009, 10:44


Nalewki


Dzisiaj z panią redaktor Joanną Bajorek, z „Mojego Gotowania” będziemy rozmawiać o nalewkach. Wszyscy wiemy, że te domowe są najlepsze, a prawie w każdym domu, gdzie się je robi, są jakieś sekretne przepisy przekazywane najbliższym. Bo kiedyś nalewki były tylko domeną pań domu w tak zwanych „apteczkach domowych” , o czym pisałam w „Kuchni prababci”, a dzisiaj robią je chętnie także panowie. Ale zajmijmy się nalewkami, na które teraz jest najlepszy czas.


Dobre pytania dotyczące nalewek

Warto też wiedzieć, że…

Podaję przepis na wypróbowaną http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=6870&hl=farmaceut%F3w, którą poleca pani redaktor Joanna Bajorek, a którą zamieściła na forum już kilka lat temu Kamila.


Napisany przez: seniorka 21 Sep 2009, 09:36

10 sposobów usuwania tłuszczu z ulubionych potraw



Ważne jest nie tylko to, co jemy, ale także sposób przyrządzania potraw. W wielu dietach mówi się ciągle o zastępowaniu mięsa i zwierzęcych tłuszczów ziarnami zbóż, warzywami, olejami roślinnymi, mniej natomiast o pewnych technikach gotowania, które pozwalają zachować smak tradycyjnych potraw i równocześnie dbać o nasze zdrowie. Tłuszcz jest znakomitym rozpuszczalnikiem i dlatego tak skutecznie przenosi smak potraw. Ale są sposoby na zachowanie złotego środka.

Żródło: „Smaki i aromaty”




Napisany przez: seniorka 23 Sep 2009, 08:21

Gruszki


Surowe są pyszne. Jednak dopiero na gorąco, w deserach i daniach wytrawnych, pokazują w pełni swoje możliwości.

Do gotowania lepiej wybierać gruszki twarde. Smaku mają dość, a smażenie, pieczenie lub duszenie doprowadzi je do odpowiedniej miękkości. Ponieważ skórka gruszki twardnieje w czasie smażenia, to nawet jeśli ją zdobi, lepiej ją obrać. Gruszki „ na słodko” najlepiej smażyć w maśle, pokrojone w plasterki z dodatkiem miodu lub brązowego cukru, który, karmelizując się, doda gruszce koloru. Odmienny smak uzyskamy, rumieniąc je na oliwie z dodatkiem ziół – szałwi, rozmarynu, cząbru, tymianku. Jedne i drugie świetnie pasują jako dodatek do mięs. Kieliszek alkoholu – czerwonego wina, porto, bądż sherry – dolany podczas smażenia gruszek, nada im wyrafinowanego smaku.

W niektórych krajach na koniec posiłku podaje się gruszki z serem – we Włoszech z parmezanem i kroplą balsamico, we Francji zaś z pleśniowym niebieskim serem roquefort w towarzystwie orzechów włoskich. Gruszki świetnie komponują się z liśćmi sałaty, rukoli, cykorii oraz pokrojonym selerem naciowym, polane sosem winegret. Ponieważ obrana gruszka szybko traci kolor, pokrojone plasterki od razu smarujemy sokiem z cytryny lub winegretem.

Gruszki z niewielkimi procentami

Żródło: „Moje Gotowanie”

Polecam wypróbowany przepis na http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29362.

Napisany przez: seniorka 24 Sep 2009, 11:23


Winogrona


Już Hipokrates propagował terapeutyczne działanie soku winogronowego. Jogowie włączają kuracje winogronowe do swoich praktyk doskonalących duszę, umysł i ciało.

Dwie trzecie światowych upraw winorośli znajduje się w Europie. Tylko 20 % zbiorów jadamy bezpośrednio jako owoce deserowe, 11% suszy się na rodzynki, z 1% wytwarza się soki, a całą resztę przerabia na wino.

Kieliszek czerwonego wina dziennie wspomaga serce i zatrzymuje młodość. Francuzi, którzy regularnie piją czerwone wino, rzadziej cierpią na chorobę wieńcową. Oprócz procentów korzystnych dla naczyń krwionośnych, czerwone wino zawiera garbniki sprzyjające prawidłowej pracy układu pokarmowego oraz antyoksydanty zwalczające wolne rodniki, które odpowiadają za starzenie się komórek ciała. Gdyby na takie lekarstwo potrzebna była recepta, lekarz mógłby ją przepisać z pełnym przekonaniem.

Z wina otrzymuje się koniak i alkohol etylowy, a z osadu – kwas winowy używany w przemyśle spożywczym oraz kamień winny znajdujący zastosowanie w produkcji proszków do pieczenia. Z wina powstaje też ocet winny, a z moszczu winnego – słynny aceto balsamico di Modena. Olej tłoczony z pestek winogron zawiera substancje o właściwościach przeciwzakrzepowych, zapobiegających zawałom serca i udarom mózgu.

Warto wiedzieć.

Współczesne badania potwierdzają, że wiara w dobroczynne właściwości winogron jest uzasadniona.

Tajniki szefa kuchni

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Opracow. Halina Mamok


Napisany przez: Mała_Mi 24 Sep 2009, 12:11

Seniorko, Twój wpis o gruszkach jest bardzo inspirujący. W miarę możliwości, będę przeprowadzać eksperymenty icon_smile.gif

Napisany przez: seniorka 24 Sep 2009, 13:41

Bardzo jestem rada, że zainteresowały Cię te gruszki. Mnie szczególnie przypadł do gustu sposób z ajerkoniakiem. lecker.gif Też spróbuję. Cieszę się, że czytasz ten temat. Podziel się wrażeniami po konsumpcji. Pozdrawiam.

Napisany przez: seniorka 25 Sep 2009, 09:49


Pigwa


Cierpka i twarda, dzięki prostym zabiegom zamienia się we wspaniałą nalewkę, galaretkę lub konfiturę.

Pigwa, nawet w pełni dojrzała, nie nadaje się do jedzenia na surowo. Pewnie dlatego bardziej znamy smak wybornych galaretek niż jej twardego, suchego i mocno aromatycznego miąższu, którego wyjątkowa cierpkość znika dopiero po ugotowaniu.

W cieplejszym i wilgotnym klimacie drzewko rodzące pigwy – niemal tak duże jak dzikie jabłka – przypomina nieco gruszę i osiąga wysokość 5 metrów. Prawdopodobnie ojczyzną tego szczególnego owocu jest północny Iran i południowe rejony Kaukazu. Stąd w starożytności drzewko przywędrowało do Grecji. Przez długie stulecia Kreta słynęła ze znakomitych sadów pigwowych i to w jej pałacach jakiś zdolny kucharz przyrządził „melimelon”, pierwsze znane nam z przekazu słodkie danie antycznego świata. Była to mieszanina miodu i pigwowego musu.

Hipokrates uznał pigwę za najbardziej przydatny w lecznictwie owoc. W pierwszych aptekach średniowiecza można było dostać najróżniejsze specyfiki z pigwy na nieżyty jelitowe, uporczywy kaszel i osłabienie. Ta dobra opinia o pigwach przetrwała wiele lat. Dzisiaj stosuje się w medycynie naturalnej wyciągi z owoców pigwy, zawierające dużo żelaza i witaminy C. Wyodrębniona z pigwy chinina jest lekiem przeciwmalarycznym. Dzięki wysokiej zawartości pektyn , pigwy doskonale nadają się na przetwory. Ponieważ składniki żelujące znajdują się tuz pod skórką, owoców nie należy obierać. W Polsce trzeba mieć sporo szczęścia, by kupić na targu pigwy. Nikt nie uprawia sadów pigwowych – choć owoc jest szalenie modny i powszechnie stosowany przez cukierników – i tylko działkowicze czasem przyniosą we wrześniu lub pażdzierniku na bazar trochę zebranych w ogrodzie owoców. Warto kupić nawet kilogram, czy dwa, bo konfitura z pigwy to wspaniały kwaskowy dodatek do słodkich tortów i mazurków.

Z ugotowanych owoców można przyrządzić całkiem smaczną marmoladę do grzanek lub codziennych ciast. Wystarczy usmażyć z cukrem (ok.40dkg na 1 kg miazgi) i skórką otartą z pomarańczy. Jeśli chcesz uzyskać szczególny efekt, dodaj do marmolady 10 – 20 dkg posiekanych orzechów włoskich.



żródło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: seniorka 26 Sep 2009, 11:00

Masło maślane


Jak wiadomo, masło to tłuszcz jadalny otrzymywany z mleka. Składa się w 82% z tłuszczu i 16% z wody. Nazwa ta zastrzeżona jest wyłącznie dla produktów bez domieszek tłuszczów roślinnych. Wytwarzane było od wieków, głównie przez ludy koczownicze z euroazjatyckich równin. Wiadomo, że już 3,5 tysiąca lat przed naszą erą plemiona, które osiedliły się w Sumerze, ubijały masło w specjalnie do tego przeznaczonych maselnicach. 2000 lat później egipski korsarz z czasów XVIII Dynastii zapisał w swoich wspomnieniach, że został poczęstowany różnego rodzaju serami i masłem przez wodza Beduinów zamieszkujących północno-wschodni Synaj. Metodę otrzymywania masła z mleka znali także Celtowie, Wikingowie i Normanowie. Było ono natomiast prawie w ogóle nie znane w rejonie śródziemnomorskim – ani starożytni Grecy, ani Rzymianie nie używali go, preferując oliwę z oliwek. Ten stan rzeczy trwał tam wyjątkowo długo – aż do XV wieku. Wcześniej do masła przekonali się Francuzi, ale i tam proces ten przebiegał powoli.

Co ciekawe, przez wiele dziesiątek lat z masłem miał problem Kościół Katolicki, który nie wiedział, czy w przeciwieństwie do tłuszczu wieprzowego, można je zaliczyć do produktów chudych, których spożywanie podczas postu nie jest grzechem. Na wszelki wypadek zabroniono wiernym jedzenia masła w tym okresie i polecono zastępować je oliwą. Jednak dla smakoszy masła, oliwa była całkowicie nie do przyjęcia, w związku z tym ci, których było na to stać, kupowali u papieży dyspensę. Z przywileju tego skwapliwie skorzystali m.in.: król Francji Karol V i Anna Bretońska, a z czasem nawet całe kraje – Francja, Niemcy, Węgry i Czechy. Ze sprzedaży zezwoleń na spożywanie masła podczas postu, Kościół czerpał niezłe zyski – za pieniądze zdobyte w ten sposób zbudowano m.in. Maślaną Wieżę w Rouen. Z czasem rygory złagodniały. Nie tylko dlatego, że nie wszyscy gustowali w oliwie, ale przede wszystkim ze względów ekonomicznych – w czasie postu wydawano horrendalne sumy na import oliwy, podczas gdy przymusowy przestój w produkcji masła przynosił co roku ogromne straty.

Do XVIII w. wyrób masła odbywał się metodą domową ze śmietany otrzymywanej z tzw. „odstoju”. Masło ubijano w maselnicach, zwanych także kierzniami. Istną rewolucją produkcji masła było wprowadzenie wirówek, w których wykorzystano siłę odśrodkową do oddzielenia śmietanki. Pierwszą taką nowoczesną maselnicę skonstruował W. Lefeldt w 1877 roku.

Jeszcze przed II wojną światową w Polsce masło produkowane było z najświeższej śmietanki, odwirowanej z surowego, a nie jak dzisiaj pasteryzowanego mleka, miało ów trudny do podrobienia orzechowy smak i zapach. Zniknęło z rynku gdzieś ćwierć wieku temu, ponieważ proces jego przygotowywania musi być szczególnie staranny i szybki – ale właśnie dlatego takie masło jest wyjątkowym rarytasem. Mimo unijnych zaleceń pasteryzowania mleka, (ten proces zabija bakterie), ciągle produkuje się je w kilku regionach Francji i ma ono upragniony status AOC. Jest drogie, ale producenci nie mają najmniejszego problemu ze zbytem.

W drugiej połowie XIX wieku uruchomiono w Manchesterze pierwszą fabrykę produkującą masło na przemysłowa skalę. I to był początek końca prawdziwego wiejskiego masła.

Produkcja dobrego masła, nawet tego na skalę przemysłową, rozpoczyna się już od selekcji surowca, czyli mleka. Musi być ono najwyższej jakości. W regionach, które słyną na świecie z doskonałego masła, krowy pasą się na łąkach porośniętych soczystą trawą i licznymi gatunkami ziół. Potem są kolejne etapy, od których zależy jego ostateczny smak: wirowanie mleka, pasteryzacja, odgazowanie i dojrzewanie śmietanki, zmaślanie, płukanie w czystej wodzie ziaren masła, solenie, wygniatanie nadmiaru wody i w końcu formowanie.

Mimo histerii cholesterolowej na świecie zjada się ciągle dużo masła, ponieważ reklamowana margaryna ma także poważne wady jako produkt dietetyczny, a w dodatku nieporównanie gorszy smak. Oczywiście, masło zawiera zły cholesterol, ale jest lekkostrawne i jedzone z umiarem nikogo nie zabije. Jego wartość kaloryczna (750 kcal w 100 g) jest niższa od smalcu (896 kcal), słoniny (770kcal) i innych olejów jadalnych (900kcal). Spośród wszystkich tłuszczów naturalnych tylko masło zawiera tak niezbędną, szczególnie dla dzieci, witaminę A, i to w pokażnych ilościach. I warto pamiętać, że masło jest tłuszczem najłatwiej przyswajalnym przez organizm człowieka. Zawiera dużo niskocząsteczkowych kwasów tłuszczowych, których oleje nie mają wcale. Mimo to niechętnie jadamy masło. Inne nacje, również dbające o zdrowie, zjadają go całkiem sporo. Są to Niemcy, Francuzi, a przede wszystkim Nowozelandczycy.

Żródło: http://www.nawidelcu.pl-/ Dorota Mrówka

„Smaki i aromaty” Iza Michalska

Napisany przez: seniorka 27 Sep 2009, 07:12

Naleśniki


Mimo plebejskiej proweniencji, należą do świata wielkiej kuchni. Podaje się je z prostymi lub najbardziej luksusowymi dodatkami – cytujemy za „Smakami i aromatami”.

Ojczyzną tych cienkich, niemal transparentnych placków jest Bretania. Naleśniki sprzedaje się tu nawet w przydrożnych stoiskach, a w specjalnych crêperies można zjeść cały naleśnikowy obiad: od przystawki z serowym lub szpinakowym nadzieniem, poprzez gryczane naleśniki z szynką, jajkiem i tartym serem, a zakończyć słodkimi – z jabłecznym farszem i płonącym calvadosem.

Normandzcy kucharze ze smażenia naleśników uczynili cały rytuał. Na gorącą, posmarowaną masłem blachę( w restauracjach naleśniki nie smaży się na patelniach, a na dużych, okrągłych fajerkach. Wylewają porcję rzadkiego ciasta, następnie zręcznym ruchem rozprowadzają je cieniutko drewnianą łopatką w kształcie litery T. Niekiedy bardzo cienkie naleśniki smażą się tylko z jednej strony i od razu na blasze smarują doskonałym bretońskim masłem solonym, a następnie przykrywają plasterkiem szynki, utartym serem lub dżemem, świeżymi owocami i bitą śmietaną.

Francuskie crêpes we Włoszech nazywają się „crespelle”, w Ameryce pancakes ( są znacznie grubsze), w kuchni niemieckiej Pfankuchen, a w węgierskiej palacsinta. Niewielkie rollsy, słynny specjał kuchni azjatyckiej , meksykańskie tortillas z mąki kukurydzianej też należą do rodziny naleśników, podobnie jak i rosyjskie bliny.

Największą zaletą naleśników jest to, że można w nie zawinąć wszystko: wędzonego łososia, kiełbasę, mielone mięso, kawałki pieczonego kurczaka, surowe i podsmażane warzywa, miękkie i twarde sery, owoce, czekoladowe i bakaliowe masy. Światowa kariera naleśników, całkowicie zasłużona, wynika także z łatwości i tempa ich przygotowywania. Wystarczy jedna próba, by posiąść sztukę ich udanego smażenia. Wprawdzie pierwszy naleśnik będzie daleki od ideału, ale następne okażą się już znacznie lepsze.

Z notesu kucharza - idealne naleśniki. Powinny być nieduże, cienkie i wyśmienite. W ich smażeniu nie ma żadnych pułapek, pod warunkiem, że ciasto nie jest za gęste, a patelnia ma płaskie, naprawdę płaskie dno. Wystarczy jedna próba generalna, by odnieść kulinarny sukces.

Dla chętnych wypróbowania swoich sił przy smażeniu naleśników podaję przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=885303 i http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=885320.

Oraz http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=885325 z pikantnym farszem, a także znakomity i elegancki finał obiadu, znacznie mniej kłopotliwy niż pieczenie ciast, czyli naleśniki na deser http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=885330

Dobre pomysły. Przy eleganckiej Regents Park Road w Londynie jest przytulny rodzinny bar „Cachao”, .w którym właścicielka smaży osobiście 10 rodzajów :savoury crêpes i 9 rodzajów ze słodkim nadzieniem. Naleśniki, mimo swej prostoty, należą do wielkiego świata i w gwiazdkowych restauracjach podaje się je z łososiem, kawiorem i innymi, bardzo szykownymi dodatkami. Te wszystkie rarytasy można przyrządzić w domu.

Margarita. pokrojony w grubą kostkę pomidor (bez pestek)* łyżka sosu pomidorowego * plaster szynki * plaster mozarelli * bazylia * sól, pieprz

Ułóż na gorącym naleśniku cienki płatek szynki, polej sosem pomidorowym, posyp bazylią i teraz rozrzuć kostki pomidora i mozarelli. Złóż w trójkąt, połóż na patelni (bez tłuszczu) i podgrzewaj przez kilka minut, aż ser lekko się roztopi.

Cuba. Plaster cheddara* marynowana czerwona papryka * 2 plasterki salami * listek sałaty

Pokrój w paski cheddar, sałatę i salami. Ułóż na gorącym naleśniku, posyp marynowaną, również pokrojoną w paski papryką. Podgrzej na patelni (bez tłuszczu) i zjedz ze smakiem.

Bananowe. Banan * plasterek cytryny * łyżka posiekanych orzechów * 3 łyżki nutelli * łyżeczka masła

Pokrój w plasterki obranego banana, natychmiast skrop sokiem z cytryny i podsmaż, razem z orzechami na maśle. Gorący naleśnik posmaruj nutellą rozłóż plasterki banana, złóż w trójkąt i podaj na deser.

Napisany przez: kawazmlekiem 28 Sep 2009, 08:35

CYTAT(seniorka @ 27 Sep 2009, 08:12 ) *
  • Warto mieć jedną naleśnikową patelnię ( i nigdy jej nie myć, tylko wycierać papierowym ręcznikiem)


No i tu nie bardzo rozumiem, dlaczego tak. Przecież tłuszcz jełczeje, a na wytartej patelni trochę go jednak zostaje. Moja Babcia i moja Mama tak robiły, ja nie mogę się do tego przekonać i myję patelnię. Jakie jest uzasadnienie niemycia, wie ktoś?

Napisany przez: Cinka 28 Sep 2009, 17:35

Przywieranie. Zależy jaką się ma patelnię - teflonowej mycie nie szkodzi.
Stalowa po umyciu detergentem może łapać smażone produkty - moja stalowa patelnia po 1000 eksperymantach z myciem i niemyciem, rozgrzewaniem, solą sypaniem i innymi magicznymi sztuczkami stoi bezrobotna w szafce i chyba skończy na śmietniku. Częściej łapie niż nie...
Zdecydowanie mniej kłopotu z teflonem.

Napisany przez: kawazmlekiem 28 Sep 2009, 19:55

A jakby stalowej nie myć detergentem, tylko gorącą wodą i gąbką? To chodzi o samo użycie detergentu, czy po prostu o poślizg zjełczałego tłuszczu?

Napisany przez: Cinka 28 Sep 2009, 20:32

Ja swoją stalową zostawiałam wytartą do czysta ręcznikiem papierowym - nie mogę powiedzieć żeby zostawało na niej tyle tłuszczu żeby dawał jakiś poślizg, jełczał czy coś... zawsze przed kolejnym smażeniem przecierałam ją dodatkowo (z ewentualnego kurzu) - była czysta i sucha.
Mycie samą wodą też przerabiałam - u mnie nic nie sprawdziło się na tyle żeby na patelni nie przywierało. Może to też zalezy od jakości patelni stalowej...
Moja mama ma starą patelnię żeliwną której płynami nie myje, jak się da to czyści ją tylko na sucho lub samą wodą - smaży jak złoto już tyle lat... zjełczałego tłuszczu na niej też nie stwierdziłam icon_smile.gif
Tu chyba nie chodzi o to żeby tego tłuszczu zostało nie wiem jak dużo... wycierając go nie wytrze się do zupełnego czysta, zawsze zostanie taki tzw "film" - gdyby umyć taką patelnię płynem do mycia naczyń to on te resztki tłuszczu zmyje tak że przeciągając dno takiej patelni palcem wyczuje się która jest wytarta a która umyta w płynie.

Napisany przez: seniorka 8 Oct 2009, 21:18

Cinka ma rację. Ja też mam teflonową, specjalnie do naleśników, płytką, ale ją myję. Uwaga o niemyciu dotyczy patelni stalowych, a nawet żeliwnych. Moja babcia tej "naleśnikowej" nie myła, tylko wycierała specjalną ściereczką. A może i teflonowej nie warto myć? Ale na to jakoś nie mogę się zdobyć, żeby schować do szafki tylko przetartą ręcznikiem. Chociaż kto chce, może spróbować.

Napisany przez: seniorka 8 Oct 2009, 21:31


Oliwki i oliwa


Gdyby w Polsce rosły drzewa oliwne, październik zapewne nazywałby się oliwnik, ponieważ właśnie w tym miesiącu na południu Europy rozpoczynają się zbiory oliwodajnych owoców. My wybierzemy się z miesięcznikiem „Kuchnia” i firmą Monini na oliwobranie.

Moment zbiorów ma bezpośredni wpływ na smak oliwy; z tych mniej dojrzałych owoców pochodzi oliwa o intensywnym, ostrym smaku, łagodniejszą uzyskuje się z bardziej dojrzałych owoców. Ważne, aby oliwki były zrywane prosto z drzewa, a nie zbierane po spadnięciu na ziemię. Dlatego wiele zbiorów odbywa się ręcznie, można też zobaczyć zbieraczy zaopatrzonych w specjalne grabki, którymi zrywają owoce, te zaś spadają na specjalne siatki , z których zbierane są do koszy. Oczywiście istnieją także skomplikowane maszyny zbierające, ale mają one podstawowy defekt – nie mogą wyselekcjonować owoców tak jak człowiek. A jakość oliwek ma bezpośredni wpływ na smak i jakość oliwy i nic się nie da tu „zaszachrować”. Ważne jest także, że od momentu zbioru do wyciskania oliwy nie może upłynąć więcej niż doba, a owoce muszą być przechowywane w zapewniających przepływ powietrza koszach. Z tych koszy trafiają do „wstrząsarki”, która skutecznie oddziela owoce od listków i kawałków gałązek.

Następnie owoce są płukane i, oczyszczone z kurzu, wrzucane do prasy. W całości, razem z pestkami. Taka masa oliwna trafia do kolejnej wirówki, gdzie oddziela się wytłoki od cieczy. To jeszcze nie jest oliwa, gdyż tę ciecz trzeba pozbawić wody. I właściwie to już koniec. Prawdziwa extra virgin, czyli oliwa z pierwszego tłoczenia. Najczęściej jest ona jeszcze filtrowana, bo w takiej absolutnie dziewiczej może się zdarzyć mętny osad.

W poszukiwaniu jakości. To jak wybrać tę najlepszą, stojąc przy sklepowej półce i mając do dyspozycji tylko etykietkę? Tego często nie podpowie nam nawet wygląd oliwy: prawidłowe jest, że powinna być ona zamknięta w ciemnej, mało przejrzystej butelce (dzięki temu dłużej zachowuje świeżość). Jeśli butelka jest przezroczysta, możemy zwrócić uwagę, czy przypadkiem oliwa nie ma pomarańczowego lub czerwonego koloru. Oznacza to niechybnie, że jest stara, zjełczała i nie należy jej kupować.

Niewątpliwym wyznacznikiem jakości jest umieszczone na etykiecie oznakowanie DOP lub IGP . DOP znaczy, że oliwki pochodzą z konkretnego miejsca, oliwa została wyprodukowana konkretnymi metodami zgodnie z obowiązującą w danym regionie tradycją, a wszystkiego przypilnowali urzędnicy Unii Europejskiej. Słowem, nie ma fuszerki. IGP oznacza, że tylko jeden etap wytwarzania oliwy odbył się na danym terenie. Oczywiście IGP są częściej spotykane niż DOP, choćby z tego powodu, że firmie sprzedającej swoje produkty na całym świecie trudno jest wyhodować ilość oliwek pokrywającą podaż – na przykład firma Monini ma ogromne gaje oliwne aż w Australii.

Kupienie dobrej, wysokogatunkowej oliwy jest w tej chwili sprawą dość prostą, gdyż na rynku mamy kilka produktów bardzo wysokiej jakości.

A ja zachęcam Was do wypróbowania przepisu na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=885490, bogato instrumentowane oliwkami i podawane jeszcze ciepłe, jako przystawka.


Napisany przez: weerka 8 Oct 2009, 22:14

Seniorko a Ty robilas już to oliwkowe ciasto?Bo tam jest napisane ,ze napierw zagnieśc ciasto i dopiero dorzucić ser i oliwki gruebel_2.gif No ale czy to potem wgnieśc w ciasto,czy tylko posypać po wierzchu? gruebel_2.gif

Napisany przez: seniorka 9 Oct 2009, 11:22

Nie, ja nie robiłam, ale piekła je moja synowa, dokładnie według tego przepisu. Nie miałam przyjemności nawet go skosztować, bo zrobili z tego przekąskę pod wino dla gości. Oczywiście o zdjęciu nie pomyśleli. Ja nie mogę zamieścić zdjęcia z miesięcznika Kuchnia, które jest bardzo smakowite. Wpisałam przepis w niewypróbowane, bo to nie ja robiłam. Podobno było doskonałe.
Uzupełniam - wgnieść dodatki w ciasto.

Napisany przez: seniorka 9 Oct 2009, 12:53

Gin


Jeden z najbardziej popularnych i rozpowszechnionych w Anglii trunków przywieżli z wojny holenderscy kupcy i brytyjscy żołnierze – czytamy na łamach „Mojego Gotowania”. Trzeba przyznać, że zapowiada się ciekawie, biorąc pod uwagę współczesną popularność tego trunku.

Początki słynnej jałowcówki sięgają XVI wieku. Pierwotnie produkowano ją w Holandii w celach leczniczych, Zestaw ziół i aromatycznych przypraw, które zawierała, uważano za lek na wszelkie choroby. Na pierwszym miejscu wśród zapachowych dodatków figurowały czarne jagody jałowca, którego holenderka nazwa „genever” stała się żrodłem dla angielskiego słowa gin. Wytwarzano go z jęczmienia, , chmielu i jagód jałowca, które nadawały trunkowi mocny, aromatyczny zapach. Mimo że aromat owocu był dominujący, do produkcji ginu używano także arcydzięgla, lukrecji, suszonych skórek owoców cytrusowych, kminku i nasion kolendry.

Zasiadający od 1688 roku na tronie Anglii Wilhelm III Orański, pochodził właśnie z Holandii. Słabo mówiący po angielsku król, chcąc przypodobać się angielskim posiadaczom ziemskim, zakazał importu trunku z Holandii i nakazał jego produkcję na miejscu. W Anglii rozpoczęła się era ginu. Wytwarzali go i sprzedawali w Londynie prawie wszyscy właściciele sklepów, barów i aptek. Jakość trunku wyrażnie spadła, stał się bardzo tani. Zawierał często zadziwiające składniki, np. terpentynę i kwas siarkowy. Znaczna część ludności popadła w pijaństwo, całe kwartały miasta pełne były odurzonych biedaków. Na wielu szynkach widniał napis reklamowy: „Upijesz się za pensa, schlejesz w trupa za dwa, a słoma do spania za darmo”.

Dopiero około 1751 roku udało się zapanować nad przemysłem gorzelniczym, wprowadzono ograniczenia i zaostrzono wymogi co do jakości ginu. Renomę zyskał trunek produkowany przez Aleksandra Gordona, który pieczętował swój produkt herbem przodków, przedstawiającym głowę dzika. Tajemnice wyrobu Gordon’sa zna dziś jedynie12 osób, ale to wystarczy, aby był najlepiej sprzedawanym ginem na świecie.


Angielska jałowcówka
To bezbarwny, krystalicznie klarowny alkohol o cierpkim i lekko gorzkim smaku, z wyczuwalnym akcentami korzennymi. . Po destylacji zacieru z dodatkiem jagód jałowca powinien zawierać 35 – 40 % alkoholu. Dry gin i London dry gin to jego dwie najpopularniejsze marki. Zazwyczaj jest mieszany z innymi napojami, by złagodzić cierpki i gorzki smak. Jest jednym z najbardziej popularnych napojów alkoholowych używanych do drinków. Uznawany za alkohol dający się mieszać ze wszystkim, najczęściej z tonikiem, z dużą ilością lodu i plasterkiem cytryny, ew. sokiem (napojem) cytrynowym lub pomarańczowym (tzw, Gin Collins). Natomiast gin wymieszany z wermutem daje w efekcie wytrawne martini. Gin Bombaj Saphire świetnie smakuje w postaci czystej, bez dodatków. Należy schłodzić butelkę w lodówce i podawać trunek w małych kieliszkach, na kostkach lodu.

Gin & tonic

Najsłynniejszy drink z ginem poza wytrawnym martini. Mówi się, że pozwolił Brytyjczykom zająć i utrzymać Indie. Wszystko dzięki chininie zawartej w toniku, która chroniła żołnierzy przed malarią.


Składniki: * 50 ml ginu * tonik
Wysoką szklankę koktajlową napełnić do 2/3 lodem, wlać gin i dopełnić tonikiem. Dodać plasterek cytryny.

Napisany przez: seniorka 10 Oct 2009, 10:28


Bajgle


Te drożdżowe bułeczki z błyszczącą skórką piekli kiedyś i sprzedawali polscy Żydzi. Dzisiaj jada je z upodobaniem niemal cały świat.

Bajgel bajglowi nierówny

Te najlepsze mają lekko twardą, jakby wypolerowaną skórkę, bardzo delikatny spoisty miąższ i kształt niedużego obwarzanka. „Bajgele” to dosłownie bułka z dziurką.W starych książkach kucharskich można wyczytać mało prawdopodobną anegdotę o Janie III Sobieskim i wiedeńskich Żydach, którzy upiekli na cześć zwycięskiego polskiego króla bułeczki przypominające strzemiona końskiej uprzęży. Po niemiecku Bugel oznacza strzemię. Bardziej jednak należy wierzyć kronikarskim zapiskom, które napomykają o krakowskich obwarzankach, sprzedawanych na krakowskim Rynku w 1610 roku, a więc jeszcze przed odsieczą wiedeńską. Bajgle, specjał galicyjskich Żydów, w 1927 roku podbiły świat, kiedy to emigrant Harry Lender założył w West Haven, w stanie Connecticut, pierwsza piekarnię obwarzanków. Za nim poszli inni. Dzisiaj najlepsze bajgle w całych Stanach Zjednoczonych piecze Noah Alper – przed jego piekarnią w Berkeley ustawiaja się długie kolejki.

Te szczególne bułeczki sprzedają wszystkie liczące się delikatesy Nowego Jorku, Londynu, czy Paryża. Z pysznymi dodatkami – wędzonym łososiem, dobrze przyprawionymi twarożkami, płatkami świeżej szynki, sałatką z jajek i ostrymi serami – podaje się w eleganckich barach w porze śniadania i brunchu . Są tak smaczne i modne, że bywają głównym punktem kulinarnego programu spotkań przy piwie czy winie.

Nieudany bajgel jest gumowaty, wilgotny i płaski. Dobre są wyrośnięte, z wierzchu chrupiące, a w środku dość pulchne. Zazwyczaj posypane makiem, kminkiem, sezamem lub gruboziarnistą solą. Czasem piecze się je z mąki razowej. Polscy Żydzi specjalizowali się w bajglach cebulowych i czosnkowych, ale na święto Tygodni – Szawuot - tradycyjnie piekli „bajgełe” z makiem. Podawali razem z ciasteczkami w kształcie tablic, na których spisane było Dziesięć Przykazań i stożkowatym bochenkiem chleba, przypominającym górę Synaj.

Sekret smaku bajgli polega na specjalnej technice przygotowania ciasta przed pieczeniem. Wyrośnięte obwarzanki gotuje się na parze przez 20 – 30 minut, a potem wstawia na 20 minut do gorącego pieca.


Z czym się podaje?
Przekrojone na pół, podgrzane obwarzanki zawsze smaruje się świeżym masłem i obkłada pikantnymi dodatkami. Wersja z konfiturami nie jest już tak interesująca.

Żródło:”Smaki i aromaty”.

Dla chętnych i ciekawych podaję http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=888583.

To mój teoretyczny wkład w Festiwal Kuchni Żydowskiej.


Napisany przez: seniorka 12 Oct 2009, 09:06

Bataty


Bataty są dla nas nowością – podczas zakupów sięgają po nie wyłącznie kulinarni eksperymentatorzy. Tymczasem mają one wiele ciekawych zastosowań.

Ja w tym roku po raz pierwszy jadłam bataty, odkąd w okolicznych supermarketach pojawiły się najróżniejsze odmiany ziemniaków: do pieczenia, smażenia, gotowania , sałatkowe, czerwone itp. Próbowałam wszystkich po kolei i bataty najbardziej przypadły mi do smaku. Są rzeczywiście słodkie, trochę w smaku przypominają marchewkę (ale tyko trochę) i doskonale sprawdzają się podawane do mięs, surówek i nawet zsiadłego mleka. Wyborne są same ze świeżym masłem. To tylko moja skromna uwaga do porad, których w miesięczniku „Kuchnia” udzielał pan Paweł Oszczyk, szef kuchni hotelu le Regina.

Napisany przez: Mała_Mi 12 Oct 2009, 10:23

CYTAT(seniorka @ 10 Oct 2009, 11:28 ) *
Bajgle
Dla chętnych i ciekawych podaję http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=888583.



Z okazji poprzedniego Tygodnia Żydowskiego także http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=26526&hl=Bajgle http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29514 mogę śmiało polecić icon_smile.gif

Napisany przez: seniorka 12 Oct 2009, 21:32

Obejrzałam je już drugi raz i przyznam, że są bardzo apetyczne i profesjonalnie zrobione. Zaniedbałam przeszukania forum, bo miałabym gotowy, sprawdzony przepis do zamieszczenia. Dobrze, że się odezwałaś Mi. Dla chętnych, z okazji trwającego festiwalu, przepis będzie jak znalazł. Dziękuję.

Napisany przez: seniorka 13 Oct 2009, 08:43


Kapusta


Na ostro, na słodko, na kwaśno. Przaśna albo całkiem elegancka. Bardzo polska. Nawet jeśli włoska czy pekińska. Kapusta jest dobra na jesień.

Podobno wyłącznie kapustą żywił się Diogenes – mieszkający w beczce filozof-asceta. Lubił ją też Pitagoras, zalecał Katon. Starożytni Grecy i Rzymianie znali jej właściwości odtruwające organizm. A co za tym idzie, wierzyli też, że chroni przed skutkami pijaństwa. Jednak już wtedy – wystarczy wspomnieć przykład Diogenesa – nie należała do potraw dystyngowanych. Kolejny filozof Lukullus, uważał nawet, że przyzwoity człowiek nie powinien jadać kapusty. Przez kolejne wieki jej kariera w świecie kulinariów toczyła się właśnie taką boczną drogą. Jadali ją raczej ubodzy, panowie próbowali. Książki i poradniki kulinarne z XIX stulecia, czyli epoki romantyzmu, ostrzegały, że jest bardzo wiatropędna, a gdy się gotuje, zapach ma mało…liryczny.

Trudno zaprzeczyć…Jednak poszukiwaczy kulinarnych rozkoszy (szczególnie tych co nie znają i nie cenią umiaru), wcale to nie odstrasza. Bo choć ascetycznemu Diogenesowi by się to pewnie nie spodobało, kapusta stanowi znakomity materiał na ucztę dla prawdziwych hedonistów.

Do Polski kapusta przywędrowała w XV wieku – i została. Zajęła honorowe miejsce wśród tradycyjnych dań kuchni polskiej. Z grzybami, z grochem, duszona, zasmażana. „Umęczona” w bigosie i kapuśniaku. Młoda, stara, kiszona. Jako materiał na gołąbki, składnik farszu kulebiaka, pierogów, pasztecików. Byłoby jednak oznaką pychy przywłaszczyć sobie kapustę i mówić o niej, że tylko nasza, polska. Jest bowiem obecna niemal we wszystkich kuchniach świata. Nic w tym dziwnego, zważywszy, że ma ponad 400 odmian: biała, czerwona, włoska, brukselska, pekińska…Botanicy kapustą nazwą też kalafiory, brokuły, kalarepę czy brukiew.

Daje się dusić, smażyć, gotować, kwasić i oczywiście zjadać na surowo. Jest łatwa do przyrządzenia ( co nie znaczy – szybkiego). Po królewsku łaskawa dla wszelkich dodatków – równie chętnie przyjmie biedne resztki, jak i wysublimowane przyprawy. Elegancji dodają jej białe lub czerwone wino, sherry, wiśniówka.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Na podst. Opracow. Joanny Szachowskiej

Ja polecam wypróbowane http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27044 oraz http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29398.


Napisany przez: seniorka 14 Oct 2009, 06:41


Tajemnice udanego biszkoptu


Opowiada szef cukierników w hotelu Marriott.

- Naszą ambicją – mówi mistrz – jest używanie niemal wyłącznie składników naturalnych, np. proszek do pieczenia występuje w ciastach w ilościach śladowych. To samo doradzałbym paniom domu, zwłaszcza tym, które często pieką. To nieprawda, że bez proszku biszkopt nie wyrośnie. Tajemnica tkwi w czym innym: w sposobie napowietrzenia ciasta.

- Przy takiej produkcji jak w hotelu, rozbija się jajka w całości, wsypuje cukier i specjalną trzepaczką miksuje. Obraca się ona również wokół własnej osi, a więc kręci podwójnie i to na bardzo wysokich obrotach, a masa jest jeszcze podgrzewana. Do ciasta jest wtłoczona taka ilość powietrza, że już nie potrzebuje proszku. Po dodaniu mąki delikatnie się miesza, piecze w dość wysokiej temperaturze, pod wpływem której powietrze w cieście jeszcze się powiększa – i biszkopt sam rośnie.

- W domowych warunkach trzeba oddzielić żółtka od białek, podany w przepisie cukier podzielić na pół i osobno ubijać z cukrem żółtka, a osobno białka. Potem bardzo delikatnie połączyć, powoli wsypywać przesiana mąkę (jest dzięki temu lżejsza, ma więcej powietrza) i cały czas delikatnie mieszać – najlepiej stalową rózgą. Zaręczam, że tak przygotowane ciasto wyrośnie wspaniale bez proszku.

- Na biszkoptowe blaty bierze się: na każde jajko 2 dkg cukru i 3 dkg mąki. Na roladę; 1 jajko, 1 dkg cukru i 2 dkg mąki.

- Ogromnie ważna jest technika pieczenia. Formę smarujemy masłem i obsypujemy mąką, nie zaś tartą bułką, a nadmiar strząsamy. Kto ma elektryczny piekarnik, ten jest w lepszej sytuacji, ponieważ może idealnie ustawić temperaturę. W kuchence gazowej z reguły pali spód, ale i na to jest sposób. Owiniętą w folię aluminiową płaską blachę kładzie się tuż nad palnikiem – to świetnie izoluje i ciasto nie będzie przypalone.

- Biszkopt piecze się w temperaturze 175 – 180 st. i trzeba tego przestrzegać. W przeciwnym razie, na przykład przy zbyt wysokiej temperaturze, ciasto szybko obrasta grubą skórką, która nie pozwala dojść ciepłu do środka. I wtedy właśnie tworzy się zakalec. Pieczenie wymaga cierpliwości. Żadnych procesów nie wolno przyspieszać i należy o tym pamiętać przed wejściem do kuchni.

- Pamiętajmy również o dobrym nasączeniu biszkoptu. To wcale nie musi być poncz, z powodzeniem wystarczy woda gotowana z cukrem w proporcji: ¼ litra wody i 12,5 dkg cukru. Taki syrop rozcieńcza się likierem lub innym alkoholem, ale wysokiej jakości, bo dzięki dobremu nasączeniu ciasto ogromnie zyskuje na smaku. Suchy biszkopt zniszczy kunszt najlepszego nadzienia i w sumie mamy nieudany tort. Jeśli robimy na przykład ciasto bananowe, to do syropu dodajemy likier Bolsa o tym samym smaku. Kawowe – likier Kahlua, migdałowe – Amaretto.

Żródło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: seniorka 15 Oct 2009, 11:38

Zalety sałaty



Znamy ich wiele odmian, podam za „Smakami i aromatami” te najbardziej popularne. Mogą być słodkawe i cierpkie, zielone i czerwonawe, chrupiące i delikatne jak jedwab. Sałata, znana od czasów faraonów, nigdy jednak nie cieszyła się takim uznaniem jak dzisiaj. Znający się na rzeczy smakosz, zawsze wypatrzy na straganie nową odmianę i z radością wypróbuje jej smak. Z tych najczęściej spotykanych wymienię sałatę rzymską, endywię kędzierzawą, zielono-czerwoną lollo rosso, sałatę lodową, maślaną, little gem – sałatę półrzymską, rukolę, rukiew wodną i sałatę batawijską.

*Liście sałaty są wyjątkowo niskokaloryczne (100g to tylko 14 kalorii). Wprawdzie ponad 90 procent ich składu stanowi woda, to jednak zawierają wiele składników odżywczych: witaminę C, beta-karoten, kwas foliowy, wapń i żelazo.




Napisany przez: seniorka 16 Oct 2009, 01:38


Żurawina amerykańska


Owoce żurawiny amerykańskiej, nazywanej wielkoowocową, którą uprawia się również u nas, są większe od popularnej w Polsce żurawiny błotnej. Oba rodzaje można zbierać od września przez całą zimę. Warstwa wosku, którą są pokryte, pozwała im przetrzymać na gałązce najtęższe mrozy, a zerwane mogą miesiącami leżeć w zamrażarce, zachowując wszystkie wartości smakowe i odżywcze. Przetwory z żurawin mają w kuchni podobne zastosowanie jak borówka brusznica. Zawekowane nie psują się, ponieważ zawarty w nich kwas benzoesowy stanowi naturalny środek konserwujący. Pikantny sos z żurawin dobrze komponuje się z dziczyzną, zwłaszcza z sarniną, bażantem i kuropatwą. Suszone owoce sa znakomitą przyprawą do dziczyzny i polędwicy w sosie śmietanowym.

Jako pełne danie z żurawinami podaję http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=886451

Żrodło:miesięcznik „Kuchnia”


Napisany przez: seniorka 17 Oct 2009, 11:13


Krótka historia chrupania


Ponoć po raz pierwszy chipsy ziemniaczane zostały usmażone w 1853 roku na życzenie wyjątkowo kapryśnego gościa hotelowej restauracji w Saratoga Springs (stan Nowy Jork). Zrozpaczony indiański kucharz, gdy kolejny raz odesłano mu „zbyt grube” francuskie frytki, pokroił ziemniaki w przezroczyste płatki, obficie posolił i wrzucił na głęboki tłuszcz. Mocno przyrumienione i chrupiące zyskały uznanie wymagającego gościa, a wkrótce i innych kuracjuszy modnego wówczas kurortu. Kucharz trafił do encyklopedii kulinarnych: nazywał się George Crum.

Minęło kilka lat i zaczęto produkować chipsy na sprzedaż. Początkowo była to chałupnicza produkcja. Całe rodziny zajmowały się krojeniem, smażeniem i pakowaniem ziemniaczanej nowości. Czasem zdarzało się, że torebki były dziurawe, a chrupki miękkie. Sól pakowano oddzielnie.

Dziś półki z chipsami w supermarketach przypominają piwnice Aladyna. Pomysłowi producenci prześcigają się w udoskonaleniach tej odmiany frytek: barwią je, łączą z bekonem, wołowiną, papryką, pomidorami, serem, cebulą itd. Smażą nie tylko ziemniaki, ale kukurydzę, banany. Spróbowano już niemal wszystkiego. Z suszonych ziemniaków robi się papkę, tak plastyczną, że można z niej uformować kwadraty, trójkąty, statki kosmiczne. Dla konsumentów, którzy liczą kalorie, produkuje się chrupki dmuchane i niskotłuszczowe. Walka o długie terminy ważności tego jełczejącego produktu skłania do poszukiwania specjalnych tłuszczów i często jest to olej palmowy, który mimo roślinnego pochodzenia jest tłuszczem nasyconym, a zawarty w nim kwas palmitynowy ma taki stosunek wodoru do węgla jak tłuszcz barani. Amatorzy chipsów – a nie brakuje ich na świecie – powinni jadać chipsy i chrupki zawierające oleje nienasycone i niezbyt słone. Jeżeli taki wyrób ma dobry smak, to prawdopodobnie jest świeży w prawdziwym tego słowa znaczeniu.

Żródło:”Smaki i aromaty”








Napisany przez: seniorka 18 Oct 2009, 09:12

Tadżin – smakowity dar Maghrebu


Przygotowane w specjalnym naczyniu danie pochodzące z kraju północno-zachodniej Afryki weszło na stałe do kanonu kuchni światowej – informuje nas artykuł z „Mojego Gotowania”.

Na bazarach Maghrebu (regionu północno-zachodniej Afryki, do którego należą Maroko, Algieria, Tunezja, a także Libia) można zobaczyć ustawione rzędem, po kilka sztuk na rusztach, gliniane naczynia: płytką glinianą misę ze stożkowatą pokrywą, często bogato zdobioną. Ten zestaw to tadżin. To klasyczne naczynie jest obecne nawet w domach pozbawionych kuchni. Ma tę wielka zaletę, że można ustawić je wprost na ogniu. Pod wysokim stożkiem gromadzą się i mieszają aromaty licznych składników potrawy. Po długim gotowaniu smak dania staje się spójny, intensywny, bogaty. W każdym domu robi się inny tadżin. Sztuka polega na tym, aby używając wielu przypraw, nie zabić, a jedynie wzbogacić smak dania. Do środka można włożyć wszystko: ryby, jagnięcinę, drób, kuskus, warzywa, bakalie, a nawet gołębia. Tym, co nadaje potrawie charakter, jest mieszanka przypraw zwana tabil: w możdzierzu ząbki czosnku uciera się z kuminem, nasionami kolendry i płatkami suszonej ostrej papryki. Bardzo istotny jest także dodatek do niektórych tadżinów kiszonych cytryn. Cytrynę albo kilka naciąć wzdłuż, jakby się chciało je podzielić na ćwiartki, nie rozcinając do końca. W każdą wetrzeć trochę grubej soli. Włożyć do słoika , zasypać jeszcze 3 – 4 łyżkami soli, zalać ciepłą wodą i pozostawić w zakręconym słoiku na 3 dni ( według mojej wiedzy, cytryny kiszą się 3 tygodnie – przyp. seniorka). Najpopularniejszy jest tadżin przyrządzany z jagnięciny pokrojonej w kostkę, obsmażonej na oliwie razem z cebulą z dodatkiem suszonych śliwek, cynamonu, papryki i szafranu. Tunezyjski różni się od marokańskiego tym, że się go zapieka z jajkami. Tadżin to danie rodzinne, typowo biesiadne. Rozmiar podstawy ogranicza liczbę biesiadników. Przeciętnie nad tadżinem gromadzi się około pięciu osób. Zwyczajem miejscowych najlepiej je się go, używając rąk i chleba. Po zdjęciu pokrywy talerz ląduje na stole i każdy ma przed sobą swój wycinek do wybrania. Z chleba robi się rodzaj łapki, którą się chwyta najlepsze kąski. Najlepiej smakują tadżiny gotowane na węglu drzewnym, serwowane już po północy, w domu nad brzegiem oceanu.

Nie mam glinianego naczynia do tadzinu, ale przygotowuję go w płaskiej, żeliwnej formie i wychodzi wspaniały. Podam dwa przepisy na tadzin.


Napisany przez: seniorka 19 Oct 2009, 09:04


Bazylia


Jej korzenny aromat doprowadza kucharzy do poetyckich uniesień.

Świeże liście tego królewskiego ziela mają w sobie słodycz i pikantność przypominającą nieco gożdziki. W kuchni przywołują śródziemnomorskie wonie. Jest wiele odmian bazylii, różniących się wielkością, kolorem i zapachem. Czerwonawa „Dark Opal” ma bardziej korzenny smak, nieco podobny do imbiru. Pewne odmiany pachną cytryną, inne mają drobne, idealne do dekoracji potraw karbowane listki. Najczęściej hodowana bazylia pospolita ma duże, ząbkowane liście i pojawiające się póżnym latem drobne, białe kwiatki. To bez niej nie może się obejść kuchnia Prowansji i całych Włoch.

Chyba najdawniej używano bazylii w Indiach i Persji. W Rzymie uznawano j a za „mały cud świata”. Gdziekolwiek dotarła, uważano, że jest nasycona „boską esencją”. Legenda mówi, że wyrosła przy grobie Chrystusa po jego zmartwychwstaniu. W greckim kościele prawosławnym używano jaj – i tak jest do dziś – do przygotowywania święconej wody , a pojemniki z bazylią umieszczano u stopni ołtarzy. Przez całe stulecia była zielem świętym. Nie mogły jej zbierać kobiety, a duchowni, którzy się tym zajmowali, musieli wkładać nowe szaty i oczyszczać prawą rękę, myjąc ją w wodzie z trzech różnych żródeł.

Smakosze kojarzą bazylię z trzema słynnymi potrawami kuchni południa Europy: cudownym sosem pesto, sałatką caprese (pomidory, mozarella, listki bazylii i oliwa z oliwek) i la soupe au pistou. Zupę z bazylią niektórzy znawcy przedstawiają jako jedno z tych dań, które są esencją prowansalskości. Ponoć powstała w prawdziwie romantycznych okolicznościach. W 1799 roku markiz di Raveno poznał na królewskim przyjęciu w Madrycie księżniczkę z Prowansji.. Zakochał się, natychmiast oświadczył i został przyjęty, czego oznaką była podarowana mu przez piękną pannę gałązka bazylii. Potem wybucha wojna i oblegana przez Anglików Genua głoduje. Markiz wysyła rozpaczliwy list do narzeczonej, a ta dostarcza oblężonym transport pomidorów, fasoli, ziemniaków, sera i bazylii. W liście radzi, by markiz polecił gotować zupę z tych jarzyn, doprawioną serem, czosnkiem i bazylią. I tak już zostało.

Wbrew temu, co twierdzą producenci przypraw, suszone listki bazylii, to blade echo jej wspaniałej woni. Włoscy kucharze zrywają świeżą bazylię wczesną jesienią i przechowują w słoikach. Listki posypują lekko solą, ugniatają porcelanowym tłuczkiem, zalewają tłoczoną na zimno oliwą i trzymają w lodówce. Być może jeszcze lepszym sposobem na zachowanie wszystkich woni bazylii jest przygotowanie zamrożonych kostek. Świeże listki miksuje się z niewielką ilością wody i soli. Pastą wypełnia pojemnik na kostki lodu, wstawia do zamrażarki.

Amatorzy ogrodnictwa doradzą jednak hodowanie bazylii na parapecie. Jest łatwa w uprawie – żle znosi tylko niskie temperatury i zbyt częste, obfite podlewanie. Postawiona w oknie skutecznie odstrasza owady i samym wyglądem kusi do podania bazyliowego kurczaka, sałatki z pomidorów lub spaghetti z sosem pesto.

Ja znam jeszcze jedną doskonałą metodę zaopatrywania się w bazylię – we wszystkich supermarketach o każdej porze roku.


Kiedy i z czym?

Podaję wypróbowany przepis na http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29121, soupe au pistou.


Napisany przez: seniorka 20 Oct 2009, 06:54


Orzech kokosowy


Palma kokosowa to jedno z najczęściej uprawianych drzew na świecie.

Ma szeroko jak pióropusz rozpostarte liście, które nie rzucają cienia, ale mieszkańcy Oceanii pokrywają nimi dachy, a z ich mocnych włókien plotą powrozy, worki i dywany. Z szarego, gładkiego pnia, który sięga 35 metrów wysokości wyrabia się artystyczne meble, koła hoola-hoop i giętkie deski. Twardą skorupę zamienia się na węgiel drzewny, dający najbardziej wonny dym do pieczenia mięsa czy bananów na grillu. Kora dostarcza garbników i aromatycznej gumy, a korzenie, chętnie przeżuwane w Meksyku maja łagodne działanie halucynogenne. Niezależnie od pogody jedno drzewo daje od 100 do 200 orzechów rocznie, a każdy o wadze od 1 do 4 kilogramów.

Pierwsze owoce rodzi już po 6 latach, a potem nieprzerwanie przez 100 lat daje plony w postaci owłosionych, twardych orzechów. Ich włóknista okrywa jest tak gruba, że mogą unosić się na falach i wraz z prądem morskim przemieszczać na odległość setek mil. Tak prawdopodobnie palma, drzewo o duszy wagabundy, rozprzestrzeniła się z Melanezji na wszystkie wyspy Oceanii, pokonała drogę do Indii i Ameryki Środkowej.

Orzech kokosowy przechodzi kilka faz dojrzewania. W pierwszej wnętrze wypełnia orzeżwiający słodkawy, lekko opalizujący sok. Bogactwo enzymów, naturalnych cukrów, witaminy C i związków fosforowych czyni z niego niezwykły płyn. Jest tak sterylnie czysty, że na Hawajach poi się nim niemowlęta. Po 4 miesiącach dojrzewania sok zaczyna się zestalać, tworząc biały miąższ , zwany koprą. Ale jeszcze przez 7 – 8 miesięcy można wbić w jedno z trzech oczek orzecha słomkę i wypić już bardzo gęste, prawie galaretowate, mleczko. W starym orzechu, najmniej cenionym, jest tylko gruba warstwa miąższu i pusty środek. To dlatego znawcy, nim wybiorą w sklepie owoc, poruszają nim, przykładają do ucha i słuchają, czy w środku chlupocze jeszcze mleczko. Dojrzały, dobrej jakości kokos zawiera 25% mleczka i 30% kopry. Reszta to skorupa i włóknista okrywa.

Europejscy amatorzy kokosów znają przede wszystkim smak wysuszonych wiórków, które dodaje się do ciast, kremów i owocowych sałatek. To najmniej udana postać orzecha. Smakosze wiedzą, że naprawdę wyśmienity tort kokosowy i chrupiące ciasteczka robi się ze świeżo utartej kopry. Jej delikatne płatki podnoszą smak ryżu i panierowanych kotletów z kurczaka. Przyrządzana z miąższu i gorącej wody śmietanka jest często dodawana do curry, dań z ryb, krewetek i mięsa, nadając im bardzo wyrafinowany smak.

Najczęściej jednak orzech kokosowy pojawia się na naszych stołach ukryty w margarynie i gorszej jakości czekoladach. Ponieważ zawiera sporo tłuszczów (35%) o specyficznych właściwościach, masowo wykorzystuje go przemysł kosmetyczny i spożywczy. Ze wszystkich tłuszczów roślinnych olej kokosowy najdłużej daje się przechowywać, a w temperaturze poniżej 20 st. traci płynną konsystencję i łatwo daje się stabilizować. Nie jest jednak polecany przez dietetyków, bo mimo że nie zawiera cholesterolu, ilość nasyconych kwasów tłuszczowych podwyższa poziom cholesterolu we krwi. Olej kokosowy pozbawiony jest także większości składników odżywczych.

Znacznie bardziej cenionym produktem są spirytualia kokosowe. Sok z odpowiednio naciętych kwiatów, zbierany aż do tej pory ręcznie do podstawionej tykwy, poddaje się fermentacji, a potem destyluje. Tak powstaje wielce ceniony na świecie arak. Po raz pierwszy trunek ten trafił do Europy wraz z transportem przypraw korzennych, przywożonymi przez arabskich kupców z Indii i od razu zyskał uznanie jako wyborny dodatek do grogu i gorącego ponczu.

Orzech kokosowy, coraz częściej wykorzystywany w kuchni światowej, doceniającej egzotyczne, wyrafinowane kompozycje smakowe, kosztuje zaledwie kilka złotych i można niemal przez cały rok kupić go w supermarketach i na bazarach. Dobrze przechowuje się w lodówce przez kilka tygodni, a świeżo utarty miąższ można zamrozić i wykorzystywać przez długie miesiące.


Otwieranie orzecha

Żródło:”Smaki i aromaty”

Polecam przepisy na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=888302 i http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=888288 robioną w domu

Napisany przez: seniorka 21 Oct 2009, 10:03


Kiszonki


Zachodni smakosze jeszcze do niedawna nie mogli wyjść z podziwu, jak możemy zajadać się zepsutymi ogórkami czy kapustą. Dziś, kiedy coraz bardziej ceni się produkty ekologiczne, kiszonki podbijają kulinarny świat.

Tak rozpoczyna swój felieton o kiszonkach pani redaktor Joanna Bajorek z „Mojego Gotowania”. Ponieważ, jak opowiada pani Joanna, nie jest zbyt wielką enuzjastką marynat, przedkłada nad nie kiszonki. Jest to jedna z najstarszych metod konserwowania żywności. Zawarte w produktach cukry ulegają przemianie na skutek działania bakterii kwasu mlekowego, który hamuje rozwój drobnoustrojów psujących żywność. Fermentacja musi przebiegać w odpowiednich warunkach. Minimalny dostęp powietrza zapewnia szczelne zamknięcie, ubijanie lub zalanie solanką. Kiszenie musi przebiegać w odpowiedniej temperaturze, najlepiej 18 – 20 st. Burzliwa fermentacja trwa 3 – 5 dni i potem kiszonkę trzeba przenieść w chłodniejsze miejsce. Niegdyś na wsi wpuszczano beczki z kiszonymi ogórkami do rzeki, co pozwalało zachować dość niską temperaturę i uniemożliwiało dostęp powietrza. W domowych warunkach oprócz kapusty i ogórków można ukisić grzyby, paprykę, buraki, pomidory, cukinię, fasolkę szparagową, bakłażany, kalafiory, brokuły, a także śliwki, jabłka, gruszki, winogrona, a nawet cytryny. Kiszonki mają niezwykły smak i bardzo wzbogacają nasze posiłki, zwłaszcza zimą. Produkty do szybkiego spożycia można kisić przez cały rok.


Dobre pytania dotyczące kiszonek

Z polecanych przez panią Joannę, wybrałam dwa przepisy na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=902487 oraz http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=902525, a także http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=878609 na potrawy z kiszonymi czy też solonymi grzybami. Ta ostatnia pozycja jest moją inwencją, zamieszczoną przy innej okazji.


Napisany przez: seniorka 22 Oct 2009, 08:49


Crème brûlèe



Elegancki deser w starym stylu dla wszystkich, którzy nie mają serca do pieczenia ciast
Jest wiele dobrych puddingów, ale najlepszy z nich to crème brûlèe. Wysublimowana istota tego deseru, wymyślonego w Cambridge, ale szybko zaadoptowanego i udoskonalonego przez Francuzów, polega na kontraście między aksamitnym kremem i przykrywającą go warstwą chrupiącego karmelu. Ciągle podaje się go na wykwintnych przyjęciach, bowiem ma w sobie staroświecki urok i niezbędną elegancję prostych smakołyków.

Do jego przygotowania używa się niewielu składników. Potrzebna jest śmietanka, jajka, cukier i trochę wanilii, a także kulinarne wyczucie, kiedy dochodzi do ubijania jajek na ogniu. Gdy krem zaczyna gęstnieć, nie wolno odbierać telefonów, otwierać drzwi, tylko trzeba patrzeć na swój krem. . Potem już nic złego zdarzyć się nie powinno.

Krem ten podaje się ze świeżymi owocami i ciasteczkami biszkoptowymi. W klasycznej recepturze aromatu dodaje tylko wanilia, ale warto poeksperymentować z czekoladą, likierem pomarańczowym, skórką cytrynową i kawą.

Żrodło:”Smaki i aromaty”

Polecam przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=890366




Napisany przez: seniorka 22 Oct 2009, 14:12

Dla ułatwienia odnalezienia interesującego Was tematu na stronie pierwszej zamieszczany jest spis treści, powiększany sukcesywnie o przybywające strony. Zapraszam.

Napisany przez: seniorka 23 Oct 2009, 07:35

Babki ucierane


Te najlepsze są puszyste, lekko wilgotne i długo zachowują świeżość. Choć piaskowe babki wyszły z mody, w wielu domach właśnie takie ciasto podaje się do niedzielnej kawy.

Waż i ucieraj starannie. Kiedy przygotowuje się klasyczną babkę „funtową” – ile ważą jajka, tyle bierze się cukru, mąki i masła – wszystko jest łatwe i proste. Kłopoty zaczynają się wtedy, gdy chcemy upiec babkę wybitną, a więc dać więcej pachnącego masła i żółtek, a mniej mąki. „Bogate” ciasto, jak mówiły nasze babki , jest zawsze kulinarnym wyzwaniem: lubi się zwarzyć albo opaść podczas pieczenia. Warto jednak ryzykować, a równocześnie przestrzegać starych, cukierniczych sztuczek.

Dla chętnych podaję bardzo dokładny przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=885810 polewaną czekoladą.

Żródło:”Smaki i aromaty”

Napisany przez: Ilona 23 Oct 2009, 07:56

CYTAT(seniorka @ 22 Oct 2009, 14:12 ) *
Dla ułatwienia odnalezienia interesującego Was tematu na stronie pierwszej zamieszczany jest spis treści, powiększany sukcesywnie o przybywające strony. Zapraszam.

cvety.gif
Świetna robota seniorko daumen.gif

Napisany przez: seniorka 23 Oct 2009, 10:36

Cieszę się, że tu zaglądasz, Ilonko. Spis treści okazał się konieczny, bo mam w zapasie sporo różnych tematów i zaczęło mi się to mylić. Myślę, że Wam też się przyda. Do następnego spotkania. Pozdrawiam.

Napisany przez: Ilona 23 Oct 2009, 11:22

Zaglądam, zaglądam i czytam każdy wpis daumen.gif (mimo, że nie pisze nic ale czytam fiesgrins.gif ).
Miłego weekendu, seniorko cvety.gif

Napisany przez: seniorka 23 Oct 2009, 20:54

Co prawda już bardzo póżno, ale dopiero teraz weszłam powtórnie na forum. Dziękuję Ilonko i wzajemnie życzę miłego odpoczynku. wink.gif

Napisany przez: Ilona 23 Oct 2009, 21:12

O widzisz icon_mrgreen.gif a ja teraz też jestem icon_biggrin.gif znaczy chwilkę siedzę i zaraz zmykam spać, bo jutro po 6 muszę wstać icon_wink.gif Lecę rano na angielski daumen.gif
Dobranoc wink.gif

Napisany przez: seniorka 24 Oct 2009, 11:55


Rum – tropikalny alkohol z trzciny cukrowej


Kojarzony jest z najbardziej słonecznymi miejscami na ziemi Kubą, Brazylią, Haiti, Dominikaną czy Jamajką…

Rum jako jedyny klasyczny alkohol wyrabiany z trzciny cukrowej nie posiada norm produkcji i klasyfikacji. Do cech odróżniających poszczególne rumy od siebie zaliczyć można wiek, barwę, zapach, bogactwo aromatu, moc destylatu, przebieg procesu fermentacji i proces destylacji, leżakowanie, sposób zabarwiania (posiadanie barwy albo jej brak) i w końcu kraj, z którego pochodzi.

W zależności od długości procesu fermentacji rumy możemy podzielić na lekkie i ciężkie. Pierwszy rodzaj jest delikatny, o słabym aromacie, poddawany krótkiej fermentacji. Takie idealnie nadają się do koktajli. Wśród smakoszy cenione są gatunki aromatyzowane cynamonem, pieprzem i rozmarynem. Produkowane są między innymi w Puerto Rico, na Kubie i Haiti.

Z kolei rumy ciężkie poddawane powolnemu okresowi fermentacji charakteryzują się intensywnym smakiem i aromatem. Idealne do ciast, deserów oraz herbat. Najcenniejsze i najsłynniejsze ciemne rumy pochodzą z Jamajki

Inny podział opiera się na barwie rumu. Wówczas dzielimy trunki na białe, leżakujące w beczkach z jasnego drewna jesionowego, następnie poddane dalszemu leżakowaniu w zbiornikach ze stali nierdzewnej, brązowe – leżakują dłuższy okres w beczkach z ciemnego drewna, w których nabierają charakterystycznego, żółtawego lub brązowego koloru. Zdarza się także, że producenci dodatkowo zabarwiają go brązowym syropem cukrowym.

Wiadomości na temat rumu zaczerpnęłam z miesięcznika „Moje gotowanie”.

Polecam jesiennego drinka http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27920.


Napisany przez: seniorka 25 Oct 2009, 10:45


Crème caramel


Deser ten można zaliczyć do kategorii puddingów. Delikatna kremowa babeczka pachnąca wanilią to dla wielu Hiszpanów i Francuzów wspomnienie wakacji u babci, najsłodszy smak dzieciństwa.

Crème caramel przyrządzany jest z mleka lub śmietany, żółtek i cukru. Niezwykły aromat zawdzięcza wanilii albo skórce cytrynowej lub cynamonowi, choć zdarza się że jest przyprawiany także kawą, miodem, imbirem lub pomarańczami.. Bywa też, że na dnie miseczki znajdziemy poziomki, maliny lub jeżyny, a w smaku rozpoznamy wyborny likier albo whisky. Deser zapieka się w porcelitowych naczynkach i wykłada na talerz warstwą karmelu do góry, a dookoła spływa wspaniały karmelowy sos. Nazywa się go również kremem katalońskim czyli crema catalana, i jest bardzo podobny do francuskiego crème brûlée, który jest jednak nieco bardziej gęsty, przyrządzany z gęstej śmietany, wyjadany z naczynia, spod chrupiącej skorupki skarmelizowanego cukru.

Hiszpanie toczą odwieczny spór z Francuzami o to, która nacja stworzyła przepis na ten słynny smakołyk. Powstał po prostu w Katalonii, która graniczy z Francją. A jak wiadomo wpływy kulturalne i kulinarne w regionach przenikają się. Legenda głosi, że w XIX wieku odwiedził Katalonię pewien francuski biskup, dla którego przygotowano słodki deser. Ten jednakże nie udał się tak jak należy – wyszedł zbyt rzadki i kucharze, nie mając już czasu na przygotowanie czegoś innego, postanowili zagęścić go poprzez podgrzanie, a na jego wierzchu utworzyli „kołderkę” karmelizowanego cukru. . Gdy gorący jeszcze krem podano biskupowi, ten sparzył sobie język i krzyknął quemal (parzy!), co po francusku brzmi właśnie brûlée! Stąd wzięła się nazwa francuskiego deseru - crème brûlée. W Katalonii crème caramel serwowany jest tradycyjnie w dniu św. Józefa, który przypada 19 marca i jest w Hiszpanii obchodzony jako Dzień Ojca. Aby uzyskać na powierzchni kremu piękny efekt skarmelizowanego cukru, Hiszpanie go nie zapiekają, lecz używają przyrządu o nazwie ferro per cremar – jest to okrągły dysk na długiej rączce, wcześniej podgrzany nad ogniem, którym przykrywa się deser.

Dla chętnych podaję przepis podstawowy na

http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=884431

żrodło:”Moje Gotowanie”




























Napisany przez: seniorka 26 Oct 2009, 09:22


Dynia


Jej słodycz i barwa podnoszą walory smakowe potraw. Można dodawać ją do farszów, ciast, zup i oczywiście marynować.

Na temat dyni wypowiada się pani Agnieszka Fedorczyk, redaktor „Mojego Gotowania”. – Wielka, twardoskóra dynia pochodzi z północnej Argentyny, z terenów u podnóża Andów. Jest narodowym warzywem Ameryki Południowej, a do Europy została sprowadzona w XVI wieku. Niemal wszystkie odmiany dyni są dostępne przez cały rok.

Wybieramy owoce czyste i bez skaz, ciężkie jak na swoją wielkość. Całą dynię można przechowywać dłużej niż przeciętą. Przeciętą owijamy cienką folią spożywczą (przezroczystą) i przechowujemy w lodówce nie dłużej niż 5 dni.

Dynię przygotowujemy, odcinając odpowiedni fragment i skórę oraz usuwając pestki. Pociętą w kostkę gotujemy z dodatkiem niewielkiej ilości wody, na parze, albo pieczemy. Utartą na purèe z dodatkiem masła, czosnku, doprawioną solą, pieprzem i posiekaną natką (albo innymi ziołami) podajemy jako dodatek do mięs. Purèe dyniowe zagęści zupę, można je dodać do sosu, ciasta na placki lub jako farsz do pierożków ravioli. Małe dynie po wydrążeniu można napełnić zupą dyniową lub pikantnym farszem ( z dodatkiem dyni lub bez). Słodycz dyniowego miąższu wzbogaca smak ciast i ciasteczek. Osobnym smakołykiem są suszone pestki z dyni, które prażone na suchej patelni dodajemy do sałatek, zup, panierowania lub chrupiemy jako przekąskę. Zimą nie sposób wyobrazić sobie domowej spiżarni, bez kilku słoików dyni marynowanej.

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29605 z dynią i owocami oraz http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=26260.








Napisany przez: seniorka 27 Oct 2009, 09:56


Jabłka


Nasz kraj jabłkami słynie. Pełne ich sady i stragany kuszą wyglądem, smakiem i aromatem. Ciągle jednak są niedoceniane. A czy na jesienną słotę wymyślił ktoś coś lepszego niż filiżanka herbaty ze smakowitą szarlotką?

Wielka ich popularność bierze się stąd, że rosną właściwie we wszystkich strefach klimatycznych przez okrągły rok. Najlepiej owocują w klimacie umiarkowanym i chłodnym. Owoce dojrzewają od wczesnego lata do póżnej jesieni. Są dość łatwe do przechowania, nie tracą swoich właściwości smakowych i odżywczych. Jest ich ponad dziesięć tysięcy odmian. Dziś z sentymentem wspominamy słodką kosztelę, kwaskowatą antonówkę czy kruche koksy. Nic dziwnego, że po latach powraca zainteresowanie starymi odmianami jabłek i szkółkarze znów zaczęli je produkować. Wiele potraw z jabłkami weszło do kanonu sztuki kulinarnej. Wszyscy słyszeli o austriackim strudlu, nie wszyscy jednak wiedzą, że szarlotkę pod koniec XVIII wieku wymyślili Anglicy na cześć królowej Charlotte, żony króla Jerzego III.


Czy wiesz, że…

Żródło:”Moje Gotowanie”



Ja polecam wypróbowane http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29396 oraz http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=15549 – oczywiście „moją” tylko z nazwy, bo autorką przepisu jest zupełnie kto inny.


Napisany przez: seniorka 28 Oct 2009, 07:22

Liść laurowy


Zbyt tani i agresywny, by mógł uchodzić za przyprawę wykwintnej kuchni, ciągle jest jednak niezastąpiony w dobrej kuchni całej Europy. Pachną nim pikle, pasztety, ragoût i jarzynowe zupy. Lepiej jednak dać jeden liść za mało niż za dużo.

Kiedy wawrzyn rośnie dziko, może osiągnąć wysokość 18 metrów i żyć ponad 100 lat. Ma gęste, ciemnozielone i zawsze błyszczące liście, które pachną korzennie i mocno. Zazwyczaj sadzi się go w przydomowych ogrodach południa Europy jako zminiaturyzowane drzewko ozdobne. Jest tak dekoracyjny, że hoduje się go w donicach, ustawionych na tarasach i kamiennych posadzkach śródziemnomorskich kuchni. Gospodynie bez żadnej fatygi zrywają codziennie lśniące listki i pokrojone w paseczki wrzucają do duszonych mięs, mdłych potraw z ryb, sosów pomidorowych i rozmaitych zuppa i minestrone. Świeży jest nieporównanie bardziej aromatyczny niż suszony, ale równocześnie zawiera więcej goryczy.

Pytia w oparach wawrzynu

Liść, który jest dzisiaj codzienną przyprawą, w starożytnej Grecji był symbolem zwycięstwa i sławy. Wieńcem laurowym wieńczono zwycięzcę igrzysk pytyjskich i turniejów poetyckich (stąd do dzisiaj używa się określenia „laureat”), ale wbrew potocznym wyobrażeniom, zwycięzcy olimpiad otrzymywali wieńce oliwne. Starożytni wierzyli, że liście wawrzynu mogą natchnąć duchem wieszczym, wróżebnym lub poetyckim. To dlatego pretendenci do homeryckiej sławy wkładali gałązkę aromatycznego krzewu na noc pod poduszkę, a w wyroczni delfickiej wróżka wdychała dym z palących się liści, zanim ogłosiła swoje proroctwo. . Niektórzy historycy jednak twierdzą, że Pytia wprawiała się w trans, żując liście wawrzynu, które mają nieznaczne właściwości narkotyczne.

Cesarze rzymscy nosili wieńce wawrzynowe w czasie burzy, ponieważ jak pisze Pliniusz – miały w magiczny sposób chronić przed uderzeniami pioruna. Prawdopodobnie mieszkańcy Aten i Sparty nie używali wawrzynu do aromatyzowania potraw, ale wiemy, że w Rzymie świeżymi liśćmi przyprawiano już chętnie ryby i dziczyznę. W średniowieczu, nękanym przez niosące śmierć zarazy, liśćmi laurowymi posypywano w domach podłogi. Ich świeży, mocny zapach miał odkażać powietrze.

Bouquet garni

Trzysta lat temu, bardzo utalentowany francuski kucharz, niejaki Pierre de Lune, skomponował jedną z najsłynniejszych mieszanek przyprawowych. Związał w jeden pęczek kilka świeżych liści laurowych, gałązki tymianku i świeżej pietruszki, po czym wrzucił do bulionu. Efekt, jaki uzyskał, przyniósł mu po wsze czasy miejsce w kulinarnych encyklopediach. Dzisiejsze kompendia wiedzy gastronomicznej zalecają kombinację trzech gałązek pietruszki, jednej małej gałązki tymianku i jednego niedużego liścia laurowego. To wystarczy do przyprawienia litra bulionu, który potem jest bazą słynnych francuskich sosów i wielu zup.

Jak stosować?

* Tranowy posmak ryb można łatwo zlikwidować, trzymając przez 30 minut filety w
marynacie z cytryny, pokruszonych liści laurowych, kolendry i kilku kropli jasnego
sosu sojowego.
Żródło:”Smaki i aromaty”

Polecam przepis na doskonałe, o wielorakim zastosowaniu http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=889140.










Napisany przez: seniorka 29 Oct 2009, 11:51


Krewetki


Różowe są ładniejsze, ale szare smaczniejsze: te pierwsze były parzone i straciły część smaku.

Doradza miesięcznikowi Kuchnia pan Patryk Kamiński, kucharz z gdańskiej restauracji. - Na rynku występuje mnogość krewetek :najmniejsze, koktajlowe, wykorzystywane głównie do sałatek lub, jak ich nazwa wskazuje, do koktajli (robimy sos, mieszając pół na pół majonez z keczupem, mieszamy z krewetkami i wypełniamy tym połówki awokado). Są też niewielkie krewetki szare (wchodzi 30 0 40 na 1 kg), królewskie (24 – 3- na 1 kg) oraz najlepsze gambasy, nazywane też black tiger (16 – 20 na 1 kg). Krewetki już gotowane - wyróżnia je różowy kolor i brak pancerza, lub też surowe, o szarej lub szarozielonej barwie. Lepsze są surowe, kupowane w pancerzu. Cena krewetek uzależniona jest od miejsca pochodzenia: im dalej, tym są droższe. Najsmaczniejsze i najbardziej cenione są krewetki pochodzące z zimnych mórz, na przykład okalających Grenlandię. Krewetki kupowane na wagę są mrożone. Ważne, aby nie były sklejone. Pan Patryk jest zwolennikiem nieobierania krewetek przed przygotowaniem: podczas obróbki termicznej pancerz pomaga zachować smak. Gotowe obrać bardzo łatwo: odrywa się głowę i zjada mięso, trzymając za ogon, który też łatwo ściągnąć. Im krócej przygotowuje się krewetki, tym lepiej. Długie smażenie czy gotowanie sprawia, że ich mięso wysycha i traci smak. Najlepszy sposób , to usmażyć je szybko na oliwie z odrobiną masła, w trakcie smażenia dodać czosnek ( nie może się spalić) i podlać białym winem, które będziemy podawać do potrawy. Dusimy je chwilę w winie, na koniec solimy i dodajemy natkę lub kolendrę. Sos, w którym się dusiły, redukujemy, a kiedy już nabierze gęstości, dodajemy schłodzone masło. Jeśli lubimy, do smażenia możemy dodać chilli lub pokrojoną słodką paprykę. Doskonałą przekąską są krewetki z grilla lub w tempurze (ciasto gęstsze niż na naleśniki z mąki kukurydzianej), smażone z ogonami


Napisany przez: seniorka 30 Oct 2009, 13:19

Tajemnice mięs doskonałych


Doskonałe dania mięsne może przyrządzić nawet początkujący kucharz albo kucharka. Zwłaszcza gdy zna tajemnice chroniące przed porażkami i ratujące w przypadku kłopotów. A oto one:


PYSZNE, BO W SOSIE
Nawet niezbyt udana pieczeń czy suchy kotlet uratujesz, przyrządzając smakowity sos.

Żródło: Pani domu poleca - dodatek

Napisany przez: seniorka 1 Nov 2009, 09:37


Nowa Zelandia


„Kia ora”, czyli „witaj” w najpiękniejszym zakątku świata! Tu czekają na nas dzikie tropikalne lasy, lodowce, plaże, otwarci i życzliwi mieszkańcy oraz wiele pyszności.

Nowa Zelandia nazywana bywa małą Europą: są tam lasy i łąki, lodowce, gejzery i fiordy, palmy, winnice i plantacje owoców, a wszystko na obszarze mniejszym od Polski. W Auckland , zwanym City of Sails (rajem dla żeglarzy), na wodzie w okolicach portu jachtowego Westhaven Marina unoszą się setki jachtów.

Nowa Zelandia zaskakuje nie tylko różnorodnością krajobrazów, ale i lokalnej kuchni: w menu króluje delikatna jagnięcina, a ponadto kraby, homary, małże i wszelkiego rodzaju ryby żyjące w Pacyfiku. Miejscowy specjał to miód manuka, pozyskiwany z drzewa herbacianego, oraz wina – od rieslinga przez chardonnay, cabernet sauvignon, merlot noir, które nigdzie nie smakuje lepiej niż tu, na krańcu świata.


Nowozelandzkie smakołyki

Żródło:”Sól i Pieprz”


Napisany przez: seniorka 2 Nov 2009, 09:48


Kiwi


Winna latorośl jest stara jak świat. Dziką czereśnią raczył już Lukullus swoich gości. Brzoskwinia zaspokajała apetyty Chińczyków ponad 2000 lat temu, a mieszkańcy starożytnych Indii uwielbiali banany. Kiwi zostało odkryte bardzo niedawno i jeszcze książki kulinarne z lat siedemdziesiątych ub. wieku nie zawierają przepisów na potrawy z tym kwaskowatym, mechatym owocem. Czy dlatego, że budzi pewna niechęć estetów? Francuzi opisują „le kiwi” jako mysz wiszącą na swym ogonie, ale jedzą zielonkawe sorbety, jagnięcinę w kwaskowatym sosie, pralinki z nadzieniem kiwi i piją szampański koktajl z plasterkami tego niezwykłego owocu.

Actinidia chinesis została przywieziona a Chin do Europy w 1847 roku przez francuskiego jezuitę ojca Le Cheron. Pnącze traktowano jako ciekawostkę przyrodniczą (zostało zasadzone przy murze Muzeum Historii Naturalnej ( gdzie rośnie do dzisiaj i niezależnie od pogody wydaje około 100 kg owoców rocznie) i dopiero odkrycie znaczenia witaminy C - a kiwi ma jej tyle, że cytrusy bledną – spowodowało większe zainteresowanie plantatorów i dietetyków. Jednak dla światowej kariery chińskiego agrestu przełomowe znaczenie miało dotarcie nasion na Nową Zelandię, jedynego kraju na południowej półkuli, który zabrał się do intensywnej uprawy owocu. Stało się to około 1910 roku i od tamtej pory plantacje kiwi pojawiły się w wielu zakątkach świata: w USA, Wloszech, Francji, Australii, Chile, Japonii. To jednak mieszkańcy Nowej Zelandii „chiński agrest” przemianowali na kiwi (nazwa pochodzi od ptaka – symbolu wyspy) i to oni produkują najsmaczniejsze, najbardziej dorodne odmiany.


Plantacje
Drzewiaste pnącze wije się i czepia , jak liany, mocniejszych drzew. Potrafi dosięgnąć ich korony aż na wysokości 15 metrów. Kiedy wiosną przychodzi pora kwitnienia, krzewy pokrywają przyjemnie i słodko pachnące biało-różowe lub pomarańczowo-żółte pączki.

Z czterdziestu gatunków aktinidy tylko trzy odmiany mają jadalne owoce, „od zawsze” znane w Chinach. Światową karierę ten pokryty szorstką skórką owoc zawdzięcza nowozelandzkim hodowcom, którzy poddali pnącze odpowiednim zabiegom szczepienia i osiągnęli znakomite – pod względem smaku i wydajności - rezultaty. Nowozelandzkie plantacje przypominają winnice. Karłowate drzewka o ciemnozielonych liściach z białym meszkowatym spodem, są rozpięte na palikach połączonych drutami. Kwitną w sierpniu kremowożółto, a w grudniu i styczniu zaczynają owocować. Dorodne okazy mają powyżej 6 cm średnicy. W Nowej Zelandii panie domu znają dziesiątki przepisów na dżemy i galaretki, a przemysł spożywczy oferuje całemu światu miliony słoików tych specjałów.

W latach siedemdziesiątych ub. wieku moda na kiwi opanowała rolników z południa Europy. Hodowcy Francji, Włoch, Korsyki uznali, że to prawdziwa żyła złota. Sadzonkami obsadzono dziesiątki, setki hektarów. Niestety na efekty trzeba było czekać 10 lat, wykazując przy tym mnóstwo cierpliwości. Kiwi to owoc delikatny i ‘dyskretny”. Do prawdziwego rozwoju potrzebuje wiatrochronów i innych dość kosztownych urządzeń. W europejskich warunkach ta uprawa w zasadzie jest nieopłacalna. Jednak znawcy światowych rynków twierdzą, że aktinidia – pod względem rozległości upraw i wydajności zajmie w niedalekiej już przyszłości trzecie po jabłkach i owocach cytrusowych miejsce w światowej produkcji i handlu owocami.


Jak jeść kiwi?
Wymyślono nawet kieliszki służące do wygodnego i eleganckiego spożywania owocu. Wkłada się kiwi – jak jajko - do odpowiedniej podstawki, ścina czubek i wyjmuje miąższ łyżeczką. Z równym powodzeniem można kiwi obierać ze skórki (najpierw należy jednak wytrzeć owoc ściereczką, by ściągnąć ostre włoski) i kroić w plasterki lub kostkę. Świetnym dodatkiem jest alkohol: kilka kropli wiśniówki, ajerkoniaku, morelówki lub jakiegokolwiek likieru z owoców. Tak podane zjada się deserowym widelczykiem, Można kiwi przekroić na pół i trzymając w ręce (skórka jest twarda) wydrążać miąższ łyżeczką. Tak czy inaczej, kiwi podaje się zawsze lekko schłodzone.


Notes kucharza
Ekstrawagancje – Irish coctail z musem z kiwi (autorstwa podchmielonego Irlandczyka, który nudził się przy barze w Nowej Zelandii)

# 1 filiżanka zimnej kawy # 1 dzbanuszek śmietanki # ½ szklanki whisky # 1 żółtko # zmiksowane 2 kiwi (przez pomyłkę, zamiast cytryn) # kostki lodu

Podobno kiedyś znudzony marynarz Irlandzki, wypełniając przy barze pustkę wolnej wachty, postanowił wyręczyć barmana przy mieszaniu koktajli. A że był lekko podcięty, zmiksował zamiast cytryn – kiwi, przelał mus do shakera i dolewał…co miał pod ręką: wystygłą kawę, śmietankę, jajeczko no i oczywiście szklaneczkę czarnego Johny Walkera. Dorzucił kostki lodu i zabawiał się potrząsaniem shakera. Zniecierpliwiony klient baru wyrwał mu shaker, nalał sobie coctail z pianką i oniemiał z zachwytu… Sława Irish Coctail dotarła na inne kontynenty, a cała przygoda została opisana.

Żródło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: seniorka 3 Nov 2009, 09:33


Kaczka, gęś


Żródło” dodatek Pani domu poleca


Napisany przez: seniorka 4 Nov 2009, 13:12


Awokado


Znany jest także jako smaczliwka wdzięczna bądź „gruszka aligatorowa”. Niech specjaliści kłócą się o nazwę – awokado nie straci przez to swojego charakterystycznego orzechowego smaku i wartości odżywczych.

Drzewo z rodziny wawrzynowatych dochodzące do 20 m wysokości pochodzi z Meksyku i Ameryki Środkowej. Na początku XVII wieku, po podbojach Ameryki, trafiło do Hiszpanii, a stąd m.in. do Indii i Afryki. Duże plantacje spotykamy dzisiaj w Izraelu, Kalifornii i na Florydzie. Istnieje około 50 odmian uprawnych, dających owoce wielkości od 100 g do 2 kg. Skórka awokado jest gruba, twarda, łatwo odchodzi od miąższu. Kupując owoce zwróćmy uwagę, by pod naciskiem palca lekko się uginała, a pestka wewnątrz – grzechotała.

Jada się je na wiele sposobów, ale zawsze surowe (np. pokrojone w plasterki oprószone solą i pieprzem do pieczywa z masłem; z umieszczoną w miejscu pestki sałatką z krewetek albo krabów, szynki, ewentualnie łososia, a nawet twarożku z czosnkiem; możemy również dodawać je do sałatek owocowo-warzywnych). Należy tylko pamiętać, by obrany lub przekrojony owoc skropić sokiem z cytryny, gdyż w przeciwnym wypadku czernieje.

Masłowaty miąższ dojrzałego awokado zawiera między innymi witaminy A, B, D, E, K, PP, nienasycone kwasy tłuszczowe (10–28%), cukry, potas, żelazo i białko. Ostatnio dietetycy doszli do wniosku, że jedzenie połówki awokado dziennie jest korzystniejsze dla organizmu, niż wprowadzanie rygorystycznej diety antycholesterolowej, bowiem zawarte w nim tłuszcze wpływają na obniżenie poziomu „złego cholesterolu”, zmniejszając ryzyko zawałów serca. Dodajmy, że owoc ten stosowany jest w kosmetyce – znakomicie działa na cerę, chroniąc ją przed szkodliwym promieniowaniem UV. Dlatego, jeżeli nawet szkoda nam poświęcić części owocu na sporządzenie maseczki (1/2 awokado, 1/2 żółtka, kilka kropel soku z cytryny), przynajmniej nie wyrzucajmy skórki – natrzyjmy nią twarz, szyję i dekolt, a po kwadransie stanie się jedwabista i delikatna.

http://www.poradnia.pl/diety/warzywa-i-owoce/412-awokado-w-kuchni-i-kosmetyce


Napisany przez: seniorka 5 Nov 2009, 12:23


Ryby – czyli jak przyjmować dary wód


Doradzać nam będzie, na łamach miesięcznika „Kuchnia”, pan Adam Chrząstowski.


Napisany przez: seniorka 6 Nov 2009, 10:41

Kiełki


Smak w zalążku – czyli co powinniście wiedzieć o kiełkach: jak je zrobić, z czym jeść i po co jeść.


Napisany przez: seniorka 7 Nov 2009, 01:56

Smaki jesieni


Choć o tej porze roku jest mniejszy wybór świeżych warzyw, trzeba o nich pamiętać komponując codzienne posiłki.


Wybór warzyw

Kalafior. Główka z białymi różyczkami smakuje i na surowo, i zblanszowana lub gotowana, np. polana masłem z bułką tartą .

Cykoria. Po usunięciu gorzkiego głąbu jest dobra na surówki, duszona lub zapiekana z serem.

Fenkuł.
Nadaje surówkom delikatnie korzenny aromat anyżu, smaczny też duszony.

Por.
Biała część, lekko słodkawa, jest znakomita jako dodatek do zup lub dań jednogarnkowych. Natomiast zielona nadaje potrawom bardziej pikantny i nieco gorzkawy smak.

Brukselka.
Najlepsza jest ta zbierana po pierwszych mrozach, znakomita na jarzynkę, do zup i zapiekanek.

Żródło: „Sól i Pieprz”

Polecam wypróbowany http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27924


Napisany przez: seniorka 8 Nov 2009, 10:17


Brokuły – zielona apteka


Patrząc na świeże brokuły nie podejrzewamy, że tak dekoracyjne warzywo jest równocześnie hojną apteką natury, z której możemy czerpać leki o zadziwiająco wszechstronnym działaniu.

Podawane już w 1560 roku na dworze Katarzyny Medycejskiej, prawdziwym przebojem dietetycznym stały się w 1994 roku, kiedy to John Hopkins z Uniwersytetu w Baltimore odkrył w nich antyrakową substancję sulforafan. Od tej pory nie przestają budzić zainteresowania badaczy. Czy naprawdę zjadanie porcji pomidorów, jabłek i brokułów, przyprawionych jeszcze czosnkiem i popijanych tak polecanym czerwonym winem, może chronić nas przed rakiem i chorobami serca? Drogi, jakimi dieta wpływa na nasze zdrowie są bardzo zawikłane, często nie do końca zbadane i pełne dodatkowych czynników, które nadal jeszcze nie zostały wyjaśnione. Niektóre rzeczy są jednak pewne. Niewątpliwie więcej szans na dotrwanie do póżnej starości w dobrym stanie mają ci, którzy jedzą pięć razy dziennie warzywa i owoce, a raz w miesiącu grillowaną wieprzowinę. I prawdą jest, że pomidory czosnek lub brokuły mają więcej cennych dla zachowania zdrowia witamin i aktywnych substancji, niż na przykład ziemniaki, ryż czy białe pieczywo.

Dietetycy umieszczają brokuły w pierwszej piętnastce szczególnie polecanych warzyw, a dzieje się tak za sprawą całego zestawu zawartych w nich witamin, mikroelementów i szczególnych substancji, które mają moc neutralizowania wolnych rodników, odpowiedzialnych za wiele chorób i proces starzenia się ludzkiego organizmu.

Żródło:”Smaki i aromaty”

Polecam przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=888423 z udziałem brokułów.




Napisany przez: Ilona 8 Nov 2009, 14:20

Uwielbiam brokuły mniam.gif

Napisany przez: Maria z Łeby 8 Nov 2009, 17:47

CYTAT(Ilona @ 8 Nov 2009, 14:20 ) *
Uwielbiam brokuły mniam.gif

Nie tylko TY, nie tylko - ja też.

Napisany przez: Ilona 8 Nov 2009, 17:58

icon_mrgreen.gif
Widzisz jakie zdrowe będziemy icon_mrgreen.gif

Napisany przez: seniorka 8 Nov 2009, 19:56

Czego Wam z całego serca życzę wink.gif

Napisany przez: Ilona 9 Nov 2009, 09:08

Wzajemnie seniorko bussi.gif

Napisany przez: seniorka 9 Nov 2009, 09:17


Wszystkie pierogi świata


A właściwie trzydzieści parę rodzajów, jak informuje nas w „Smakach i aromatach” pani Alicja Bielicka, opisująca dzieje restauracji „U Hopfera” na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Zajmują 60 procent restauracyjnego menu. (Sprawdzałam, jest ich już czterdzieści parę rodzajów – przyp. mój). Pierogi podawane na dużym białym talerzu są w kilku kolorach, bo do ciasta dodaje się wodę z sokami warzywnymi. Ten detal wzbudzał jednak na początku nieufność gości. Czy to aby nie chemiczne barwniki? – pytali zaniepokojeni. Wyjaśniano cierpliwie, że kolory są pochodzenia naturalnego, a co do farszu to wyliczano dokładnie wszystkie składniki. My natomiast oddajmy głos panu szefowi kuchni „U Hopfera” i jego notesowi kucharza. Co trzeba zrobić, aby sprostać takiemu wyborowi pierogów?


A skąd wzięły się pierogi?
Do Europy sprowadzone zostały z Dalekiego Wschodu. Najprawdopodobniej przepis przywiózł z Chin Marco Polo. Do Polski dotarły przez Ruś. Słowo „pirogi” pojawia się w Polsce w XIV wieku. Według jednych jest zapożyczeniem z dialektów uralskich (por.piiarg), zdaniem innych pochodzi od rosyjskiego słowa „pir” – „święto”, „uroczystość”, ponieważ kiedyś pierogi były przygotowywane wyłącznie z okazji świąt. Każda uroczustość miała swój różniący się kształtem i farszem pieróg. „Sanieżki” i „socznie” to słodkie pierożki pieczone z okazji imienin. „Knysze” – podawano na stypie, a „kurniki” – duże pierogi z różnymi nadzieniami, zawsze z dodatkiem mięsa drobiowego – podczas wesela. W Polsce pierogi najczęściej nadziewano mięsem, kiszoną kapustą z grzybami, owocami, kaszą gryczaną, twarogiem oraz soczewicą.






Napisany przez: seniorka 10 Nov 2009, 11:07


Daktyle


Wystarczy kęs soczystego miąższu złocistych owoców, by poczuć ich wyjątkową słodycz, rozkosznie rozpływającą się w ustach.

Świeże daktyle są dostępne w naszych sklepach od pażdziernika do stycznia. To właśnie w tym okresie na plantacjach północnej Afryki, Ameryki i południowej Europy zbiera się te słodkie jak miód owoce palmy daktylowej (daktylowca właściwego), które niedługo potem można kupić w sklepach. Już po pierwszym kęsie słodkiego daktyla z błyszczącą, gładką brązową skórką i chrupiącym miąższem od razu czujemy, że są to owoce, które dojrzewały w pełnym słońcu.

Najbardziej aromatyczne są daktyle królewskie, pochodzące z Maroka. Do najpopularniejszych odmian należą tunezyjskie daktyle muszkatołowe, zwane też Deglet Nour (palce światła). Ich miąższ jest włóknisty, przezroczysty, delikatnie karmelowo – miodowy. Bardzo słodkie są też daktyle podsuszane, sprzedawane w kiściach, a także lepko – słodkie suszone daktyle.

Niezależnie, czy świeże, suszone, czy podsuszane, wszystkie daktyle maja jedną wspólną cechę: dzięki dużej zawartości lekkostrawnej fruktozy i dużej ilości błonnika są bardzo pożywne, dlatego nazywane bywają także „chlebem pustyni”.


Do czego je użyć?

Żródło: „Sól i Pieprz”


Napisany przez: seniorka 11 Nov 2009, 10:16


Rogale świętomarcińskie


Rogal świętomarciński –rogal z nadzieniem z białego maku tradycyjnie przygotowywany w Poznaniu oraz większości powiatów województwa wielkopolskiego z okazji dnia św.Marcina - 11 listopada.

Tradycja ta wywodzi się z czasów pogańskich, gdy podczas jesiennego święta składano bogom ofiary z wołów lub w zastępstwie – z ciasta zwijanego w wole rogi. Kościół przejął ten zwyczaj, łącząc go z postacią św. Marcina, a kształt tłumacząc jako podkowę, którą miał zgubić koń świętego.

W Poznaniu tradycja w obecnym kształcie narodziła się w listopadzie 1891roku. Gdy zbliżał się dzień św. Marcina proboszcz parafii św. Marcina, ks. Jan Lewicki, zaapelował do wiernych aby wzorem patrona zrobili coś dla biednych. Obecny na mszy cukiernik Józef Melzer, który pracował w pobliskiej cukierni, namówił swojego szefa aby wskrzesić starą tradycję. Bogatsi poznaniacy kupowali smakołyk a biedni otrzymywali go za darmo. Zwyczaj wypieku w 1901roku przejęło Stowarzyszenie Cukierników. Po I wojnie światowej do tradycji obdarowywania ubogich powrócił Franciszek Rączyńsk, zaś przed zapomnieniem tuż po II wojnie światowej uratował rogala Zygmunt Wasiński.

Żródło:wikipedia

Polecam wypróbowane http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=22656&hl=rogale+%B6wi%EAtomarci%F1skie






Napisany przez: vespertine 11 Nov 2009, 11:07

CYTAT(seniorka @ 10 Nov 2009, 11:07 ) *
Daktyle


Wystarczy kęs soczystego miąższu złocistych owoców, by poczuć ich wyjątkową słodycz, rozkosznie rozpływającą się w ustach.



Ja uzywam daktyli tylko do pieczenia babeczek toffi, w innej postaci są dla mnie niezjadalne, zbyt sodkie niestety. Ale herbatka mnie zaciekawiła!

Napisany przez: seniorka 11 Nov 2009, 12:20

Mnie też. Spróbujemy?

Napisany przez: seniorka 12 Nov 2009, 02:18


Jak kupować, przechowywać i gotować makaron


Nie da się ukryć, należę do wielkiej grupy miłośników kluch – mówi pani Joanna Bajorek, redaktor „Mojego Gotowania”. Choć może na to wyglądać, to nie zjadam 25 kg makaronu rocznie, jak przeciętny Włoch. Swoją drogą, jak Włosi mają nie jeść makaronu, kiedy produkują go ponad 400 gatunków. Istniejący od stuleci spór, który makaron jest lepszy – świeży czy suszony długo przechowywany, pozostaje rozstrzygnięty na korzyść tego drugiego. Wielu jednak nie potrafi sobie odmówić przyjemności wyrobu własnego makaronu. Tak naprawdę wszystko zależy od przeznaczenia klusek i tego z czym mają być połączone. Makaron świeży najlepiej smakuje z sosami bogatymi, na bazie śmietany, masła i sera. Dzięki temu, że jest miękki, doskonale wchłania sos. Makarony suszone są dużo lepsze do sosów pomidorowych, mięsnych czy z owocami morza. Tym, którzy nie mają wielkiej wprawy w gotowaniu, zalecałabym przygotowanie jakiegoś prostego dania z makaronem. Zawsze się udaje i zdobywa wielu zwolenników. Poza tym sos można przygotować wcześniej, co znacznie ułatwia sprawę.

Jak jeść długi makaron?

Tak jak Włosi. Nigdy nie używają do tego łyżki. Na widelec nabierają kilka nitek makaronu, podnoszą do góry, a póżniej, opierając ząbki widelca o talerz, obracają nim, aż do chwili, gdy całkowicie go owiną.

Dobre pytania dotyczące makaronu






Napisany przez: seniorka 13 Nov 2009, 00:12


Porto
Porto - wzmacniane, czerwone (rzadziej białe), słodkie, najsłynniejsze obok madery wino Portugalii, dawniej nazywano je także winem Anglików. Niektórzy uważąją je za najlepsze czerwone wino na świecie. Wina w stylu porto wytwarza się na całym świecie, głównie w Południowej Afryce, Australii i Kaliforni.

Historia porto nie jest zbyt długa. Mamy wiek XVII, wojnę między Francją a Anglią . Embargo na wina francuskie stwarza szansę eksportową winom portugalskim, z którą Anglia jest w dobrych stosunkach już od początków XII wieku. To alternatywne żródło win skłania angielskich importerów do wyjazdu do Portugali, początkowo na jej północne wybrzeże, ale wina stąd są za słabe, nie wytrzymujące trudów transportu.

Podróżując w górę rzeki Douro, trafiają na wina, które są przeciwieństwem win z wybrzeża, które znamy jako Vinho Verde. Panująca tu wysoka temperatura daje potężne, ciemne wina będące przeciwieństwem tych z północy. Na wszelki wypadek, aby uniknąć ewentualnego zepsucia się wina podczas morskiego transportu, w celu stabilizacji dodawano do niego odpowiednią ilość brandy. Technikę wzmacniania wina Anglicy przejęli ponoć od portugalskich mnichów z górskiego miasteczka Lamego, którzy dolewali brandy do moszczu podczas fermentacji, uzyskując słodkie alkoholizowane wino będące protoplastą dzisiejszego porto.

Upraszczając można powiedzieć, że po zmiażdżeniu gron (dawniej deptano je bosymi nogami - sposób klasyczny) w granitowych lub cementowych korytach zwanych lagar, poddaje się je fermentacji w ogromnych zbiornikach ze stali nierdzewnej. Po kilku dniach, po osiągnięciu przez fermentujący moszcz około 6% alkoholu oraz odpowiedniej barwy, wlewany jest do beczek (zbiorników) wypełnionych w jednej piątej 78% winnym spirytusem. Tak powstałe, słodkie, surowe porto przewożone jest z winnic do Vila Nova da Gaia naprzeciwko Oporto (Porto), w celu jego dalszego uszlachetniania. Dawniej przewożono je do Oporto słynnymi rebelos, łodziami podobnymi do łodzi starożytnych Fenicjan. Dziś w związku z ogromnym postępem technicznym, nie ma potrzeby wywozić wina z winnic do wilgotnych, chłodnych lodges Vila Nova, coraz częściej dojrzewa ono w chłodnych, klimatyzowanych piwnicach quintas.
Pierwszą angielską firmą produkującą porto była istniejąca do dziś Warre, założono ją w 1670 roku. Jest jedną z nielicznych już firm nie należących do międzynarodowych firm zajmujących się produkcją i sprzedażą alkoholi. Wchodzi w skład rodzinnej grupy Symington.

Do czego zwykle podajemy porto?
Porto zwykle podaje się przed lub po entrée. Vintage i Vintage Quinta tradycyjnie podaje się do serów, szczególnie do angielskiego, ostrego stiltona (niektórzy preferują L.B.V.) oraz orzechów, suszonych owoców. W Portugalii do porto poleca się: tradycyjnego, owczego , zielono-żółtego Serra , sławnego sera z Alentejo – Serpa, Azeitão, Ilha i Rabaçal. Poleca się je także do francuskiego Roqueforta i włoskiej Gorgonzoli Jest doskonałym kompanem suszonych owoców, orzechów, szczególnie włoskich, czekolady, fois gras .... Podaje się je w temperaturze pokojowej (17-18 stopni C). Podane w wyższej temperaturze zaczyna być zbyt "alkoholowe".

Białe porto, zwykle schłodzone, najczęściej podaje się jako aperitif, w Dolinie Douro podaje się je z prażonymi migdałami. Można je podać do wędzonej ryby, foie gras, oliwek, suszonych owoców.

Ruby, zwykle dość owocowe, młode i aromatyczne ma wiele zastosowań, szczególnie do serów, młodych i aromatycznych ( z wyjątkiem krowich, o delikatnym smaku). Równie dobry mariaż wykazują z ciastem owocowym z leśnych oraz czerwonych owoców, musem czekoladowym i gruszkami w syropie.

Porto typu Tawny , szczególnie te ze wskazaniem wieku poleca się do foie gras, słynnego lotaryńskiego ciasta z boczkiem (Quiche Lorraine), czekolady, suszonych fig, deserów na bazie kawy i migdałów, zarezerwowane jest także dla wyszukanych dań takich jak crème brûlée czy słodkich dań na bazie żółtek.

Istnieje mnóstwo przepisów kulinarnych z zastosowaniem różnych stylów porto, od przystawek i zup po Coq-au-vin z porto oraz pierś z indyka. Używa się je do sosów, puddingów. Porto używa się także do koktajli, np. Ruby, tawny lub białe porto z sokiem pomarańczowym i odrobiną brandy. Niezły jest też Port Fizz ( zmiksowane jedno żółtko, kieliszek porto i łyżeczka cukru).

Ciekawa jest tradycja picia porto (raczej tego z butelki niż z dekantera). Porto tradycyjnie nalewa się prawą ręką, kompanom siedzącym po lewej ręce, czyli zgodnie z kierunkiem wskazówek zegara. Ta tradycja interpretowana jest na wiele sposobów. Według jednej jest oznaką pokoju i przyjażni dla osoby siedzącej po lewej stronie. Nalewając porto prawą ręką dajesz znać, ze nie użyjesz szpady ani pistoletu. Były takie czasy...

Dobre porto może zastąpić deser i być eleganckim zakończeniem obiadu.

Żródło:http://www.festus.pl/przewodnik/portugalia/porto.html






Napisany przez: seniorka 13 Nov 2009, 11:45


Kiedy kobiety warzyły piwo


Tropiący wszelkie niezwykłości angielski miesięcznik „Fortesn Times” doniósł o ciekawym odkryciu archeologicznym z zakresu… piwowarstwa. Grupa amerykańskich i peruwiańskich naukowców prowadziła prace wykopaliskowe w Cerro Baúl – siedzibie prastarej cywilizacji Wari, która zamieszkiwała terytorium dzisiejszego Peru już od VII wieku, czyli na 700 lat przed Inkami. Archeolodzy odkryli ruiny sporego browaru zdolnego wyprodukować 1800 litrów piwa przy jednym nastawie. Piwo, zwane dziś przez Peruwiańczyków „chicha” było robione z kukurydzy, a pito je z pucharów o pojemności ponad 2 litrów.

Najciekawsze jest jednak to, że wyrobem trunku zajmowały się wysoko urodzone kobiety. Archeolodzy postawili taką hipotezę, gdyż odnależli przy kotłach warzelnych bogato zdobione miedziano – srebrne szpile do szali, jakie nosiły ówczesne damy. Peruwiański browar był połączony z piwiarnią, a tam z kolei są ślady świadczące o tym, że kobiety i mężczyżni wspólnie zażywali rozkoszy kufla. Susan de France, profesor antropologii z Florida University, sugeruje, że w cywilizacji Wari mogło panować uprawnienie, podobnie jak w dzisiejszych społeczeństwach. – To wiele znaczy, gdy mężczyżni i kobiety wspólnie piją – mówi. A zatem, panie i panowie – w imię równości – do pubów!

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”.




Napisany przez: seniorka 14 Nov 2009, 11:11

Jesienne sałatki


Kolorowe, efektownie udekorowane, mogą być przebojem każdego przyjęcia. Na co dzień zaś – szybkim, smacznym, a także sycącym daniem.

Sałatki przeczą powszechnemu przekonaniu, że wszystko co zdrowe jest niesmaczne. O ich smaku decydują w znacznej mierze świeże warzywa, ale nie tylko. Ważną rolę odgrywa również dobrze skomponowany sos lub tzw. zaprawa. Ważne są też różne dodatki – pokrojony lub starty ser, wędlina, pieczone mięso czy ryba, które ponadto podnoszą wartość odżywczą potrawy. Jeśli chcemy, aby sałatka była jeszcze bardziej sycąca, dodajemy do niej gotowany ryż, makaron, ziemniaki lub grzanki. W takiej wersji może być z powodzeniem nawet daniem obiadowym.


Sekrety przyrządzania sałatek
Warto przestrzegać kilku wskazówek, aby zachować pełnię smaku i aromat warzyw, a jednocześnie do minimum ograniczyć straty cennych składników.

Sos wieńczy dzieło

Najłatwiej przyprawić sałatkę majonezem lub śmietaną, ale często stosujemy także sos winegret i sosy na bazie jogurtu.

Żródło: Biblioteka Poradnika Domowego

Polecam wypróbowaną http://www.cincin.cc/index.php?showforum=14 i http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27208

Napisany przez: seniorka 15 Nov 2009, 12:44


Apple pie – amerykańska szarlotka



Napisany przez: seniorka 15 Nov 2009, 15:15

Chrupiące potrawy
Pyszne, ale…


Dobrze podpieczone tosty, brązowe frytki i chipsy zawierają substancję, która może ci zaszkodzić.

Na śniadanie lubisz mleko z prażonymi płatkami, a do oglądania ulubionego serialu nie siadasz bez miski z chipsami? Uważaj, bo zawierają one niebezpieczny dla zdrowia akryloamid.

Skąd się bierze. Powstaje głownie podczas opieczenia, smażenia, prażenia i grillowania produktów, w których jest skrobia. Zawierają go więc frytki, chipsy, pieczone ziemniaki, pieczywo (najwięcej chrupkie), prażone płatki śniadaniowe, chrupiące herbatniki i ciasta, a nawet kawa.

Jak działa. Może podnosić ryzyko zachorowania na miażdżycę, raka i uszkadzać system nerwowy. Szkodliwe działanie akryloamidu było znane od dawna, ale dopiero kilka lat temu przypadkiem odkryto, że jest on składnikiem naszej codziennej diety.

Jak go unikać. Jedz więcej dań gotowanych niż smażonych. Frytki zawierają 300 razy więcej akryloamidu niż gotowane ziemniaki. Jeśli już pieczesz i smażysz, nie dopuszczaj do tego, by potrawa mocno zbrązowiała lub się przypaliła. Rzadziej kupuj chipsy.

Żródło: „Pani domu”

Przytoczyłam ten artykulik nie po to żeby Was straszyć, tylko dlatego, aby uprzytomnić wszystkim, że właściwie niedługo nie pozostanie nam już nic do jedzenia i picia, co nie wywoływałoby raka albo innej grożnej choroby. To, że chipsy nie są najzdrowszym jedzeniem wiemy od wielu lat, ale że chleb chrupki jest trucizną, to zupełne novum. Myślę, że należy te rewelacje traktować z przymrużeniem oka, bo w końcu zostaniemy o chlebie i wodzie, a właściwie o gotowanych ziemniakach i wodzie, bo przecież chleb jest pieczony.

Napisany przez: seniorka 16 Nov 2009, 11:13

Ziemniaki - zawsze modne


To nieprawda, że tuczą i przestały pojawiać się na eleganckich stołach. Najwięksi kucharze szczycą się umiejętnością przyrządzania ziemniaczanych placków i puszystego purèe. Gdyby były droższe, żaden snob nie śmiałby o nich powiedzieć, że są pospolite.

Kochamy je za to, że można z nich przygotować niezliczoną ilość potraw: samodzielnych dań obiadowych i kolacyjnych, dodatków do nich, przystawek. A także za to, że dostępne są przez cały rok i naprawdę tanie.

Sprowadzone z Ameryki w XVI wieku przez hiszpańskie karawele ziemniaki najpierw uprawiano w Europie jako rośliny ozdobne. Do Polski przywieżli je niemieccy osadnicy za panowania Augusta II. Pod koniec XVIII wieku często podawano je na wsi zamiast kaszy, ale sto lat póżniej cieszyły się popularnością także w miastach. Nie były kłopotliwe w hodowli, rosły nawet na słabych glebach, znakomicie zaspokajały głód, były smaczne, a ich cena ustabilizowała się na stosunkowo niskim poziomie.

Jak przyrządzić delikatne purèe

Najsmaczniejsze wychodzi z mączystych ziemniaków, natychmiast po ugotowaniu przeciśniętych przez praskę i ubitych perforowanym tłuczkiem ( nie mikserem) na puszystą masę z miękkim masłem i stopniowo dolewanym mlekiem ( na 75 dkg ziemniakóe 1 –2 łyżki masła i szklanka mleka). Efektownie prezentuje się kolorowe purèe, formowane łyżką do lodów lub filiżanką. Na zielono zabarwi je ugotowany i zmiksowany szpinak, na czerwono – przecier pomidorowy, a na pomarańczowo – uduszony i zmiksowany miąższ dyni.

W mundurkach

Przede wszystkim trzeba kupić odpowiednie ziemniaki, które nie rozpadają się w gotowaniu, np. odmiany irga, irys i sokół. Zdrowe, równe bulwy średniej wielkości szorujemy pod bieżącą wodą, wkładamy do wysokiego garnka (mogą kipieć podczas gotowania), zalewamy wrzątkiem lekko solimy i – zależnie od wielkości – gotujemy 20 – 30 minut na małym ogniu, pod lekko uchyloną pokrywą. Potem odcedzamy i gdy troszkę przestygną, obieramy ze skórki. Jeśli są przeznaczone na sałatkę, kroimy je dopiero, gdy całkowicie ostygną.

Żeby frytki nie ociekały tłuszczem

Wyjdą chrupiące z wierzchu, a w środku miękkie, jeśli usmażymy je w dwóch etapach.

Jaki ziemniak do czego? Purèe uda się z odmian: aster, bryza, ibis, i orlik; na placki najlepiej kupić odmiany: irga, ibis lub mila.

Popularna irga , dobra na pyzy, czy odpowiedni na frytki irys żle znoszą przechowywanie i już na początku zimy ich smak zdecydowanie się pogarsza.

Dietetycy o ziemniaku Polecam wypróbowaną http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27050

Żródło:”Smaki i aromaty” i Biblioteka Poradnika Domowego




Napisany przez: seniorka 17 Nov 2009, 09:11


Czosnek


Pochodzi z Azji, skąd rozprzestrzeniony został jako roślina uprawna do Europy i północnej Afryki, z czasem trafił na inne kontynenty. Współczesne odmiany czosnku pospolitego powstały w wyniku trwającej kilka tysięcy lat uprawy i selekcji roślin prowadzonej przez rolników. Długie wieki uprawy, w czasie której preferowano rośliny wytwarzające cebulki doprowadziły do tego, że obecnie uprawiany czosnek zużywa wszystkie zapasy substancji odżywczych do produkcji cebulek i nie zawiązuje nasion. Naukowcy z Izraela manipulując w laboratorium długością dnia i temperaturą spowodowali jednak, że czosnek zakwitł i wytworzył nasiona. Odkrycie to pozwala zwiększyć genetyczne zróżnicowanie czosnku zamrożone od tysięcy lat . Podobne nadzieje wiązane też są z odkryciem płodnego klonu czosnku w Meksyku.

Czosnek zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, chroniąc równocześnie przed zgagą, działa żółciopędnie i przeciwskurczowo, wpływa korzystnie na drogi oddechowe, reguluje florę bakteryjną i sprzyja lepszemu ukrwieniu naczyń wieńcowych. Działa jak łagodny antybiotyk. Ekstrakt z czosnku zalecany jest jako dodatek do past do zębów lub płynów do płukania jamy ustnej. . Świeży sok hamuje także rozwój wirusów grypy. Działa napotnie, obniża gorączkę i ciśnienie krwi. Opisywany także jako środek przeciwmiażdżycowy, obniżający poziom cholesterolu we krwi. Czosnkowi przypisuje się także działanie antysklerotyczne.

Czosnek zaliczany jest zarówno do warzyw, jak i przypraw. Stosowany jest jednak w kuchni głównie jako przyprawa do dań mięsnych, sosów i majonezów, zup ziołowych, sałat i potraw z ziemniaków. Harmonizuje z mocnymi ziołami i innymi przyprawami do słonych potraw. Można go gotować, nie należy jednak wrzucać do gorącego tłuszczu. Czosnek poddany obróbce cieplnej, zwłaszcza długotrwałej, traci przynajmniej część właściwości leczniczych. Stosuje się świeże ząbki, marynowane i suszone (sproszkowane), sól i oliwę aromatyczną oraz ekstrakt. Ząbki przed użyciem zwykle obiera się z łuskowatych liści zewnętrznych. Można też po odcięciu piętki piec ząbki okryte łuskami i po upieczeniu wyciskać miąższ. Do spożycia nie nadają się dojrzałe, zielone pędy, choć młode pędy bywają spożywane podobnie do szparagów. W Chinach używa się także kwiatostanów czosnku jako jarzyny. Młode liście są częstym dodatkiem do potraw smażonych lub pieczonych w kuchniach wschodnioazjatyckich, gdzie indziej posiekane spożywane są analogicznie jak szczypiorek. Sól czosnkowa powstaje w wyniku zmieszania odwodnionego czosnku z solą kuchenną.

Żródło; wikipedia

Polecam wypróbowane http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=28753 oraz http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29176




Napisany przez: seniorka 18 Nov 2009, 09:40


Dziczyzna


Można ją upolować lub kupić. Dziczyzna najlepsza jest jesienią i wczesną wiosną, gdy zwierzęta żyjące na swobodzie są dobrze odżywione. Do zwierzyny łownej zalicza się – dziki, sarny, jelenie, zające, króliki oraz ptactwo – bażanty, cietrzewie, kuropatwy, dzikie kaczki i gęsi oraz bekasy. Umiejętnie przyrządzona dziczyzna to rarytas, który od czasu doi czasu warto sobie zafundować.

Dla dbających o zdrowie. Zdaniem dietetyków, dziczyzna jest zdrowsza niż mięso zwierząt hodowlanych. Zawiera więcej białka, za to mniej wody i tłuszczu. Jest wolna od antybiotyków i hormonów wzrostu dodawanych do paszy dla bydła, świń, a zwłaszcza kurcząt. Dziczyzna jest też bogatym żródłem witamin z grupy B oraz żelaza, fosforu, potasu i wapnia.


Mięso z charakterem
W sklepach najczęściej kupujemy dziczyznę zamrożoną. Zwierzyna gruba jest dostarczana po usunięciu skóry i wstępnej obróbce, a także już podzielona na części przeznaczone do przyrządzania potraw. Ze skórą można nabyć tylko zające, a bażanty sprzedawane są z piórami. Choć mięso poszczególnych zwierząt różni się, dziczyzna ma pewne cechy wspólne – jest twarda, ma ciemnoczerwony kolor, mięso osobników młodych jest delikatne, starszych twardsze; bywa bardzo aromatyczna.

*Sarnina uchodzi za najsmaczniejszą. Jest aromatyczna, zwarta, o ciemnoczerwonej barwie. Najbardziej wartościowe mięso sarnie to comber i udziec.

Ważne przygotowania

Na kilka sposobów

Zródło: dodatek Pani domu poleca

A ja polecam wypróbowane http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=26648


Napisany przez: seniorka 19 Nov 2009, 11:44


Beaujolais


Beaujolais nouveau nie jest trunkiem dla koneserów, jego urok tkwi w świeżości. To wino dla zabawy: powinno się je pić duszkiem, wraz z zawartą w nim radością życia. Najlepiej współgra z prostymi potrawami.

Żródło: miesięcznik Kuchnia

Justyna Bielinowicz






Napisany przez: seniorka 20 Nov 2009, 08:46


Lekcja jedzenia ryb


Niestety, ryby należą do potraw „trudnych” i mało kto potrafi elegancko zjeść podanego w całości pstrąga. W Polsce zakorzenił się w dodatku zwyczaj podawania dwu widelców do dań z ryb. Nikt nie wie, czym to wytłumaczyć.

· Ryby podawane zarówno na zimno jak i na gorąco nie tolerują zwykłego noża. Specjalne sztućce do ryb zostały wymyślone prawdopodobnie po to, by ostrym brzegiem noża , używanego do mięsa i drobiu, nie przekrajać ości. Tak czy inaczej od XIX wieku używa się do ryb specjalnych sztućców: widelców z nieco krótszymi zazwyczaj ząbkami i noża – łopatki, tępego, ze skośnie uciętym brzegiem, który nie kroi, ale ułatwia oddzielenie mięsa od ości.

· Są jednak m pewne wyjątki. Węgorze pod każdą postacią (ponieważ nie mają drobnych ości), śledzie marynowane, solone lub oczyszczone z ości jemy, posługując się zwykłym nożem i widelcem. Także do wędzonego i marynowanego łososia podaje się albo noże i widelce przystawkowe (mniejsze od pary do dań głównych) albo zwykłe sztućce. Do smażonego, pieczonego – komplet do ryb. Inne ryby wędzone jemy również sztućcami przystawkowymi lub zwykłymi.

· Ryby z puszki – np. sardynki, tuńczyka, łososia – można jeść używając wyłącznie widelca i pomagając sobie kromką chleba.

· Ryby powinny być dobrze oczyszczone i w zasadzie na przyjęciach nie podaje się karpia z ościami, tylko dobrze wykrojone filety. Jeśli jednak porcja ryby ma ości, trzeba sobie radzić trzymając widelec (do ryb) w lewej ręce – wbity np. w karpia, żeby nie przesuwał się na talerzu, a nóż ( do ryb) w prawej. Nożem odsuwamy filety od kręgosłupa. Ryby są tak miękkie, że nie ma powodu ich kroić.

· Ości z ryb odsuwa się na brzeg talerza, ale w zasadzie powinien być podany mały deserowy talerzyk, specjalnie na ości.

· Jeśli mimo ostrożności wskazanej przy jedzeniu ryb, ość dostanie się do ust, dyskretnie wyjmujemy ją widelcem i kładziemy na brzegu talerza. W razie kłopotów, przesłaniamy usta serwetką.

· Najwięcej zręczności wymaga jedzenie ryby podanej w całości. Jak sobie radzić?

A) Talerz ustawiamy tak, by grzbiet był dobrze widoczny.

B) Nożem do ryb odcinamy płetwy boczne (jeśli są) i nacinamy skórę na grzbiecie.

C) Podważamy skórę nożem i oddzielamy od mięsa (od grzbietu do dołu). Przytrzymujemy widelcem kręgosłup i noże zdejmujemy filet. Zjadamy, potem odwracamy rybę i powtarzamy wszystkie czynności.

Smakosze często jadający pstrągi, gotowane lub pieczone w całości, potrafią tak szybko oddzielić skórę i ości, że ryba nie zdąży jeszcze wystygnąć. Cała sztuka sprowadza się do ostrożnego operowania nożem i widelcem. Przede wszystkim nie wolno uszkodzić szkieletu i kręgosłupa, wówczas wyjmiemy go z ryby w całości i bez kłopotu.

# Skóra na pieczonej rybie jest tak smaczna, że często się ją zjada. Kręgosłup należy odłożyć na specjalnie podany talerzyk.

# Co robić, gdy nie ma w domy kompletu sztućców do ryb? W żadnym wypadku nie podaje się dwu widelców. Dopuszczalne jest i praktykowane podanie zwykłych sztućców, zwłaszcza do ryb filetowanych (bez ości). Podczas posiłków w rodzinnym gronie można sobie radzić tylko widelcem i kromką chleba.

Żródło:”Smaki i aromaty”


















































Napisany przez: seniorka 20 Nov 2009, 14:57


Wino – jakie do czego?


Dobre wino spełnia się w towarzystwie potrawy jak wyrafinowane perfumy przy wieczorowej kreacji damy. Uzupełnia, wzbogaca, akcentuje, otula, podnieca, nie zagłusza, nie walczy, nie przepycha się, nie odurza. Przyciąga uwagę z eleganckim umiarem.

Wino i jedzenie swatane są przez znawców zagadnienia z ogromną troską, uwagą i zaangażowaniem. W tym związku nie może być mowy o mezaliansie, pomyłce, ślepym zauroczeniu.

Dawniej obowiązywało proste i czyste przykazanie: białe wino do białych mięs i warzyw, czerwone do czerwonych mięs i makaronów, słodkie do deserów i basta! Taki był niepisany kodeks stołowy – kto się do niego nie stosował, miał opinię ignoranta.

Tempora mutantur et nos mutamur in illis – czasy się zmieniają i my wraz z nimi. Stare reguły odeszły do lamusa – dziś liczy się przede wszystkim zdrowy rozsądek i indywidualny gust. Najważniejsza jest zasada, żeby wino nie tłumiło zapachu potrawy, nie dominowało nad nią smakiem i odwrotnie. Jego rola jest towarzyska. Dlatego do tortu czekoladowego z wiśniami znakomity będzie aromatyczny czerwony zinfandel, a do kaczki pieczonej w soli – słodki, zmysłowy sauternes.

Jednakże, jak twierdził J.P. Sartre, prawdziwa wolność, niczym nieskrępowana nie istnieje. Zawsze obarczeni jesteśmy naszym wolnym wyborem, a ten często jest podyktowany doświadczeniem. I takie doświadczenie przeprowadzono na temat łączenia wina z różnymi smakami, biorąc pod uwagę, że mózg ludzki rozpoznaje tylko cztery grupy smaków: słony, kwaśny, gorzki i słodki. Eksperymentu opisywać nie będę, bo to zbyt długie i zawiłe, a i tak wyniki pozostawiono do zbadania dla biochemików i badaczy niezgłębionych tajemnic. Ja podam tylko:

Wnioski, do jakich doprowadza nas doświadczenie.

Wytrawne białe wino o wyrażnej kwasowości, na przykład ze szczepu sauvignon blanc, chardonnay, riesling:

Wytrawne czerwone wino, na przykład z odmian cabernet sauvignon, merlot, shiraz:

Wino słodkie, na przykład muscat, sauternes, sherry cream:


W mariażu z kuchnią orientalną
Coraz częściej na naszych stołach pojawiają się dania z różnych kultur: chińszczyzna, meksykańskie burritos, queasadillas, arabskie kebaby i falafele. Łącząc bogato przyprawione i aromatyczne egzotyczne potrawy z winami, należy zwrócić uwagę na dominujące smakowo składniki dania i sosów, a także metodę przygotowania tych dań. Dobierając wino do potrawy ze słodko-ostrym tajskim sosem curry, przyrządzanym z mleczkiem kokosowym, nie należy sugerować się tym, czy sos będzie podany do drobiu, wołowiny czy owoców morza. Najważniejszy jest zdecydowany smak curry.

Do dań kuchni orientalnej najbezpieczniej wybierać wina żywe, orzeżwiające, lekkie, z owocami i kwiatowymi aromatami. Zawsze obroni się szampan lub wino musujące, różowe, riesling, gewurztraminer czy shirazn ( szczególnie do pieczonych i grillowanych mięs).

-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Połączenia warte wypróbowania

Połączenia nietrafione
Może zmęczył Was ten przydługi i trochę zawiły tekst, ale postanowiłam go zamieścić, ponieważ warto znać chociaż trochę - co i z czym podawać. Ja ciągle znam jeszcze zasady – białe do białego, czerwone do czerwonego i słodkie do słodkiego. Teraz, kiedy mam kogoś podjąć obiadem, wypytuję o dobór win sprzedawców w sklepie. Niestety, najczęściej nie mają pojęcia o tym, co sprzedają, nie mówiąc już o tym do czego to można użyć. Oczywiście wybór win w tym tekście jest dość ograniczony, ale może drogą dedukcji, da się dopasować do innych znanych win.










Napisany przez: jaka 20 Nov 2009, 15:51

O matko, jaka cudowna "skarbnica"... muszę wygospodarować trochę czasu by się "douczyć". Jesteś niesamowita Seniorko!

Napisany przez: seniorka 21 Nov 2009, 08:49

Dietetyczna kariera kiwi


Jeden owoc kiwi dostarcza dwukrotnie więcej witaminy C niż cytryna. W niektórych gatunkach z rodziny aktinidiowatych, najczęściej dziko rosnących, ilość tego składnika dochodzi aż do 1000 mg na 100 g owocu!. Dodajmy jeszcze, że witamina zawarta w kiwi jest niezwykle trwała – nie niszczy jej przechowywanie, przetwarzanie ( ubytki sięgają zaledwie 10%).

Owoc ten jest doskonałym „przeczyszczaczem”, bierze istotny udział w profilaktyce nowotworowej i miażdżycy, nie tylko z powodu obniżenia poziomu złego cholesterolu. Kurację można polecić wszystkim z wyjątkiem osób, które cierpią na kamicę nerkową. W tej chorobie należy unikać kiwi, bo zawiera zbyt dużo szczawianów.


Hoduj w domu!
Choć nasz klimat różni się zasadniczo od położonej na Oceanie Spokojnym Nowej Zelandii, to i w Polsce można uprawiać kiwi. Sadzonki kupuje się w sklepach ogrodniczych i wielu działkowców skorzystało już z tej oferty. Należy tylko pamiętać – wyjaśniono nam w SGGW - że jest to roślina dwupienna i na jednym krzaku pojawiają się kwiaty męskie, a na drugim żeńskie. Aby doczekać się owoców trzeba te dwa krzaki sadzić blisko siebie. Owoce z polskich działek i ogródków są nieco mniejsze niż te z obcych krajów, ale równie smaczne i wartościowe.

Żródło:”Smaki i aromaty”

Napisany przez: seniorka 22 Nov 2009, 09:22


Baranina, jagnięcina


*Baranina należy do mięs ciemnych i raczej tłustych. Powinna mieć jasnoczerwony kolor i warstwy lekko przezroczystego zwartego tłuszczu o jasnokremowej barwie. Mięso jagnięce jest zdecydowanie jaśniejsze, chudsze i lżej strawne. Baranina wymaga bejcowania, czyli umieszczenia na kilka godzin lub dni w kwaśnej marynacie. Jagnięcinie nie jest to potrzebne.








Napisany przez: seniorka 23 Nov 2009, 10:38


Gnocchi
Należą do wielce szacownej rodziny delikatnych kluseczek, które za nic w świecie nie chcą zejść ze sceny i ciągle mają wiernych wielbicieli.

Sekret tkwi w proporcjach

W okresie Imperium Rzymskiego gnocchi (wym. nioki) robiono z kaszy manny, smażono w oliwie i podawano a miodem. Ten rodzaj klusek przetrwał do dzisiaj i jest szczególnie chętnie jadany w Toskanii i Rzymie. Gnocchi di semolina – wspaniałe, pożywne danie – ma kształt dużych, okrągłych herbatników.

Szczególną włoska specjalnością są gnocchi ze szpinaku, jajek i ricotty, czyli delikatnego sera twarogowego. Podaje się je w bulionie, czasem tylko z masłem i tartym serem lub w sosie ze śmietany i pomidorów. W Piemoncie gospodynie robią kluseczki z purèe buraczanego i sera gorgonzola. W innych regionach Włoch z dyni, marchewki i pasternaku. Najpyszniejsze sa jednak gnoocchi ziemniaczane.

Żródło:”Smaki i aromaty”

Polecam przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=887653.





·








Napisany przez: seniorka 24 Nov 2009, 09:04


Korzenne smakołyki


Polska tradycja piernikowa sięga czasów starosłowiańskich. W okresie, gdy cukru jeszcze nie znano, jedynym i bardzo cenionym rodzajem słodyczy był miód dzikich pszczół z grubo zmiażdżonymi ziarnami pszenicy. Był to przodek dzisiejszego piernika. Przez wieki ten obrzędowy placek pogańskich Słowian stał się przysmakiem, który doprowadzono w Polsce do doskonałości. Receptura pierników nie była skomplikowana. Ciasto przygotowywano z czystego miodu, korzeni (kardamonu, gożdzików, cynamonu, pieprzu, imbiru, anyżu), mąki żytniej i pszennej po połowie, spirytusu i potażu (węglanu potasu używanego wyłącznie do spulchniania piernikowego ciasta). Piernikowe ciasto było bardzo gęste i twarde. Wybijać, wygniatać i wyciągać je trzeba było przez wiele dni. Takie ciasto dojrzewało powoli, nawet miesiącami. Po upieczeniu pierniki były bardzo twarde. Dopiero po tygodniach leżenia stawały się zdatne do jedzenia, a wtedy rozpływały się w ustach.


Aromatyczne przyprawy

Żródło: Moje Gotowanie

Miesięcznik Ty i Ja

Polecam

http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=912678 i http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=913334


Napisany przez: seniorka 25 Nov 2009, 00:23


Kuchenny poradnik


Do galaretek owocowych (przed ich ścięciem się) nie wolno dodawać świeżego ananasa ani kiwi; ich sok uniemożliwia bowiem skrzepnięcie galaretki. Można natomiast udekorować nimi gotową galaretkę.

Kalafiory i brokuły zawsze gotujemy różą do góry, a końce grubszych łodyg (lub głąb) rozkrawamy na krzyż.

Suszone grzyby, moczone przez kilka godzin w lekko osolonym mleku można przyrządzać jak świeże.

Ryby słodkowodne należy przed przyrządzeniem umyć w mocno osolonej wodzie, a morskie - natrzeć sokiem z cytryny. Tak przygotowane tracą nieprzyjemny posmak.

Liście laurowe włożone do pojemników z mąką czy kaszami, zapobiegają pojawieniu się w zapasach szkodników.

Mięso i podroby, a szczególnie wołowina, cielęcina i wątróbka będą smaczniejsze, jeśli na godzinę lub dwie przed przyrządzeniem namoczymy je w mleku (ew. maślance).

Baraninę przed przyrządzeniem dobrze jest moczyć przez kilka godzin w serwatce lub kwaśnym mleku.

Zawarte w kiwi enzymy powodują kruszenie twardego mięsa, warto więc dodać do gotowania, duszenia czy tylko do marynaty cały, obrany owoc (który łatwo potem usunąć) lub sok.

Smażoną wątróbkę lub befsztyk solimy dopiero na talerzu. Posolone wcześniej - stwardnieją.

Każde mięso mięknie i kruszeje, jeśli zostanie natarte wódką przed przyrządzeniem. Można również dodać wódki w trakcie duszenia.

Gotowane jajka nie będą pękały, jeśli do garnka wraz z nimi włożymy łyżeczkę ze stali nierdzewnej.

Patelnię po usmażeniu jajecznicy znacznie szybciej umyjemy w zimnej wodzie, dopiero później kończymy mycie w ciepłej.

Orzechy włoskie dobrze jest przed rozłupaniem zanurzyć na noc w słonej wodzie; nie będą się kruszyły przy obieraniu.

Cebulę łatwiej jest obrać, zaczynając od korzenia, zamiast od łodygi.

Jabłka i rabarbar słodzić należy przed obróbką cieplną, a nie w trakcie lub po niej.

Bardzo kwaśny rabarbar można odkwasić, krojąc go na kawałki i zalewając na 5 minut wrzątkiem. Później należy go odcedzić i przygotowywać dalej zgodnie z wybranym przepisem.

Przyrządzając jakiekolwiek ciasto, w którego przepisie występuje woda, dodajmy zamiast zwykłej - wodę gazowaną.

Ciasto biszkoptowe będzie bardziej puszyste, gdy dodamy do niego (w tym czasie co żółtka) kilka łyżek gazowanej wody.

Ciasto łatwiej odejdzie od formy, jeśli po wyjęciu z piekarnika postawimy formę na wilgotnej ścierce.

Kilka ziaren ryżu, wrzuconych do solniczki, zapobiega zawilgoceniu i zbrylaniu się soli

Gotowane mleko nie przywrze do garnka, jeśli przed napełnieniem go mlekiem, wypłuczemy garnek zimną wodą.

Drewniana łyżka położona na garnku z gotującym się mlekiem nie pozwoli mleku wykipieć.




Napisany przez: Ilona 25 Nov 2009, 07:47

CYTAT(seniorka @ 25 Nov 2009, 00:23 ) *
Liście laurowe włożone do pojemników z mąką czy kaszami, zapobiegają pojawieniu się w zapasach szkodników.

No ale taka mąka nadaje się wtedy do słodkich wypieków icon_question.gif Nie nasiąka zapachem liścia icon_question.gif

CYTAT(seniorka @ 25 Nov 2009, 00:23 ) *
Drewniana łyżka położona na garnku z gotującym się mlekiem nie pozwoli mleku wykipieć.

Ktoś próbował icon_question.gif fiesgrins.gif

Napisany przez: seniorka 25 Nov 2009, 08:48

CYTAT(Ilona @ 25 Nov 2009, 07:47 ) *
No ale taka mąka nadaje się wtedy do słodkich wypieków icon_question.gif Nie nasiąka zapachem liścia icon_question.gif


Ktoś próbował icon_question.gif fiesgrins.gif


Nie nasiąka zapachem liścia. Doskonale sprawdza się także przy suszonych grzybach.
Próbowała już moja babcia, a póżniej i ja. Tyle że nie lubię gotowanego mleka.

Napisany przez: Ilona 25 Nov 2009, 09:23

Dziękuje seniorko za odpowiedzi cvety.gif

Napisany przez: seniorka 26 Nov 2009, 08:38


Indyk na Święto Dziękczynienia


W Ameryce w ostatni czwartek listopada kto żyw podąża do domu rodzinnego, aby w gronie najbliższych , jedząc olbrzymiego indyka, podziękować Bogu i sobie wzajemnie za wszystko, co go spotkało w ciągu mijającego roku.

To święto symbolizuje ducha Nowego Świata – idealną Amerykę, gdzie spełniają się sny o chlebie i wolności. Tradycję tę zapoczątkowała grupa purytanów, którzy z powodu prześladowań religijnych musieli opuścić Anglię. Przybili na statku „Mayflower” do Plymuth w Nowej Anglii w grudniu 1620 roku. Mrożna zima i brak pożywienia spowodowały, że wielu z nich zmarło. Pozostałym pomogli Indianie. Dzielili się swoimi zapasami, żywności, a wiosną pokazali, jak uprawia się kukurydzę, dynię i rośliny strączkowe. Wdzięczni pielgrzymi po obfitych jesiennych zbiorach postanowili podziękować swoim czerwonoskórym przyjaciołom za okazaną pomoc. Zaprosili ich do wspólnego świętowania. Trwało ono trzy dni. Jedzono głównie kaczki, gęsi, dziczyznę, ryby oraz warzywa, wśród których królowały gotowana dynia i kukurydza.

Póżniej różnie toczyły się losy tego wielonarodowego kraju, jakim jest Ameryka. Dopiero prezydent Abraham Lincoln ze względu na pojednanie Północy z Południem po bratobójczej wojnie secesyjnej proklamował ostatni czwartek listopada Świętem Dziękczynienia. Z upływem lat zmienił się charakter tego święta, jak i jego menu. Dzisiaj żaden Amerykanin nie jest w stanie wyobrazić sobie tego święta bez pieczonego indyka, mimo że nie było go w początkowych latach wspólnego świętowania.

Upieczonego indyka wnosi się na stół w całości, a przywilej dzielenia go przypada panu domu. Podaje się go w towarzystwie kukurydzianego puddingu lub po prostu opiekanej kolby kukurydzy, puree ze słodkich ziemniaków i placka z dyni. Niezbędnym dodatkiem są żurawiny. Nadzienie do indyka można przygotować na dziesiątki sposobów. Na Północy podstawą nadzienia są selery naciowe i podsuszona bułka. Na Południu kasztany, orzechy, kiełbaski, a nawet ostrygi. Teraz już w każdym sklepie spożywczym Amerykanie mogą kupić gotowe nadzienie, którym wypełnia się wypatroszonego indyka.

Żródło:”Moje Gotowanie”

Do wypróbowania http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=906348


Napisany przez: seniorka 27 Nov 2009, 00:17


Czekolada

Początki
Musimy przenieść się prawie 3 tysiące lat wstecz, do czasów, gdy obszary lasów tropikalnych na Wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej zamieszkiwane były przez Olmeków- twórców jednej z najstarszych cywilizacji Ameryki Środkowej. Jako pierwsi zaczęli oni uprawiać kakaowce, w czym pomagały im sprzyjające warunki klimatyczne, takie jak wysokie temperatury, duża wilgotność oraz zacienienie lasów.


Majowie pierwszymi smakoszami czekolady
Prawdziwy kult czekolady rozwinęli Majowie- cywilizacja powstała ok. 4. wieku n.e., kilkaset lat po upadku Olmeków, obejmująca tereny dzisiejszego Południowego Meksyku. Uprawiali oni kakaowce, których owoce poddawali fermentacji, prażyli i mielili. Mieszając zmielone kakao z wodą, mąką kukurydzianą, miodem i chili sporządzali napój zwany xocolatl przeznaczony głównie dla królów, arystokracji i uczestników obrzędów religijnych. Czekolada, uważana za przysmak bogów, była otaczana szczególną czcią i pełniła istotną rolę podczas odprawiania świętych rytuałów. Majowie dopuszczali spożywanie napoju zarówno na gorąco jak i na zimno. Dokładne receptury na przyrządzanie i przyprawianie czekolady oraz opisy wszelkich rytuałów z nią związanych pozostawili Majowie w tak zwanych Kodeksach- wielokolorowych zwojach i manuskryptach zapisanych złożonym pismem hieroglificznym.


Czekolada u Azteków
Aztekowie przejęli zwyczaj spożywania czekolady od Majów. Wprowadzili jednak swoje innowacje: woleli napój chłodny i wzbogacony o dodatki smakowe: paprykę, wanilię oraz suszone płatki kwiatów, które nadawały mu określony kolor: czerwony, biały bądź czarny.

Aztekowie cenili ziarna kakaowe tak wysoko, że uczynili z nich swoją monetę obiegową. Toteż picie czekolady stało się luksusem i rozrzutnością, na którą mało kto mógł sobie pozwolić. 100 ziaren równało się dziennemu wynagrodzeniu tragarza lub też cenie jednego niewolnika. Królika na obiad można było nabyć już za 10 ziarenek kakaowca.




Czekolada wędruje na Stary Kontynent
Spośród Europejczyków jako pierwszy odkrył czekoladę Krzysztof Kolumb. Kiedy podczas swojej ostatniej podróży do Nowego Świata w 1502r.dotarł do wyspy Guanaja, położonej 50km od Hondurasu, napotkał tam łódź handlową Majów przewożącą dziwne nasiona kształtem przypominające migdały. Nakazał schwytać łódź i przejąć jej ładunek wraz z ziarnami.

Początkowo Europejczycy uważali napój z roztartych ziaren kakaowych za obrzydliwy, jednak gdy hiszpańscy mnisi opracowali nową receptę na jego przyrządzanie, dodając do zmielonych na pył nasion cukier i znany na kontynencie cynamon i anyż oraz wyłącznie ciepłą wodę- czekolada stała się przepysznym, cudownie aromatycznym smakołykiem, na którego punkcie zwariowała cała Hiszpania. Nowa moda rozpowszechniła się do tego stopnia, iż filiżanką gorącej czekolady umilano sobie nawet dłużące się kościelne nabożeństwa.

Przez blisko 100 lat Hiszpanie pilnie strzegli swojej tajemnicy. Wyjawienie sposobu uprawy jak i wywóz zdrowego ziarna zarodowego karane były śmiercią. Mimo tego, nie zdołali utrzymać monopolu. Odkąd w 1580r. otworzono w Hiszpanii pierwszą fabrykę czekolady, zaczęła ona coraz bardziej zyskiwać na popularności. Nowe plantacje i przetwórnie pojawiały się w wielu krajach europejskich. Powstawały czekoladowe szlaki handlowe. Jednocześnie czekolada podbiła europejskie salony i stała się niezastąpionym elementem spotkań towarzyskich.

Spożywane w tamtych czasach kakao było jednak nieprzyjemnie tłuste i pozostawiało gruby osad w naczyniach. Traciło z tego względu coraz więcej zwolenników. Przełom nastąpił w 1828r., kiedy duński chemik Konrad Jan van Houten wynalazł metodę oddzielenia masła kakaowego od reszty masy. Otrzymał w ten sposób produkt sypki, odtłuszczony i łatwo rozpuszczalny w mleku. Następnym krokiem było wyprodukowanie suchej tabliczki czekolady przez Cadbury’s. W 1879r. szwajcarski cukiernik Rudolphe Lindt wynalazł konchę [od greckiego. konche=muszla] -urządzenie mieszające składniki tak, by zniknął cierpki smak a masa nabrała aksamitnej konsystencji i mogła rozpływać się w ustach. Inny Szwajcar- Henri Nestle wpadł na pomysł, by pomieszać kakao z mlekiem w proszku i tak powstała znana do dziś i powszechnie lubiana czekolada mleczna. Rodzynki, orzechy i migdały w słodkim przysmaku zawdzięczamy Włochom, natomiast kolorowo opakowane bombonierki uważa się za wynalazek Belgów.

To zdumiewające, ale każdego roku pojawiają się nowe przepisy na czekoladowe suflety, napoje, lody, ciasta torty, kremy musy i likiery. Aksamitna czekolada pobudza wyobrażnię cukierników, ale nie tylko. W Meksyku przyrządza się indyka w czekoladzie, chilli i sezamie. N a Sycylii można zjeść królika w potrawce czekoladowej, a w Hiszpanii ozór cielęcy i langusty w gorzkim czekoladowym sosie. Natomiast w niektórych deserach czekolada jest tak mocna i skoncentrowana jak narkotyk. Samym aromatem przyprawia o zawrót głowy, a smakiem oszałamia jak najlepszy likwor.


Rodzaje czekolady
Naturalna – ma dobry, intensywny smak i najlepiej nadaje się do wszelkiego rodzaju ciast i deserów.

Gorzka – jest jeszcze bardziej intensywna w smaku i aromacie, szczególnie polecana do lodów i tortów.

Mleczna – dobra do jedzenia, ale nie stosuje się jej w kuchni.

Kuwetura – ma dużą zawartość tłuszczu kakaowego, dzięki czemu jest gładka i dobrze rozpuszcza się w śmietance, żółtkach, mleku. Łatwo ją formować – cukiernicy potrafią z kuwetury tworzyć arcydzieła sztuki zdobniczej.

Masa czekoladopodobna – znacznie tańsza, ale też znacznie mniej smaczna – stosuje się ją do codziennych wypieków.

Czekolada biała – składa się z mleka, cukru i tłuszczu kakaowego (nie ma w niej ciemnej miazgi kakaowej) – w kuchni używana głównie do dekoracji ciemnej powierzchni czekoladowych wypieków i deserów. Nie należy jej roztapiać, tylko zeskrobywać z tabliczki białe płatki, spirale, zwitki.


Notes kucharza
*Do ciast i kremów trzeba wybierać czekoladę o największej zawartości suchej miazgi kakaowej. Dobre firmy podają skład tabliczki czekolady na opakowaniu .


Czekoladowe dekoracje
http://czekollada.fm.interia.pl/strona4.htm

„Smaki i aromaty” – Joanna Młynarczyk


Napisany przez: Joanna 27 Nov 2009, 19:48

CYTAT(seniorka @ 9 Nov 2009, 09:17 ) *
Z naszych doświadczeń w łączeniu różnych smaków w farszu wynika, że nie wolno kojarzyć papryki z kapustą

W jednej z moich lokalnych cukierni można kupić krucho-drożdżowe kapuśniaczki, czyli mini- paszteciki na dwa kęsy, w których bardzo smaczne pikantne nadzienie skomponowano z kiszonej kapusty i paseczków czerwonej papryki. Zamierzam je nawet wkrótce spróbować odtworzyć w domu, tylko muszę dokładnie wybadać, czy to surowa, czy konserwowa papryka. icon_smile.gif


Napisany przez: seniorka 27 Nov 2009, 21:18

Masz rację, ale to nie są moje rady, tylko je przygotowuję z różnych materiałów, pod którymi podaję żródło pochodzenia. Więc proszę nie bić. A jak już będziesz miała ten farsz i paszteciki, to bardzo proszę zamieść przepis w odpowiednim dziale. Jeśli to nie są pierogi, to ja będę pierwsza do zrobienia.

Napisany przez: weerka 27 Nov 2009, 23:16

ciasto na paszteciki krucho-drożdzowe polecam http://<a%20href="http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=17106hl=makowiec"%20target="_blank">http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=17106hl=makowiec</a>

zostalo mi troche ciasta jak wyprobowywalam przepis na makowiec . zawinelam kapuchę kwaszoną ,ktora sie gotwala 2 dni z cebulą,majerankiem,kostką rosolową,szklanką wina czerwonego,grzybami i zielem angielskim.
przed nadziewaniem doprawilam ją tylko porządnie pieprzem i slodka papryką ( mieloną) ,zawinelam w rulonik i pociachalam na mniesze porcje i do pieca.
pycha.



Napisany przez: seniorka 28 Nov 2009, 16:04

Gratulacje. Bardzo lubię wypieki w krucho-drożdżowym cieście. Paszteciki do barszczu jak znalazł. Narobiłaś mi chęci, chociaż na jednego lecker.gif

Napisany przez: seniorka 29 Nov 2009, 10:05


Szarlotka zawsze dobra


Krótka historia jabłkowego deseru. Być może, wszystko zawdzięczamy upodobaniu do spokojnego domowego biesiadowania nieszczęsnego króla Jerzego III (dotkniętego szaleństwem, lecz jakże lubianego przez poddanych) i jego małżonki Charlotty. To na ich stole pojawił się po raz pierwszy skromny deser, przygotowany przez dworskiego cukiernika, który ułożył w okrągłej formie biszkopty, a środek wypełnił gęstą marmoladą.

Zwolennicy wiedeńskich słodyczy, niegdyś słynnych w całej Europie, przekonują jednak, że szarlotka została wymyślona nad Dunajem i przywieziona do Francji przez Marię Antoninę. Kulinarny geniusz Francuzów tylko twórczo rozwinął ideę kojarzenia kwaskowatego nadzienia z ciastem. Stąd cała galeria wypieków na cieniutkich – kruchych lub listkowanych – postumentach z dekoracja jabłkową, często polewaną jeszcze calvadosem. Słynna Tarte Tatin to gruba warstwa skarmelizowanych jabłek, które przykrywa się płatkiem kruchego ciasta, piecze, a potem odwraca. Równie znane jest ciasto „dla dorosłych” z Normandii – jabłka nasączone calvadosem posypuje się kruszonką i podaje z bitą śmietaną.

Polska szarlotka, składająca się z dwu warstw kruchego ciasta i jabłkowego nadzienia prezentuje się na tym tle szczególnie okazale. Mimo swej nazwy, niewiele ma wspólnego z „charlotte” królowej Charlotty. Co ciekawe w XIX-wiecznych książkach kucharskich nie znajdziemy przepisów na to ciasto, ale już Maria Norkowska, autorka „Najnowszej kuchni wytwornej i gospodarskiej” wydanej w 1904 roku, podaje poza klasyczną szarlotką z grzanek i marmolady jabłkowej, przepis na szarlotkę w „kruchem cieście”, placek z jabłkami i jabłka w szlafrokach. Jabłka każe „podduszać” na maśle z cukrem, tartą skórką cytrynową, cynamonem tłuczonym i „przemytymi rodzenkami sułtańskimi”, a ciastem wylepiać dość grubo prostokątne formy.

Historycy twierdzą, że dzisiejsze jabłeczniki wywodzą się ze średniowiecznych kuchni klasztornych. To tam zdolni kucharze odkryli wyśmienitą kompoozycję smakową, jaką daje połączenie jabłek z miodem, cynamonem i skórką cytrusów. W starych księgach można znależć zapiski o smakołyku florentyńskim, który składał się z warstw surowych jabłek – przyprawionych gałką muszkatołową, miodem, skórką cytrynową, rodzynkami – i warstw pokruszonego chleba.

Tak czy inaczej, jedno jest pewne: gdziekolwiek na świecie rodzą się jabłka, tam piecze i podaje się szarlotki, „paje”, placki, strudle, racuszki, omlety, tarty, jabłka w szlafrokach i pod bezową peleryną.

Ja proponuję przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=886612 – ( wym. tart-o-pom) - którą można kupić w bistro i patisseries na obszarze całej Francji.

Żrodło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: seniorka 30 Nov 2009, 08:13

Pasztety


Swego czasu do przyrządzania pasztetów podchodzono z takim nabożeństwem, że wydzielano przy kuchni oddzielne pomieszczenie, by nic nie zakłócało pełnej skupienia pracy mistrza. Arcydzieła, jakie wówczas komponowano, uczyniły z pasztetnictwa oddzielną gałąż sztuki kulinarnej. W starych książkach kucharskich można znależć i 200 przepisów na pasztety w cieście francuskim, kruchym i chlebowym, pieczone w kamionkach (terrines) i brytfannach, mielone przez drobne i grube sitka, przyprawiane truflami i najbardziej wykwintnymi ingrediencjami.

Od tamtej pory mistrzowie kuchni niewiele potrafili już dodać do wyrafinowanych metod łączenia w jednym rondlu różnych smaków i aromatów. „W notesie kucharza” możemy przeczytać, że te współczesne są tylko znacznie lżejsze, mniej korzenne i przygotowuje się je częściej z warzyw i ryb.

Notes kucharza.

Pasztety to polska tradycja , starsza od francuskiej. I zawsze do tych wykwintnych dodawano tzw. centerpisy, czyli rozmaite ingrediencje. Oprócz kosztownych dodatków, jak trufle czy pistacjowe orzechy, efektownie prezentuje się też zwykła marchewka owinięta w plasterek szynki, czerwony i zielony pieprz, suszone owoce, bakalie.

Nasza propozycja to http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=886971

Żródło:”Smaki i aromaty”

Napisany przez: seniorka 1 Dec 2009, 08:50

Orzechy – popularny przysmak


Możemy je chrupać zamiast cukierków, ale przede wszystkim dodajemy je do różnorodnych potraw – nie tylko wypieków i deserów. Oprócz tradycyjnych, dobrze znanych orzechów warto wypróbować nowe gatunki.

Pistacjowe. Owoce drzewa pistacjowego o delikatnym smaku i charakterystycznym zielonym kolorze. Są sprzedawane najczęściej solone, w łupinkach, które trzeba przed użyciem usunąć, a orzechy – jeśli są przeznaczone do wypieków i deserów – opłukać i wysuszyć. Do ciasta dodajemy je drobno pokrojone, do dekoracji – w całości.

Włoskie. Po usunięciu zielonej skóry są suszone razem z łupiną, a następnie łuskane. Mają wspaniały aromat i wyrazisty, zdecydowany smak. Po zmieleniu mogą być składnikiem ciasta lub masy. Połówki orzechów używane są do dekoracji wypieków i deserów, a posiekane orzechy można dodawać do sałatek. Świetnie komponują się także z serami pleśniowymi i żółtymi.

Ziemne. Nazywamy je też orzechami arachidowymi lub (błędnie) fistaszkami. Są słodkie i bardzo smaczne. Głównie używamy ich jako przekąski. Można je też dodawać do sosów na bazie żółtego sera, posypywać nimi desery, dorzucać do sałatek.

Laskowe. Bardzo aromatyczne o słodkawym smaku. Świetne jako dodatek do ciast i kremów. Maja nieco gorzkawą skórkę, którą po uprażeniu orzechów w piekarniku można łatwo usunąć, pocierając orzechy w dłoniach. Jeśli jednak chcemy, by ciasto z dodatkiem orzechów było bardziej aromatyczne, lepiej skórkę zostawić.

Pekanowe. Spokrewnione są z orzechami włoskimi, maja jednak bogatszy smak. Popularne w kuchni amerykańskiej. Stosuje się je jak orzechy włoskie. Polecane są jako składnik farszu do drobiu.

Nerkowce. Nasiona egzotycznej rośliny cashew (tak też bywają nazywane). Mają słodki delikatny smak, podobny trochę do migdałów. Świetne do chrupania, ale też można nimi posypywać desery, dodawać do mielonego mięsa.

Migdały. Nasiona owocu migdałowca zwyczajnego. Rozróżnia się dwie ich odmiany – gorzkie (używane w kuchni tylko w minimalnych ilościach) i słodkie, które mają zastosowanie podobne do orzechów włoskich. Słodkie migdały można też dodawać do pieczenia ryb (np. pstrąga). Przyrządza się z nich również zupę i sos do dań słodkich i rybnych. Przed użyciem migdały należy sparzyć i obrać, po czym wysuszyć w ciepłym piekarniku ( do niektórych dań używa się nieobierane). Dostępne są też migdały w płatkach, kuleczkach, siekane.

Brazylijskie. Pochodzą z dorzecza Amazonki. Duże, dorodne orzechy o wyrazistym, zdecydowanym smaku. Głównie nadają się na przekąskę. Startymi lub posiekanymi możemy posypywać sałatki.

Piniole. Nasiona drzewa pinii, w smaku przypominają pestki słonecznika. Składnik pesto i innych potraw włoskich. Można nimi posypywać duszone warzywa, makaron.

Żródło: miesięcznik Claudia

Napisany przez: Mała_Mi 1 Dec 2009, 10:43

Następnym razem przy gotowaniu mleka wypróbuję metodę z łyżką icon_smile.gif

Napisany przez: seniorka 1 Dec 2009, 12:20

Dawno tego nie robiłam, bo nie lubię gotowanego mleka. Za to mojej babci udawało się (i mnie też) doskonale. Mam nadzieję, ze Ci nie wykipi, ale lepiej pilnuj, żebyś nie musiała myć kuchni. Ono podejdzie do góry, do tej łyżki, przynajmniej mnie tak podchodziło. Powodzenia Mi.

Napisany przez: Mała_Mi 1 Dec 2009, 14:57

Samego mleka gotowanego tez nie stosuję, ale jest ono początkiem różnych innych rzeczy. Ot, choćby ostatnio - do lanych klusek, do kremu do napoleonki...

Dobrze - zatem będę z zimną krwią obserwować, jak podchodzi do łyżki icon_smile.gif

Napisany przez: seniorka 2 Dec 2009, 08:14

Sekrety soczystej pieczeni


Jeśli chcemy wyjąć z piekarnika pachnący i soczysty kawał mięsiwa, musimy uzbroić się w cierpliwość i przestrzegać kilku zasad.


Z czym podawać pieczony drób
Elegancka kuchnia zna setki garniturów (od fr. garnir – przystroić, ozdobić), czyli starannie dobranych dodatków z grzybów, owoców, jarzyn, ziemniaków, galaretek. Umiejętnie dobrane nie tylko dekorują półmisek , ale tworzą wykwintne kompozycje smakowe.

· Ananas w lekkim syropie + puszka kukurydzy + łyżka masła. - Podsmaż plastry ananasa na maśle, kukurydzę podgrzej w rondelku. Ułóż indyka albo kurczaka na półmisku, rozsyp po brzegach kukurydzę, ułóż na niej plasterki ananasa.

· Puszka zielonego groszku + 3 łyżki masła + pół łyżeczki tymianku + 5 dkg płatków migdałowych + natka pietruszki + sól i cukier + 50 dkg pieczarek + 1 cebula. – Podgrzej w rondelku odcedzony z zalewy groszek razem z masłem, tymiankiem i płatkami migdałowymi. Przypraw solą i pieprzem. Oczyść pieczarki, oddziel kapelusze os korzonków. Korzonki posiekaj razem z cebulą i podsmaż na maśle Potem obsmaż na dość silnym ogniu kapelusze grzybów, napełnij farszem.

· 3 pomarańcze + 40 ml brandy + 1 łyżka cukru pudru + 2 łyżki masła. – Obierz pomarańcze ze skórki, pokrój w dość grube plastry. Posyp cukrem pudrem i skrop brandy. Rozgrzej na dużej patelni masło, podsmaż szybko plastry pomarańczy i podaj do kaczki, kurczaka.

· 1 puszka brzoskwiń + łyżka chrzanu + słoiczek borówek do mięs + szczypta soli + 25 ml brandy + 2 łyżki soku pomarańczowego. – Wymieszaj chrzan z borówkami, sokiem pomarańczowym i brandy. Przypraw solą i pieprzem Podgrzej w syropie połówki brzoskwiń i napełnij chrzanem z borówkami. Podaj do kurczaka, kaczki, cielęciny.

· 1 kg małych cebul+ 10 dkg rodzynek + 5 dkg masła + 50 ml wytrawnego wina + 2 łyżki cukru +kawałek skórki cytrynowej + 3 łyżki octu winnego + sól, pieprz. – Nieobrane cebule włóż do garnka i zalej wodą. Gotuj przez 10 minut razem ze skórką cytrynową. Odcedż, zdejmij łuski. Rozgrzej w dużym rondlu masło, ułóż cebule, posyp rodzynkami. Wlej wino i ocet. Wsyp sól, cukier, pieprz. Duś na małym ogniu – pod przykryciem – około 20 minut. Gdy cebule zmiękną, podaj je razem z pieczoną kaczką lub schabem.

Żródło: „Smaki i aromaty”

Polecam przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=890718 oraz wielokrotnie przeze mnie wypróbowaną http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=26641.

Napisany przez: Ilona 2 Dec 2009, 08:15

Moje mleko kipiało mimo "ogranicznika" fiesgrins.gif
Dobrze, ze pilnowałam icon_mrgreen.gif

Napisany przez: seniorka 2 Dec 2009, 08:24

Widać stare sposoby nie zawsze sprawdzają się do współczesnego mleka. Nawet nie mogę wnieść reklamacji do autora, bo nie wiem kim on jest. A swoja drogą, ten sposób ze znakomitym skutkiem stosowała moja babcia, a pózniej ja. Dziwne.

Napisany przez: Ilona 2 Dec 2009, 09:11

Może garniki inne albo nie wiem sama.
Musialam mleko przegotowac bo stalo w lodowce otwarte a narazie nie mam w planie go uzywac icon_wink.gif zaczęło mi bardzo podchodzic i juz nnawet fotki nie zdazylam zrobic (a mialam w planie wyslac mms'a Mi icon_razz.gif). Wolałam garnek unieść bo akurat czasu nie mialam wczoraj na szorowanie kuchni icon_razz.gif

Napisany przez: seniorka 2 Dec 2009, 09:16

Dobrze, że udało Ci się uniknąć sprzątania. Po tej dyskusji, już nie wycofam tej porady, bo to będzie dostatecznym ostrzeżeniem. Przepraszam za zupełnie bezwiedne wprowadzenie w błąd.

Napisany przez: Ilona 2 Dec 2009, 09:49

No co Ty seniorko icon_eek.gif niech Mi sprobuje - mowie - moze ja mam nie takie garnki albo mleko 0,5% inaczej sie gotuje icon_mrgreen.gif

cvety.gif

Napisany przez: seniorka 2 Dec 2009, 09:54

Dobrze - poczekamy, zobaczymy.

Napisany przez: Mała_Mi 2 Dec 2009, 13:00

Wycofywać nie ma co, oczywiście, że spróbuję icon_smile.gif

I doceniam, że miałam dostać fotorelację! bussi.gif

Napisany przez: seniorka 3 Dec 2009, 08:07


Ciasto półfrancuskie do jesiennej herbatki


Pieczenie jest często łatwiejsze od gotowania. Wymaga jedynie cierpliwości i poskromienia chęci zmieniania w ostatniej chwili receptury. Na jesienną herbatkę „Smaki i aromaty” proponują między innymi pierożki z owocami z ciasta półfrancuskiego. I tutaj odzywa się nasza psyche, która napomina, że ta ilość masła w cieście jest zabójcza dla naszej sylwetki.

Jeśli liczysz kalorie – zajrzyj więc do notesu kucharza.

Bardzo smaczne półfrancuskie ciasto można przygotować także z oleju i twarogu. Jest znacznie lżejsze od tradycyjnego i zawsze się udaje. Warto zachować ten przepis na Boże Narodzenie, ponieważ w serowe ciasto zawija się także mak i piecze delikatne strucle.

A dzisiaj do jesiennej herbatki proponujemy z tym ciastem http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=883423


Napisany przez: seniorka 4 Dec 2009, 08:19


Barbórka


W Barbórkę na całym Śląsku odbywają się liczne festyny, zabawy i koncerty. Starym zwyczajem górnicy, odświętnie ubrani w galowe czarne mundury i paradne czapki z pióropuszami, zaczynają dzień od zebrania się w kopalni i przemaszerowania do kościoła na nabożeństwo. Po mszy w kopalni wydawany jest uroczysty obiad, na którym nie może zabraknąć piwa i kieliszka wódki, a także „krupnioków”, „żymloków”, śląskiej kiełbasy z musztardą, gotowanej golonki ani tradycyjnego „górniczego garnuszka”.

Po uroczystościach oficjalnych odbywają się rodzinne spotkania. Na świąteczny obiad podaje się najczęściej potrawy z drobiu, królika i wieprzowiny. Napojami bywa piwo, wino i „warzonka” – alkohol z korzeniami i miodem, podawany na gorąco w kamionkowych garnuszkach. Obiad kończą typowe dla śląskiej kuchni kruche lub półkruche ciasteczka, kołaczyki z francuskiego ciasta lub kołacze z różnymi nadzieniami.

Żródło:Polskie tradycje świąteczne

Hanna Szymanderska

Polecamy w to doroczne święto http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=917260 i http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=917263.


Napisany przez: seniorka 5 Dec 2009, 09:35

Piąta Ćwiartka


Kto czyta Gazetę Wyborczą i jej dodatek Wysokie Obcasy, będzie wiedział, że taką nazwę nosi nowo otwarte bistro Agnieszki Kręglickiej, a samo sformułowanie znane jest smakoszom i rzeżnikom prawie na całym świecie. Piąta ćwiartka, czyli to, co po podziale tuszy na ćwierci zostaje, czyli podroby. Nie wszyscy je akceptują, a nawet sama Agnieszka Kręglicka pamięta swoje pierwsze wejścia na ten znany jej dotąd powierzchownie kulinarny teren. Były to wątróbki z patelni z jabłkiem i cebulką, pasztety, kaszanka, nóżki wieprzowe, kilka razy jedzona we Francji grasica, oczywiście kawior i foie gras.

„Choć niewypowiedziana, ciążyła na mnie niechęć do podrobów. Odrzucenie a priori smaku móżdżków, ozorków, serc, żołądków i ogonów. I kiedy pomyślałam, że miałabym pomijać tak istotny dorobek dawnej kuchni polskiej, podstawę kuchni rzymskiej i stały punkt programu francuskiego menu, zrobiło mi się żal.” (…) „Najpierw zachwyciły mnie gęsie żołądki. Ciemnoczerwone, gładkie mięso bez skazy, z opalizującą skórką, którą łatwo zdjąć przed gotowaniem. Najlepiej sprawdziły się confitowane, czyli powoli duszone w gęsim smalcu. Są bogate, wyrażne i mięsiste. Idealne z soczewicą i pieczoną dynią. Żołądki kurze okazały się wdzięczne. Oczyszczone i ugotowane do miękkości w niedużej ilości wody z warzywami, listkiem i przyprawami można traktować jako bazę, a potem skąpać je w sosie śmietanowym z grzybami, czerwonym z pomidorami i dużą ilością słodkiej i ostrej papryki albo w sosie musztardowym. Zgrabne i zwarte dają dużo treści. Przekonałam się do grasicy, móżdżku zawiniętego w naleśnik i flaków z chorizo. Tylko z cynaderkami mam ciągle kłopot” .

Wiele z nas lubi podroby, inni ich nienawidzą, nawet nie próbując. Przepisów na podroby jak na lekarstwo i rzeczywiście trzeba by sięgnąć do przepisów z Kuchni prababci, żeby znależć coś ciekawego. Pani Kręglicka poleca znakomity, nawet w czytaniu, http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=917290.

Napisany przez: seniorka 6 Dec 2009, 10:52

Jesienne sałatki


Zdublowany tekst ze strony 6

Podaję kilka przepisów na wypróbowane sałatki - http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29929, http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=12090&view=findpost&p=917371 i http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27208

Napisany przez: Mała_Mi 6 Dec 2009, 20:39

CYTAT(Mała_Mi @ 2 Dec 2009, 13:00 ) *
Wycofywać nie ma co, oczywiście, że spróbuję icon_smile.gif



I była dziś próba. Mleko dotknęło łyżki i nie miałam już odwagi czekac dalej - wyłączyłam gaz. Wyglądało, jakby miało wykipieć.

Napisany przez: seniorka 6 Dec 2009, 21:06

Widać to jest test na cierpliwość. Dobrze, że nie trzeba było sprzątać po tym eksperymencie. A swoją drogą, jak robiła to moja Babcia i póżniej ja? Nie znam odpowiedzi.

Napisany przez: Mała_Mi 6 Dec 2009, 21:09

Może macie z Babcią wiecej cierpliwości? Może powinnam była dużej pczekać?

Napisany przez: seniorka 6 Dec 2009, 21:13

Nie wiem, ale lepiej nie ryzykuj, bo ja się bardzo denerwuję, ze narobię Ci kłopotu. icon_eek.gif

Napisany przez: Mała_Mi 6 Dec 2009, 21:15

knuddel.gif

Nie, nic nie szkodzi. Przy innej okazju spróbuję z małą iloscią mleka icon_wink.gif

Napisany przez: Ilona 7 Dec 2009, 07:56

Najlepszym sposobem na mleko to jest chyba uzyc wielkieeeeeo gara do niewielkiej ilości mleka - wtedy napewno nie wkipi icon_mrgreen.gif

Napisany przez: seniorka 7 Dec 2009, 08:09


Auszpiki


Już na dźwięk tego słowa smakosz widzi wspaniałe dania, które dyskretnie przykrywa błyszcząca kołderka galaretki. Auszpiki były i będą kwintesencją eleganckiego zimnego bufetu.

Kiedy rozpływa się w ustach? Od dawien dawna kucharze wiedzą, że długotrwałe gotowanie na małym ogniu niektórych mięs i ryb daje klarowny wywar, który łatwo zastyga. A udekorowane nim zimne przystawki o wiele piękniej prezentują się na stole i znacznie dłużej zachowują soczystość, świeżość, smak. Nie każda galareta jest jednak auszpikiem. Auszpik to francuska nazwa odpowiednio przybranego jarzynami , kawiorem, owocami niesłodkiego dania w galarecie.

Żródło: „Smaki i aromaty”


Napisany przez: Alll 7 Dec 2009, 10:19

Z własnego wieloletniego doświadczenia wiem jednak, że jeżeli chcemy uzyskać piękny aromatyczny auszpik, esencjonalny,odtłuszczony i klarowany białkiem wywar jest niezbędny. Żadna inna forma nie gwarantuje takich walorów estetycznych i smakowych.
Wywar nie może mieć być zafarbowany np. marchewką. Auszpik to dodatek który podkreśla smak i piękno serwowanej potrawy i nie powinien dominować.

Napisany przez: seniorka 7 Dec 2009, 13:54

W zupełności się z Tobą zgadzam. Doradca kulinarny czasopisma pominął tę część przygotowania auszpików, o których Ty piszesz, bo uważał widocznie to za rzecz oczywistą. Ja nie jadam auszpików nieklarowanych, bo mnie brzydzą. A też nie zwróciłam na to uwagi, bo uważałam, że wszyscy tak robią. Dzięki za te uwagi i uzupełnienia.

Napisany przez: seniorka 8 Dec 2009, 09:19

Kulinarne kresy


Kuchnia kresowa ma ogromny wpływ na to, co dzisiaj podajemy w naszych domach na Wigilię. Jest oszczędna, ale w okresie świąt nie brakuje tu potraw wykwintnych i wyszukanych. Na pierwszy plan wysuwają się ryby, grzyby, jarzyny, owoce, orzechy, mak i miód, wszelkie zboża i nabiał. I tak obok codziennej kaszy ze skwarkami i dań z ziemniaków czy też kartaczy, na święta do barszczu przygotowuje się kulebiak drożdżowy. Podaje się również pierogi z kapustą i uszka lub pierogi po polsku (u nas zwane ruskimi). W święta też chętnie podawane są kołduny litewskie z nadzieniem z surowego mięsa. Wielkim kresowym przysmakiem są bliny. Zwyczajne pszenne, żytnie, ale też gryczane, owsiane i ziemniaczane. Małe placuszki podaje się z sosem myśliwskim , pomoczką (twaróg z gęstą śmietaną), jak również siekanym śledziem, cebulką lub po prostu z kwaśną śmietaną. Na wieczerzy wigilijnej powinien być karp po żydowsku, śledzie, kapusta z łazankami. Nie może zabraknąć kutii oraz chrupkich śliżyków maczanych w mleku makowym.

Dla chętnych http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=914042

Żródło:miesięcznik „Moje Gotowanie”

Napisany przez: seniorka 9 Dec 2009, 08:14


Elegancki obiad


Przyjęcia w domu to rodzaj sztuki. Potrzebna jest wyobrażnia, dbałość o szczegóły i znajomość pewnych obowiązujących zasad. Dlatego uprościmy sobie sprawę i zwrócimy się do renomowanego kucharza o wskazówki . Dziś w notesie kucharza „Smaków i aromatów” o tym , co zaproponowałby na rodzinny obiad szef kameralnej sali „Malinowej” hotelu Bristol. Hotel i jego restauracja cieszą się niezmienną opinią najelegantszego hotelu stolicy, a smakosze twierdzą, że tutejsza kuchnia w umiejętny sposób łączy awangardę z klasyką. Ale my wracamy do zaleceń szefa.


Napisany przez: Alll 9 Dec 2009, 11:05

Przestrzegam przed przygotowywaniem nie wypróbowanych potraw. icon_mrgreen.gif

Napisany przez: seniorka 10 Dec 2009, 08:43


O rybach




Karp po żydowsku – chrześcijanie przyrządzają go najczęściej z okazji Bożego Narodzenia, święta, które nie istnieje w judaizmie. To jedna z potraw, które poprzez Galicję weszły do menu kuchni polskiej



Najważniejsze jest, aby ryba była bardzo świeża. Karpia po żydowsku możemy przygotować również w formie pulpetów ( bez męczącego filetowania). Jeżeli nie potrafimy sami wyfiletować ryby, poprośmy o to sprzedawcę (zaoszczędzi to nam trochę czasu ) lub kupmy gotowe.

Ryby zawsze smażymy zaczynając od skóry. Dobrze jest także naciąć skórę, co uchroni rybę od „wywijania się”. Do ryb najlepiej pasują: cytryna, szpinak i zioła, białe wino. Uważajmy w czasie smażenia lub pieczenia, aby ryby nie wysuszyć. Średniej wielkości filet piecze się 8 – 12 minut.

Żródło:Moje Gotowanie

Pan Paweł Suchenek



Polecamy http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=912696.


Napisany przez: seniorka 11 Dec 2009, 08:04

Nakrycie stołu


Kiedyś zasobność i pozycję domu oceniano po ilości sreber, kryształów i porcelanowych bibelotów ustawionych na stole. Dzisiaj obowiązuje estetyka oparta na wysmakowanej prostocie. Ciągle jednak sztućce, kieliszki, serwetki i inne akcesoria stołu mają swoje precyzyjnie określone miejsce. Moda się zmienia, a talerz na sałatę czy pieczywo musi stać po lewej stronie nakrycia głównego. Wypada to wiedzieć.

Najważniejsza jest stosowność: inaczej nakrywa się stół na wieczorne przyjęcie, inaczej, gdy podaje się rodzinny obiad. Ważne jest menu, liczba dań, i w końcu rozmiary stołu.

SERWETKI – tylko przy codziennych posiłkach i bufecie mogą być papierowe, w każdej innej sytuacji podaje się serwetki płócienne. Kładzie się je po lewej stronie talerza, obok widelców albo na talerzu przeznaczonym na przystawkę. W restauracjach fryzuje się serwetki w wymyślne wachlarze, w domu zawsze składa płasko.

SZTUĆCE – układa się je po prawej i po lewej stronie talerza , w takiej kolejności, w jakiej będą podawane potrawy (poczynając od zewnątrz). Ta prosta reguła pozwala rozstrzygnąć wiele wątpliwości, także podczas jedzenia.

TALERZE – ustawia się na stole w jednakowej odległości od siebie, wynoszącej ok. 60 cm. Tyle miejsca gwarantuje, że goście nie będą się dotykać łokciami. Talerze zmienia się po każdym daniu, podając także oddzielne talerze do sałaty, serów, a na końcu do deseru.

KIELISZKI – ustawia się w odległości około 1 cm powyżej ostrza noża. Jeśli do przystawek będzie podana wódka, pierwszy stanie mały kieliszek do wódki, za nim – w prawą stronę - kieliszek do białego wina, następny do czerwonego, a kieliszek do szampana lub wina deserowego znajdzie się jako ostatni w rzędzie.

Żródło:”Smaki i aromaty”

Napisany przez: seniorka 12 Dec 2009, 00:49


Mięsne abc: od antrykotu do porterhouse


*Polędwica to najlepsza jakościowo część wołowiny, soczysta, krucha i delikatna. Stosunkowo niewielki kawałek mięsa znajdujący się po obu stronach kręgosłupa; z szerszego końca wykrawa się befsztyki i chateaubriandy, ze środkowej części tournedos i medaliony, a z wąskiej części – delikatny filet mignon.


Krwisty czy wysmażony
Żródło:”Sól i Pieprz”

Polecam wypróbowany http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=11309


Napisany przez: seniorka 13 Dec 2009, 10:22


Marcepan



Aromatyczna masa z mielonych migdałów, znakomita do świątecznych wypieków
Za stolicę marcepanu uznaje się niemiecką Lubekę, bo to właśnie tam, a równocześnie w estońskim Tallinie, powstała w 1806 roku pierwsza fabryka słodkiego przysmaku. Oba miasta hanzeatyckie czerpały więc korzyści z handlu podstawowymi składnikami masy marcepanowej: migdałami i cukrem. Migdały słodkie oraz 5 – 12 % gorzkich, obiera się, potem miele i podgrzewa z cukrem. Następnie całość miesza się i wyrabia na elastyczną masę. Producenci uszlachetniają marcepanową masę różnymi składnikami, chociaż tradycyjnie dodaje się do niej wodę różaną. Marcepan z Lubeki wyrabiany jest według tej samej recepty, co marcepan z Kaliningradu. Cechą charakterystyczną tego drugiego jest żółtobrązowy kolor, uzyskiwany przez podpalanie masy marcepanowej posmarowanej wcześniej białkiem i ewentualnie sokiem z cytryny.


Owocowo i zielono
Masa wyrabiana z pestek moreli lub brzoskwiń zamiast z migdałów nosi nazwę percepan. Masa ta o zdecydowanym owocowym aromacie w przemyśle spożywczym jest alternatywą dla masy marcepanowej. Natomiast zielony marcepan, wyrabiany jest z mielonych migdałów z dodatkiem 4 – 8 % mielonych pistacji.

Żródło:Sól i Pieprz


Napisany przez: seniorka 14 Dec 2009, 09:53


Ubijanie śmietany




Ubijanie śmietany wydaje się bardzo łatwym przedsięwzięciem, ale nie zawsze się udaje. Zazwyczaj wina leży po stronie śmietany, ale warto przypomnieć sobie kilka zasad bicia piany. Wynalazek bitej śmietany jest przypisywany Vatelowi, słynnemu mistrzowi kuchni, który w czasie przygotowań przyjęcia na cześć Ludwika XIV w zamku Chantilly musiał na poczekaniu wymyślić krem, gdyż jajka przeznaczone na creme anglaise okazały się zepsute.

Zanim w 1878 roku Gustav de Laval wynalazł wirówkę do mleka, ubijanie śmietany trwało jednak godzinami.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia

Na podst. oprac. Małgorzaty Dacko


Napisany przez: Monsai 14 Dec 2009, 09:57

to prawda, ze śmietaną różnie bywa, kapryśna bywa.

Napisany przez: seniorka 14 Dec 2009, 12:06

Też wiem coś na ten temat. Mnie już kilka razy udało się zrobić masło. Teraz biorę kremówkę, chłodzę, a jak coś nie wychodzi tak jak trzeba, przerywam ubijanie i powoli robię to dalej, aż do uzyskania odpowiedniej konsystencji.

Napisany przez: seniorka 15 Dec 2009, 08:15


Rady eksperta w sprawie pieczeni


Przygotowując pieczeń, warto pamiętać o kilku zasadach:

Żródło: miesięcznik „Sól i Pieprz”

Pan Paweł Anders








Napisany przez: .agatka. 15 Dec 2009, 19:57

CYTAT(seniorka @ 2 Dec 2009, 08:24 ) *
Widać stare sposoby nie zawsze sprawdzają się do współczesnego mleka. Nawet nie mogę wnieść reklamacji do autora, bo nie wiem kim on jest. A swoja drogą, ten sposób ze znakomitym skutkiem stosowała moja babcia, a pózniej ja. Dziwne.


I ja zastosowałam z powodzeniem anbetung.gif

Tak czy tak jak mleko się gotuje to pilnuję, ale mam pewność, że nie ucieknie. Kożuch na gotującym się mleku podchodzi do góry, ale zatrzymuje się tuż pod łyżką, więc mam czas na reakcję.

Seniorko, bardzo dziękuję. anbetung.gif anbetung.gif

Napisany przez: seniorka 15 Dec 2009, 21:53

Jak zwykle jesteś kochana i cierpliwa. cvety.gif wink.gif

Napisany przez: seniorka 16 Dec 2009, 08:42


Indyk


Żródło: dodatek do Pani domu


Napisany przez: seniorka 17 Dec 2009, 06:46


Cielęcina


Żródło: dodatek do Pani domu


Napisany przez: seniorka 18 Dec 2009, 06:22


Wołowina


Żródło: dodatek do Pani domu.


Co jeszcze o wołowinie wiedzieć warto…


Za granicą, w szczególności w Anglii, najczęściej spotykanym sposobem na przygotowanie pieczeni jest pominięcie duszenia w procesie pieczenia. Doprawione mięso obsmaża się i piecze około 2 godzin w temperaturze 100 st. Mięso będzie miało w środku najwyżej 56 – 58 st. Będzie wówczas jeszcze lekko krwiste, ale równocześnie bardzo soczyste i delikatne. Do tego rodzaju pieczeni polecałbym rostbef najlepiej jeszcze z warstewką tłuszczu z jednej stron y lub antrykot lekko przerośnięty tłuszczykiem.

Kupując mięso musimy je dokładnie obejrzeć. Powinno być z młodej sztuki ( ze starego wołu nawet po długim duszeniu będzie suche i twarde). Poznamy je po jasnym tłuszczu. Ciemne mięso nie zawsze świadczy o zaawansowanym wieku zwierzęcia, ale czasem też o jego rasie lub rodzaju paszy, jaką było karmione. Z kolei jasne niekoniecznie jest młode, mogło nie zdążyć „dojrzeć” (od razu po uboju trafiło do sprzedaży). Natomiast ciemny, żółty tłuszcz jest dowodem na to, że mięso pochodzi ze starej sztuki. Pieczeń będzie naprawdę krucha i aromatyczna, jeśli przed przyrządzeniem zamarynujemy mięso. Zabieg ten skróci też czas duszenia. . Marynatę można skomponować z wina, piwa, octu, serwatki, świeżych warzyw, oliwy, korzeni ziół i przypraw.

Dodatki: kluski kładzione, ziemniaki lub kasza gryczana, kapusta i buraczki.

Żródło: miesięcznik „Moje Gotowanie” pan Paweł Suchenek


Napisany przez: seniorka 19 Dec 2009, 13:20


Brytyjskie Boże Narodzenie


Brytyjczycy podchodzą do świąt bardzo entuzjastycznie. Przygotowania rozpoczynają już kilka tygodni wcześniej. Ponieważ nie obchodzą Wigilii, muszą zdążyć na 25 grudnia. Dużo wcześniej dekorują domy, ubierają choinki, wysyłają kartki i pakują w skarpety prezenty. Na świątecznym stole znajduje się indyk z kasztanowym nadzieniem, zupa z ostryg, pieczone ziemniaki, ciasteczka z nadzieniem bakaliowym, sherry, ser stilton i czekolada.

Jeżeli nie ma indyka, to na świątecznym stole znajduje się udziec jagnięcy lub rostbaef z yorkshire pudding. Na deser, zazwyczaj po przemówieniu królowej, Brytyjczycy jedzą christmas pudding oraz mince pies – okrągłe babeczki z bakaliami. Można je wszędzie kupić, ale najlepsze są te domowe. Wypełnia się je słodką mieszanką suszonych owoców, rodzynek, przypraw nasączonych rumem lub brandy. Taką babeczkę i kieliszek sherry dzieci stawiają na kominku dla św. Mikołaja.

Drugiego dnia świąt Brytyjczycy tradycyjnie obdarowują służbę i biednych. Ci, którzy służby nie mają, spotykają się na przyjęciach z przyjaciółmi. . Na deser jedzą pudding polany płonącą brandy, który ma podobno odstraszać złe duchy. Nie ma żadnego przymusu siadania do stołu o określonej godzinie. Jedni robią to w porze obiadu, a inni kolacji.

Dla chętnych, do świątecznej pieczeni http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=914106

Żródło: miesięcznik „Moje Gotowanie”


Napisany przez: seniorka 20 Dec 2009, 10:19


Kurczak


Żródło: dodatek – Pani domu poleca.




Napisany przez: seniorka 21 Dec 2009, 08:43

Geniusz Ganache…


słodki, aksamitny sos, prostota i wykwintność. Ganache powstały ze śmietanki i czekolady jest dla deserów tym, czym beszamel dla dań głównych. Po prostu niezastąpiony!

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Napisany przez: seniorka 22 Dec 2009, 01:48


Pomarańcze


Dodatek plasterka tego owocu, odrobiny otartej skórki lub soku może stanowić ciekawą alternatywę dla cytryny

W porównaniu z innymi owocami pomarańcza jest bardzo pożywna i zawiera wiele składników odżywczych. Pomarańcze przypuszczalnie pochodzą z Chin, a być może z Indii i Tajwanu. Owoce te – obok cytryn i limonek, a także cebuli – były cenione przez dawnych żeglarzy, gdyż dzięki bardzo dużej zawartości witaminy C chroniły przed szkorbutem podczas wielomiesięcznych podróży. Są także dobrym żródłem kwasu foliowego i błonnika. Dostępne przez cały rok, ale najchętniej sięgamy po nie właśnie zimą. I słusznie, bo w tym czasie wybór owoców jest niewielki, a te cytrusy swym aromatem i orzeżwiającym kwaskowatym smakiem doskonale urozmaicają kulinarne menu. Przywykliśmy jeść je samodzielnie jako przekąskę albo na deser. Tymczasem doskonale pasują do owocowych lub zielonych sałatek. Można z nich ugotować oryginalną zupę. Sok oraz otarta skórka dodadzą aromatu nie tylko słodkim, ale także wytrawnym daniom. Plastry lub cząstki pomarańczy podajemy także z likierem. Wyciśnięty świeży sok dodajemy do drinków. Kupując, wybieramy owoce z cienką skórką, ciężkie w stosunku do swojej wielkości. Pomarańcze po zerwaniu już dalej nie dojrzewają, a zatem owoce o porowatej, gąbczastej skórce, lekkie jak na swoją wielkość, są zwykle gorszej jakości i mniej soczyste.

Polecana http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=922547

Żródło: miesięcznik „Moje Gotowanie”

Pani redaktor Agnieszka Fedorczyk


Napisany przez: seniorka 23 Dec 2009, 08:50


Stół wigilijny


Wieczór wigilijny jest chyba najbardziej uroczystym i zarazem najbardziej wzruszającym wieczorem roku.

Wieczerza wigilijna jest przede wszystkim piękną, wzruszającą, uroczystością rodzinną. Przy stole wigilijnym gromadzi się cała rodzina. . Składanie sobie wzajemnych życzeń przy tradycyjnym opłatku bywa często okazją do pogodzenia zwaśnionych i zapomnienia dawnych uraz. Jednym z najpiękniejszych, niestety, już zanikających zwyczajów, związanych z wieczorem wigilijnym było zapraszanie osób samotnych, nie tylko członków rodziny, ponieważ w ten wieczór nikt nie powinien być opuszczony i samotny.

Stół wigilijny powinien być szczególnie pięknie i troskliwie przygotowany. Nakryty śnieżnobiałym obrusem, z piękną zastawą. Bardzo piękną ozdobą stołu wigilijnego są świece. Można je umieszczać w niskich lichtarzach, w szeregu lub grupkami. Bardzo polecamy świece kolorowe, o zdecydowanych, kontrastujących barwach. Stół należy koniecznie ubrać gałązkami jedliny, kładąc je przy każdym nakryciu lub komponując z nich biegnący środkiem stołu pas, ozdobiony czerwonymi jabłkami, orzechami i malutkimi szklanymi bombkami.. Świece ustawiamy wówczas w pasie jedliny. Taka barwna dekoracja znakomicie kontrastuje z bielą obrusa i potęguje świąteczny nastrój.

Inspiracja:miesięcznik Ty i Ja


Napisany przez: seniorka 24 Dec 2009, 08:45


Co o świętach Bożego Narodzenia wiedzieć warto…


Boże Narodzenie to czas rodzinnych spotkań. Zasiadamy wówczas przy pięknie nakrytym stole, na którym ustawiamy smakowite, pachnące dania. Odwiedzając bliskich, przynosimy własnoręcznie przyrządzone specjały, których przepisy często nawiązują do tradycji.

Najstarsze świadectwo obchodzenia świąt Bożego Narodzenia pochodzi z 354 roku, choć historyczny dzień narodzin Jezusa nie jest dokładnie określony. Na początku V wieku Kościół Wschodu i Zachodu przyjął wspólną datę i od tego czasu radość z Bożego Narodzenia przeżywają chrześcijanie nie tylko w naszym kraju, ale również w całej Europie, Afryce, Ameryce, Azji i Australii. W chrześcijańskim święcie Bożego Narodzenia zachowało się wiele ze starego święta Yule, przypadającego na czas zimowego przesilenia, a będącego starożytnym rytuałem kultu Słońca.

Ze świętami obchodzonymi w porze zimowej, przypadającymi na czas niedostatku pożywienia, od wieków kojarzono wiele płodów ziemi i potraw z nich przyrządzanych. I tak na przykład jabłka to symbol miłości, zdrowia, spokoju, zgody, nieśmiertelności, wiecznej młodości i odkupienia. Od wieków wieszano je na drzewach ( w Polsce do dziś zdobi się nimi świąteczną choinkę), aby symbolizować płodność Ziemi, a ich zapach odradzał siły fizyczne i pomagał zachować długowieczność. Śliwki, jak wierzono, odpędzają złe moce i także zapewniają długowieczność – dlatego często dodaje się je do świątecznych potraw. Gruszki uchodziły za magiczne lekarstwo na przedłużenie życia i szczęście, miały też przyciągać pieniądze. Kapusta zaś, według starych wierzeń, chroni od złego, a potrawy z niej są znakomitym środkiem przyciągającym dostatek.

Świętujmy więc duchowo i kulinarnie w ten czas odpoczynku i wytchnienia od codzienności. Niech to będą prawdziwe, pachnące domową atmosferą i najwspanialszymi smakołykami święta.

Żródło:Moje Gotowanie


Napisany przez: seniorka 25 Dec 2009, 10:38

Święta


W bożonarodzeniowy poranek raczej trudno mówić o głodzie. Ale jak tu sobie odmówić jedzenia, gdy stół ugina się od świątecznych pyszności. A więc niech tradycji stanie się zadość. Jedzmy na zdrowie.

Różne kraje, różne tradycje


Obiad
Świąteczny stół rządzi się swoimi prawami. Wszyscy oczekują, że wykwintne przysmaki, jakie się na nim zaczną pojawiać wczesnym popołudniem, będą przepyszne, jak co roku…


Podwieczorek
Najlepsze przepisy na świąteczne wypieki każdy z nas nosi w sercu. Jest w nich garść maku, cynamon, trochę bakalii, śmiech dzieci, blask świec i dostojne piękno grudniowego popołudnia.


Nie tylko makowiec i pierniczki
*Choć nasza tradycja przewiduje w Boże Narodzenie jedzenie makowców i pierników, w wielu domach obowiązkowym ciastem jest sernik. Rzecz jasna, musi to być rarytas z najlepszych składników.

Kolacja
Świąteczne wieczory mają niepowtarzalny urok. To czas miłych pogawędek w gronie rodziny lub przyjaciół. A kiedy pani domu zaprasza do stołu, nikt nie odmawia. Bo choć głód nie doskwiera, nęcą smakowite kąski…

Najlepiej coś lekkiego
Żródło:Pani domu poleca

Napisany przez: seniorka 26 Dec 2009, 10:12


Złota Praga



Wysoko nad miastem wznosi się Zamek Praski, a w dole pod 18 mostami płynie Wełtawa
Praga rozciąga się na siedmiu wzgórzach, nad którymi wznoszą się setki pozłacanych wież i kopuł, będących wizytówką miasta. Po pokonaniu dziesiątków schodów wiodących w stronę zamku, możemy podziwiać niezwykłą panoramę czeskiej stolicy.

Najpiękniejszy z praskich mostów to Most Karola ozdobiony szpalerem 30 barokowych pomników. Mostem dochodzimy do Starego Miasta, a tutaj jest co zwiedzać. Podczas zwiedzania warto zrobić sobie przerwę na kawę w słynnej kawiarni Slavia, a potem wyruszyć na obchód Starego Miasta. O każdej pełnej godzinie na praskim ratuszu nad zegarem słonecznym można podziwiać wędrujące figurki dwunastu apostołów. Około 100 metrów od wieżyczki ze słynnym znajduje się dom „Minuta”, w którym urodził się i spędził dzieciństwo sławny pisarz Franz Kafka (1883 – 1924). Rynek otaczają malownicze wąskie uliczki pełne sklepów z pamiątkami, gdzie na wystawach królują marionetki, kryształy, szkło i oczywiście Becherovka, słynny likier ziołowy.

Ci, którzy lubią dobrze zjeść, na pewno nie będą rozczarowani czeska kuchnią. Do gulaszu wołowego, steków z dziczyzny czy pieczeni podaje się zazwyczaj knedel z serwety, do picia obowiązkowo schłodzone piwo z czeskiego browaru, a na deser – buchty z pysznym nadzieniem.


Czeskie specjały
*Buchty. Zrobione z ciasta drożdżowego delikatne bułeczki podaje się zarówno jako danie główne, jak i na deser. Buchty są najczęściej nadziewane dżemem, makiem, serem białym, musem owocowym lub powidłami i oprószone cukrem pudrem.

Żrodło: „Sól i Pieprz”






Napisany przez: seniorka 27 Dec 2009, 10:18

Przyjęcie bufetowe




Najpierw były renesansowe credenza, wspaniałe zimne przystawki ustawione na szafkach zdobiących jadalnie włoskich pałaców. W XIX stuleciu sztukę komponowania bufetowych potraw doprowadzili do mistrzostwa Francuzi. Dzisiaj tak przyjmuje się dużą liczbę gości na oficjalnych bankietach i w prywatnych domach, gdy gospodarze chcą się bawić, a nie siedzieć w kuchni.

Takie przyjęcie to dla pani domu trudny test z umiejętności organizacyjnych. Ponieważ nie organizuje się bufetu dla kilku osób (sześć czy osiem sadza się raczej przy stole), trzeba starannie zaplanować listę gości, którzy dobrze czują się w atmosferze lekkiego chaosu.

Kiedyś przyjęcie bufetowe oznaczało podanie tylko zimnych dań, dzisiaj zdecydowanie serwuje się także małe dania gorące. Jedzenie musi być różnorodne – to podstawa bufetu i obowiązek gospodarzy – a pilnowanie czystych talerzy, wymiana pustych półmisków na pełne, serwowanie dań nad ranem wymaga czasem umiejętności personelu pięciogwiazdkowego hotelu.


Napisany przez: seniorka 28 Dec 2009, 00:18


Z notesu szefa bankietów



Napisany przez: seniorka 28 Dec 2009, 10:44


Szampan, muzyka… i coś dobrego




Jeśli nawet nie ulegniemy magii tej wyjątkowej nocy, nie warto kłaść się do łóżka. Wszystko jedno – przy brydżu, muzyce – powitajmy Nowy Rok szampanem i wykwintnym menu.

Polecamy oryginalne włoskie i francuskie wina musujące (spumante i pètillant lub perlant), także niektóre węgierskie i bułgarskie. Zawsze butelkowane w kraju producenta, najlepiej wytrawne. Dobry szampan nigdy nie jest słodki.

Żródło:”Smaki i aromaty”






Napisany przez: seniorka 29 Dec 2009, 09:04


Kanapki i tartinki


Bez względu na to, czy przyjęcie bufetowe urządzamy na 100 czy na 10 osób, zawsze obowiązuje ta sama zasada: ani kanapki, ani tartinki nie mogą czekać na gości dłużej niż 1,5 godziny.

Żródło:”Smaki i aromaty”

Doradzał pan Jacek Sulich


Napisany przez: seniorka 29 Dec 2009, 09:07


Deska serów i chrupiące ruloniki


Przygotowujemy 5 – 7 gatunków sera, cienko pokrojone pieczywo, masło, młynek z pieprzem i solniczkę, pojemniki z przyprawami, jabłka, winogrona, świeżą paprykę, rzodkiewki, orzechy, migdały.

Żródłó:”Smaki i aromaty”

Ponadto proponujemy http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=925412




Napisany przez: seniorka 30 Dec 2009, 04:37


Szampan


Znawcy uważają, że szampan jest skończonym, wręcz genialnym dziełem przyrody i ludzkiej wyobrażni

Szampan jest winem musującym, dwukrotnie fermentowanym, zawierającym dwutlenek węgla powstały podczas powtórnej fermentacji, która zachodzi już w butelce, produkowanym w Szampanii. Tradycyjna metoda mnicha Dom Pérignon od XVIII wieku uległa tylko niewielkim zmianom. Choć w naszym stuleciu opracowano prostsze sposoby wytwarzania win musujących, t6o tylko metoda tradycyjna zapewnia powstanie prawdziwego szampana. Tajemnica tkwi w warunkach klimatyczno – glebowych regionu. Nazwa Champagne jest chroniona prawem i zarezerwowana wyłącznie dla win musujących z Szampanii.

Żródło: „Moje Gotowanie”




Napisany przez: .agatka. 30 Dec 2009, 10:44

CYTAT(seniorka @ 29 Dec 2009, 09:07 ) *
Deska serów i chrupiące ruloniki


Przygotowujemy 5 – 7 gatunków sera, cienko pokrojone pieczywo, masło, młynek z pieprzem i solniczkę, pojemniki z przyprawami, jabłka, winogrona, świeżą paprykę, rzodkiewki, orzechy, migdały.

  • To zdumiewające, ilu przymiotników można użyć dla określenia smaku i zapachu sera. Są sery słodko-orzechowe, kwaskowo-orzechowe, pieczarkowe, pikantne, ostre, łagodne, słone, migdałowe, ziołowe, gorzkawe.
  • Układając deskę serów należy pamiętać, żeby wyrażnie różniły się smakiem i aromatem. Zawsze kładzie się przynajmniej dwa gatunki serów twardych (np. cheddar, ementaler, sokół, masdamer), ser pleśniowy, krążki camamberta lub brie, ser kozi, ser wędzony i jakikolwiek ser przyprawiony ziołami, orzechami.
  • Do serów podaje się zawsze nóż, a do bardzo twardych serowy tasaczek. Odkrawa się niewielki kawałek, dosłownie „na ząb”. Zjada z małym kęsem pieczywa posmarowanego masłem. Popija winem lub piwem.
Żródłó:”Smaki i aromaty”

Ponadto proponujemy http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=925412



Seniorko, chylę czoła przed Tobą. anbetung.gif

Dzięki Tobie na naszym sylwestrowym stole będą również sery. daumen.gif

Napisany przez: seniorka 30 Dec 2009, 12:17

Cieszę się, ze na coś się przydałam. Noworoczne pozdrowienia.

Napisany przez: seniorka 31 Dec 2009, 10:40

Jak właściwie otworzyć szampana?





Żródło:”Smaki i aromaty”.


Napisany przez: seniorka 1 Jan 2010, 13:17


Petersburg


Lubię czytać i pisać o miejscach, które znam i którymi jestem zauroczona. Tak jest z Petersburgiem,. Nawet w szarych czasach realnego socjalizmu wyróżniał się architekturą, rozmachem szerokich arterii miejskich – i pomyśleć, że Piotr I budował to w XVIII wieku. W miesięczniku „Sól i Pieprz” znalazłam artykuł o Petersburgu, który właśnie w tym miejscu chcę zamieścić. Taka podróż kulinarna. Ale najpierw o samym mieście.

Sankt Petersburg, miasto położone nad Newą, ma wiele nazw. Jego mieszkańcy mówią o nim pieszczotliwie „Piter”, za granicą nazywają je „miastem białych nocy” albo „Wenecją Północy”. Piotr I wybudował nową stolicę według zachodnich wzorców, czyniąc z niej rosyjskie okno na Europę.

Rozciągający się na ponad 100 wyspach Sankt Petersburg do dziś zaliczany jest do najpiękniejszych miast Europy. Metropolię przecinają odnogi rzeki Newy, a nad kanałami wodnymi unosi się ponad 300 mostów. Na malowniczej ulicy Newski Prospekt ożywa przeszłość. Okazałe pałace ze złoconymi kopułami zapierają dech. (…) Niezapomnianym przeżyciem są trwające od połowy czerwca do połowy lipca białe noce. Pod wieczór miasto spowija dziwna niebieskawa poświata, nadając mu mistyczny wygląd.

W przeciwieństwie do architektury kuchnia rosyjska bazuje na prostych wiejskich potrawach. Tradycyjne dania, znane również poza granicami Rosji, to barszcz oraz szczi – zupa z kiszonej kapusty. Powodzeniem cieszy się także soljanka, pożywna gęsta potrawa z ziemniakami i kiszonymi ogórkami oraz mięsem lub rybą. Warte spróbowania są też miejscowe pierożki (pielmieni) i różnego rodzaju pierogi, faszerowane między innymi mielonym mięsem, kiszoną kapustą lub ziemniakami, a także bliny oraz słynny rosyjski kawior.

Polecamy doskonały rosyjski http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=923385 oraz wypróbowane soljanki http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=27220&view=findpost&p=813745 oraz http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=27220&view=findpost&p=827399

Żródło: miesięcznik „Sól i Pieprz”








Napisany przez: seniorka 2 Jan 2010, 11:56

Jak jemy podaną szynkę?



Grubo pokrojoną zwykłą szynkę jemy za pomocą noża i widelca krojąc ją na odpowiednie kęsy.

Cieniutko pokrojone jak „papierek” szynki włoskie i hiszpańskie jemy tylko palcami podnosząc je do góry i wpuszczając do ust.

Jeżeli do szynki otrzymujemy specjalne długie i grube paluszki (tzw. grissini) kręcimy nimi owijając wokół nich plastry szynki (tak, że powstaną ruloniki) i gryziemy je aż zjemy wszystko.

Szynkę w cieście jemy nożem i widelcem. Ciasto możemy jeść palcami (albo odkładać na bok).


Źródło: www.savoir-vivre.com.pl





Napisany przez: seniorka 3 Jan 2010, 11:37

Badania warte toastu
Dobra wiadomość dla smakoszy: kieliszek wina jest przyjazny nie tylko dla duszy, ale i dla serca.

O tym, że wino przedłuża życie wiedzieli już starożytni. Święty Paweł radził Tymoteuszowi: „Nie pij więcej wody, ale niewielkie ilości wina…” Na naukowe dowody amatorzy wina musieli jednak jeszcze poczekać.

Przełomowe badania rozpoczęto dopiero w 1978 roku. Wykazały one, że w krajach o silnie rozwiniętej tradycji picia szklaneczki wina do posiłku zawały serca zdarzają się rzadziej. Określono to mianem „francuskiego paradoksu”.

Potem nadszedł rok 1995, kiedy badacze duńscy zdecydowali się ogłosić kontrowersyjne nowiny. Stwierdzili, że regularne picie wina chroni od zawału serca i innych chorób. Duńczycy prześledzili życie 13 000 mieszkańców Kopenhagi na przestrzeni 12 lat i wykazali, że osoby pijące wino są o 60% mniej podatne na zawał serca i udar mózgu, a w 50% na inne grożne dolegliwości. Potem przyszły inne komunikaty z badań, precyzyjniej wyjaśniające mechanizm działania wina i innych trunków.


Jak działa alkohol w dawkach umiarkowanych?

Żródło:”Smaki i aromaty”.

Napisany przez: seniorka 4 Jan 2010, 09:25


Jabłkowe rozkosze


To nie kucharz wymyślił jabłko niezgody. Dla kucharza ten kruchy i soczysty owoc jest kwintesencją harmonii smaku. Wystarczy pomyśleć o chrupiącej kaczce i gęsi, pieczeni wieprzowej, wszystkich racuszkach i naleśnikach, królewskich szarlotkach, cydrze, calvadosie, a nawet o śledziach w śmietanie, które podane bez jabłek obrażają podniebienie smakosza.

Dobrze podane. Jabłka znakomicie harmonizują z kaszanką. Zwykle kładzie się je na talerzu oddzielnie, pokrojone w ćwiartki, usmażone na maśle i oprószone majerankiem. To samo danie, bardzo dzisiaj modne, bo z wiejskim rodowodem – można podać w sposób tak efektowny, że od razu przenosi się w rejony prawdziwej sztuki kulinarnej. Będą to na przykład http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27030, albo http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=886610, a na słodko http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=885012.


Napisany przez: seniorka 5 Jan 2010, 09:12


Ziemniaczany przysmak



Chrupiące placki w złotym kolorze



Warto wiedzieć
Żródło:”Sól i Pieprz”

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=28985 oraz http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=21559#. Te ostatnie szczególnie godne polecenia, bez drożdży i mąki, wychodzą znakomite.


Napisany przez: .agatka. 5 Jan 2010, 09:37

CYTAT(seniorka @ 5 Jan 2010, 09:12 ) *
[*]Ciasto na placki nie może długo stać, gdyż szybko ciemnieje i traci witaminę C.


Dodam, że po odciśnięciu wody z ziemniaków, można dodać 2-3 łyżki mleka. Wtedy ciasto tak szybko nie ciemnieje. Nie zapobiegnie to ciemnieniu w ogóle, ale ciasto trochę dłużej postoi bez uszczerbku dla urody późniejszych placków. daumen.gif

Napisany przez: seniorka 5 Jan 2010, 13:23

Serdecznie dziękuję za to uzupełniające wyjaśnienie. Jest bardzo pomocne.

Napisany przez: seniorka 6 Jan 2010, 09:55

Zimowe sałatki


Sałatki pełnią istotną rolę w zimowym menu, dostarczając energii i niezbędnych witamin.

Żródło: miesięcznik „Sól i Pieprz”

Doradzał pan Paweł Anders

Napisany przez: seniorka 7 Jan 2010, 09:18


Pieczarki
Mają subtelny smak i lekko korzenny aromat. Kaprysy mody sprawiły, że dzisiaj uchodzą za „wielkopańskość u schyłku”. Ale nie warto tym się przejmować.

Choć pieczarkom nie przypisuje się własności leczniczych, jakie np. posiadają grzyby sshiitake , to jednak mają więcej wartości odżywczych niż się powszechnie sadzi. Młode, hodowane w zdrowym środowisku, są bardzo dobrym żródłem potasu, wyśmienitym kwasu pantotenowego (jedna z witamin B , ważna dla procesów metabolizmu), niezłym niacyny (obniża poziom cholesterolu) i ryboflawiny, niezbędnej do produkcji przeciwciał. Ponieważ grzyby mają skłonność do gromadzenia ciężkich metali toksycznych, takich jak kadm czy ołów, należy unikać zbierania polnych pieczarek na polnych łąkach. 100g pieczarek – jedzonych na surowo lub tylko gotowanych – to zaledwie 35 kcal.


Delikatny smak, kremowa barwa
*Kupuj jędrne, suche, czyste i nie uszkodzone pieczarki. Unikaj zwiędłych z dużymi, otwartymi kapeluszami. Najlepsze mają grube trzonki i kuliste kapelusze, których brzegi są podwinięte i połączone z korzonkami białą błonką.

Żrodło:”Smaki i aromaty”

Polecam na przekąskę lub przystawkę http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=28092


Napisany przez: seniorka 8 Jan 2010, 12:15

Grejpfrut




Grejpfrut jako owoc leczniczy nie ma żadnych tradycji. Dopiero w ciągu ostatnich kilku lat wszedł przebojem na rynek naturalnych parafarmaceutyków.

Drzewo grejpfruta odkryto prawdopodobnie dopiero w XVIII wieku na Antylach. Stamtąd w latach dwudziestych XIX wieku przewieziono na Florydę, gdzie rozpoczęła się uprawa na masową skalę. Botanicy do tej pory spierają się, czy ten duży cytrus jest rośliną naturalną, czy też efektem krzyżówek pompeli (pomarańczy olbrzymiej z gorzkim miąższem), dokonanej ręką nieznanego ogrodnika. Nazwa grejpfrut została po raz pierwszy użyta dopiero w 1814 roku i oznacza „winne grono”. 100 gramów owocu (bez skórki) to zaledwie 72 kcal.

Historia odkrycia walorów leczniczych grejpfruta rozpoczęła się dopiero w 1976 roku, kiedy to immunolog , dr Jacob Harich z Florydy zauważył, że pestki owocu wyrzucone na pryzmę kompostu nie gniją przez długie miesiące. Z ciekawości zaczął badać pestki w laboratorium i stwierdził, że zawierają silne związki hamujące rozwój wielu grzybów i bakterii. Po doświadczeniach przeprowadzonych na drobiu, rybach i warzywach, okazało się, że jest doskonałym środkiem konserwującym żywność. Póżniej przeprowadzono dziesiątki badań, także w Instytucie Pasteura i dzisiaj ekstrakt z grejpfruta jest bezpiecznym specyfikiem stosowanym pomocniczo w leczeniu infekcji wirusowych, grzybic, chorób jelitowych wywołanych przez bakterie.

Żrodło:”Smaki i aromaty”

Napisany przez: seniorka 9 Jan 2010, 10:25


Ryż


W krajach azjatyckich ryż jada się na okrągło przez cały dzień, pod różnymi, nieraz bardzo smakowitymi postaciami. Aby spróbować tych specjałów nie trzeba wybierać się w daleką podróż. W naszych sklepach można już kupić wiele znakomitych gatunków ryżu. Oprócz białych, dostępne są różne rodzaje ryżu niepolerowanego, np. brązowy ryż basmati, czarny ryż tajski i chiński, czerwony ryż tajski. Powszechnie dostępny jest także ryz dziki ( w każdym razie nie ten z supermarketów).

Podstawowym kryterium podziału ryżu jest jednak długość ziarna. Wyróżnia się więc ryż długo-, średnio- i krótkoziarnisty. Z długością ziarna wiążą się także właściwości chemiczne ryżu. Najogólniej biorąc, ryż o długich ziarnach zawiera więcej amylozy i po ugotowaniu jest sypki. Gatunki o krótkich ziarnach mają więcej amylopektyny – i po ugotowaniu są bardziej klejące.

Ryż średnio- i krótkoziarnisty jest zazwyczaj intensywnie biały, a po ugotowaniu błyszczący i kleisty. Z kolei ryż długoziarnisty ma bardziej przezroczyste ziarna, a po ugotowaniu jest matowy, puszysty i bardzo powiększa objętość. Taki ryż gotuje się dłużej , gdyż potrzebuje wyższej temperatury, żeby amyloza zmieniła strukturę z krystalicznej na płynną.

Właśnie po to, aby ciepło szybciej dotarło do wnętrza ziarna, ryż długoziarnisty często się moczy przed gotowaniem w wodzie. Sprawia to, że ryż jest mniej kruchy i nie łamie się podczas gotowania. Tradycyjnie moczy się w wodzie także ryż japoński i kleisty ryż tajski, dzięki czemu ryż staje się bardziej miękki i gotuje się bardziej równomiernie.

Napis „parboiled” na opakowaniu oznacza, że ryż był poddany obróbce termicznej przed polerowaniem. Technika ta pozwala zachować więcej składników odżywczych i znana jest od ponad dwóch tysięcy lat. Ryż parboiled gotuje się nieco dłużej niż zwykły ryż, ale znacznie łatwiej ugotować go na sypko. Ryż tego typu ma żółto-brązowy kolor, a po ugotowaniu staje się biały.

Z kolei ryż niepolerowany – brązowy, czarny i czerwony – zachowuje ciemny kolor także po ugotowaniu (chociaż np. tajski ryż czarny staje się ciemnopurpurowy).

Powszechnie uważa się, że ryż niepolerowany jest zdrowszy od białego. I rzeczywiście, ryż niepolerowany zawiera więcej wapnia, żelaza, witamin z grupy B i białka niż biały ryż, ale zawiera tez więcej błonnika, co oznacza, że jest znacznie ciężej strawny, a część składników odżywczych nie jest przez organizm wchłaniana.


Jak gotować ryż
Można to robić na trzy sposoby:

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”


Napisany przez: seniorka 10 Jan 2010, 10:19


Risotto


Żle ugotowane przypomina zupę, ale kiedy przyrządza się je zgodnie z regułami sztuki, pozwała zakochać się we włoskiej kuchni. Wystarczy zapamiętać kilka prostych zasad przyrządzania risotta ze „Smaków i aromatów”, a potem już można wypróbowywać codziennie inny wariant.

Kremowe i al’dente - z notesu kucharza


Napisany przez: seniorka 11 Jan 2010, 09:49


Angielskie śniadanie


Wprawdzie Anglicy nie zapisali się złotymi zgłoskami w kulinarnej historii świata, wynależli jednak English Breakfast – poranny posiłek, który nawet ponurakom wybornie poprawia nastrój. Pożywne angielskie śniadanie pojawiło się w brytyjskim jadłospisie w pierwszych latach XIX wieku. Amatorami tej nowinki byli (i pozostali) przede wszystkim mężczyżni. Niechętny stosunek dam do angielskiego śniadania łatwo wytłumaczyć fatalnym wpływem tego posiłku na zawsze modna talię osy. Słynna pani Simpson, dla której Edward VIII zrzekł się w 1936 roku brytyjskiego tronu, zwykła była mawiać, że kobieta nigdy nie może być ani zbyt szczupła, ani zbyt bogata. Cudownie wiotka Wallis Simpson w życiu nie tknęła angielskiego śniadania.


Rogalik, czy kiełbaska?
Podczas gdy Continental Breakfast (czytaj cudzoziemskie śniadanie) to kawa i mizerny rogalik, dzień uczciwego Anglika powinien rozpocząć się od kiełbasek na gorąco, jajek na bekonie, smażonych pomidorów i pieczarek, gorących tostów ze słonym masłem i gorzkim dżemem pomarańczowym Orange Marmalade oraz porannej gazety. W londyńskich klubach dla dżentelmenów zastawa śniadaniowa obejmuje specjalną podpórkę do ułożenia w odpowiedniej pozycji niezbędnego „Timesa”. Ów solidny posiłek należy spożywać w solennym milczeniu, medytując nad smakiem bekonu tudzież arcyciekawą sytuacją na rynku papierów wartościowych.

Ulubiony dżem Brytyjczyków – Orange Marmalade – w niczym nie przypomina słodkich dżemów pomarańczowych popularnych „na kontynencie”. Nie jest to również rodzaj galaretowatej marmolady, bo klasyczny Orange Marmalade zawiera grubo krojoną skórkę pomarańczową. Istnieje kilka rodzajów Orange Marmalade. Dżem o ciemnobursztynowym kolorze przygotowywany jest z brązowym cukrem muscavado, ostrzejszy smak powoduje dodatek świeżego imbiru. Dżemy z drobno krojoną skórką noszą nazwę ogólną fine cut. Królowa natomiast jada na śniadanie dżem z dużymi kawałkami skórki – coarse cut.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”


Napisany przez: seniorka 12 Jan 2010, 08:47

Jak oszczędnie gotować?


Dzisiejszy wpis będzie zbiorem porad związanych z jedzeniem i przygotowywaniem posiłków w domu.

Znajdź blisko swojego miejsca zamieszkania tani sklep spożywczy. Na przykład Lidl lub Biedronkę. W tych sklepach za produkty całkiem dobrej jakości płaci się o wiele mniejsze pieniądze niż w innych marketach.

Planuj posiłki na cały tydzień. Dzięki temu wiesz, jakie produkty musisz zakupić, więc oszczędzisz czas na zakupach, ale także możesz w jedno popołudnie od razu przygotować jedzenie na cały tydzień, a wygenerowany wolny czas wykorzystać wedle upodobań

Jeżeli znajdziesz w swoim ulubionym sklepie promocję na makaron lub ryż – zakup większą ilość tych produktów. Stanowią fundament wielu tanich, banalnych w przygotowaniu oraz smacznych potraw, a do tego można je dość długo przechowywać.

Przeglądaj sklepowe ulotki. Wielu ludzi uważa ulotki za najgorsze zło… i mają rację. Nikt nie lubi, gdy mu je zostawiają na wycieraczce czy wytkają w skrzynkę na listy. Ulotki mają jednak tę doskonałą zaletę, że z wyprzedzeniem przedstawiają co będzie w promocji. Dzięki temu można świetnie zaplanować posiłki na najbliższy okres lub uzupełnić zapasy.

Gotuj na zapas. Ugotowanie większej ilości potrawy zajmie minimalnie dłużej, niż zwykle, ale za to pozwoli oszczędzić o wiele więcej czasu na gotowaniu w ciągu kolejnych dni.

Jedz więcej zup. Są to naprawdę tanie, łatwe w przygotowaniu i pożywne dania. Oczywiście, nie można jeść samych zup, ale przy każdym obiedzie zupa czyni go tańszym. A jeśli będzie to zupa z mięsną „wkładką”, to po niej wystarczy tylko deser.

Nie marnuj jedzenia. Zostało trochę makaronu, ryżu lub ziemniaków z wczoraj? Ryż można dodać do mleka i zrobić zupę mleczną. Ziemniaki można pokroić w plasterki, dodać cebulkę, wbić dwa jajka i podsmażyć na patelni. Do makaronu można ugotować sos, dodać trochę mielonego mięsa i już mamy coś a’la spaghetti. Opcji jest masa, więc pomyśl, jak możesz wykorzystać resztki. Czasem można użyć resztek z jednego dania do zrobienia zupełnie nowej potrawy! Ogranicza Cię tylko kreatywność… i znajomość książki kucharskiej.

Poszukaj przepisów na tanie potrawy. W sieci jest masa stron i blogów z różnorakimi przepisami na smaczne potrawy.

Maksymalnie wykorzystuj zamrażarkę. 90% jedzenia, które przygotujesz na zapas, możesz bez obaw przechowywać w zamrażarce. Można w nich przechowywać nawet zupy. Kupione podczas promocji produkty także znajdą tam swoje miejsce.

Wypróbuj sklepowe marki produktów, które kupujesz. Często są one nie gorszej jakości od tych markowych, a są zauważalnie tańsze. Poza tym, na półkach hipermarketu często znajdziesz produkty tej samej firmy w różnych opakowaniach: oryginalnym i z marką sklepową. Zatem po co przepłacać?

Jedz mniej na mieście. Niestety nie jest to dobre ani dla zdrowia, ani dla kieszeni.

Nie chodż na zakupy głodny. Wtedy kupujesz więcej.

Przed zakupami zrób listę zakupów. I ściśle się jej trzymaj.

Możesz zabrać ze sobą przepis na danie, które masz ugotować, wykreślając z niego przedtem to, co już jest w domu.

Napisany przez: seniorka 13 Jan 2010, 01:58


Aperitif


Modny dzisiaj zwyczaj podawania drinków przed proszonym obiadem czy kolacją wywodzi się ze starożytnego Rzymu – informują nas „Smak i aromaty”.

Aperite to po łacinie „otwierać” i w istocie aperitif jest obiecującym wstępem do głównego posiłku, zapowiedzią czekających nas przyjemności. Zaproszeni goście, po ceremoniach powitania, nie siadają od razu do nakrytego stołu, ale najpierw wypijają drinka, rozmawiają ze sobą i poznają się wzajemnie. To ważne i potrzebne, ale aperitif spełnia znacznie bardziej praktyczna rolę. Sącząc Kirk royal czy Campari dajemy szansę spóżniającym się na dotarcie na przyjęcie, zanim podadzą gorącą zupę. Gospodarze nie muszą nerwowo spoglądać na zegarek , ani tłumaczyć, że gość honorowy utknął w ulicznym korku. Jest miło, wszyscy czują się zadbani, pan domu proponuje kolejno zjawiającym się drinki, a pani domu zapala w jadalni świece. Aperitif, jeśli to tylko możliwe, podaje się w salonie, holu czy nawet gabinecie. Prawdziwa premiera pięknie nakrytego stołu powinna być niespodzianką, odbędzie się za chwilę.

Nigdy nie należy przedłużać tego miłego wstępu, zwłaszcza, że z reguły odbywa się na stojąco. Aperitif przed obiadem czy kolacją trwa około 20 – 25 minut, nawet gdyby nie było kompletu gości, ponieważ pozostali mogliby się poczuć dotknięci i uznać, że są lekceważeni. Oczywiście, przy zażyłych stosunkach te reguły nie muszą być przestrzegane, ale tak czy inaczej, nie spędza się godziny przy koktajlach. Chodzi przecież o to, by odpowiednio dobrane alkohole – pite z umiarem – pobudzały apetyt i dawały przedsmak czekających nas przyjemności.

Co podaje się jako aperitif? Wytrawne, niezbyt mocne, zachęcające do jedzenia trunki. A więc:

Do jedzenia niemal nic: orzeszki, migdały, słone ciasteczka, oliwki. Przy większej liczbie gości, kiedy przygotowywanie i miksowanie trzydziestu drinków zajęłoby gospodarzowi pół wieczoru, koktajle podaje się już gotowe, ustawione na tacach. Sok i wodę mineralną w dzbankach, lód ze szczypcami w szklanym naczyniu.. Oczywiście, w barku stoi jakiś alkohol i zaprzyjażnieni goście mogą sami – zachęceni przez pana domu – przyrządzać sobie ulubione koktajle.

Aperitif bywa także specjalnego rodzaju bardzo niezobowiązującym przyjęciem (tzw, spotkaniem „jednego drinka”) dla dużej liczby gości. Jest wygodnym zakończeniem jakiejś uroczystości – nawet ślubu (gdy chcemy zaprosić wszystkich, którzy przyszli do kościoła), ale przede wszystkim wernisażu, konferencji prasowej, jubileuszu.

W czasie letniej kanikuły lub przy pewnej zażyłości, możemy pozwolić sobie na zaproszenie znajomych wyłącznie na aperitif. To świetny i niezobowiązujący sposób na podtrzymanie miłych stosunków z sąsiadami na letnisku czy kolegami z pracy. Ale wówczas należy przygotować mały bufet z prostymi przekąskami. Odpowiednie będą mini-pizze, babeczki nadziewane pikantnym farszem, pieczone pierożki, krakersy, surowe warzywa i dipy, słone ciasteczka, deska serów. Zawsze mile widziane są tartinki, czyli mikroskopijne kanapki i owoce. Nie podaje się talerzyków, wystarczą serwetki. Aperitif może się odbyć – w przeciwieństwie do koktail-party – przed południem. Z zasady jest przyjęciem mniej zobowiązującym. Słowem – minimum wysiłku, maksimum swobody.


Napisany przez: seniorka 14 Jan 2010, 11:17

Jak wznosić toast?





Wznoszenie toastów to sztuka, rządząca się swoimi prawami. Pierwszy toast to przywilej gospodarza, który wygłasza go zwykle przed pierwszym daniem, najlepiej podczas aperitifu. Daje to gospodarzom możliwość podziękowania gościom za przybycie i powiedzenie kilku słów z jakiej okazji zostało zorganizowane spotkanie. Jeżeli któryś z gości pragnie wznieść toast, powinien wcześniej zgłosić to panu domu. Ten wówczas tak pokieruje przyjęciem, żeby w przerwie pomiędzy poszczególnymi daniami znalazła się chwila na zapowiedziany toast.

Przed rozpoczęciem toastu należy krótko zastukać w swój kieliszek, w celu zwrócenia ogólnej uwagi. Następnie przemawiający wstaje i wygłasza krótką mowę, która może być dowcipna i okraszona anegdotami. Wskazane jest żeby nawiązywała do okazji z jakiej odbywa się przyjęcie. Dobrze wychowany człowiek w takim momencie podziękuje również za zaproszenie i nie będzie nadużywał cierpliwości współbiesiadników.

Źródło: „Wielkiej Księgi savoir-vivre"

Napisany przez: seniorka 15 Jan 2010, 11:23

Czas herbaty


Czytam piękny, nastrojowy artykuł pani Anny Barańskiej w „Smakach i aromatach” i tak bardzo chcę przekazać Wam chociaż trochę tego urokliwego spokoju , w który wprowadza nas autorka. Tekst dotyczy odświętnych podwieczorków, a ja uważam, że każde zaproszenie na podwieczorek, niezależnie od daty, przypomina dawne, spokojne czasy dworków i salonów, i dlatego jest tak bardzo stylowe.

Herbata nie znosi gwaru, ruchu i zamieszania. Do stołu siada kilka osób i oddaje się czystej przyjemności rozmawiania. Herbata i słodycze, to miły, choć konieczny dodatek. Proponuje się gościom dwa lub trzy gatunki herbaty – aromatyczną i łagodną (np. Junan, Cejlon) oraz mocną i cierpką (np. Darjeeling), a dla amatorów herbat szczególnie wonnych – Earl Grey. Tajemnica tej ostatniej okazała się bardzo prosta – do dobrej czarnej herbaty dodaje się olejek ze skórki bergamotki i tak uzyskuje się aromatyczny napar.

Ludzie Wschodu twierdzą, że filiżanka herbaty, to filiżanka człowieczeństwa, „nieśmiała próba osiągnięcia czegoś znośnego w naszym nieznośnym życiu”. Dla Brytyjczyków, zagorzałych wyznawców mocnego naparu, herbata jest napojem idealnym. Nie ma w sobie arogancji wina, zadufania kawy, czy efektownej niewinności kakao.

Znawcy twierdzą, że nie ma jedynego sposobu na przyrządzenie idealnej herbaty. Każde zaparzenie naparu z delikatnych listków ma swój indywidualny charakter, specyficzne koligacje z wodą i temperaturą. Herbaty chińskie różnią się smakiem od cejlońskich czy indyjskich. Te ostatnie mają ostrzejszy smak i dają szybciej intensywny napar. Zwłaszcza cejlońskie cechuje wyrazisty aromat i przyjemny cierpki smak. Mówi się, że herbaty chińskie odznaczają się miękkością i aksamitnością – czas potrzebny na wydobycie ich smaku i aromatu jest nieco dłuższy. Najdroższa herbata, Darjeeling, rośnie na południowych stokach Himalajów, ojczyzny kilku najlepszych herbat świata.

Każda z odmian herbaty – czarna, czerwona, zielona – może być sprzedawana jako herbata sypka, prasowana, granulowana, zawijane do torebek, a nawet w postaci płynnego lub sproszkowanego ekstraktu. Najszlachetniejsza jest herbata sypka i taką zaparza się na podwieczorek.


Przepis na dobrą herbatę
Ktoś powiedział ze smutkiem: ”Istnieją trzy rzeczy najbardziej godne pożałowania; deprawowanie cudownej młodości przez fałszywe wychowanie, profanowanie pięknych obrazów przez podziw ignorantów i marnowanie dobrej herbaty przez złe jej przyrządzenie”.


Klasyczny angielski przepis umieszczony na opakowaniach firmowych herbat brzmi: „Rozgrzej dzbanek. Wsyp po jednej łyżeczce herbaty na osobę i jedną łyżeczkę „for the pot” (dla dzbanka). Zagotuj świeżą wodę i zalej nią natychmiast herbatę. Jeśli odczekasz 5 minut, odczujesz szczególny charakter i aromat wybornej herbaty”. Czy to wystarczy? Jest jeszcze kilka szczegółów wartych zapamiętania.

Do herbaty na podwieczorek podajemy coś słodkiego. Wybór był dość duży, zdecydowałam się na drobne ciasteczka http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=891352 i http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=891375, który można zrobić z orzechami włoskimi, chyba że uda się komuś kupić orzechy pekan.


Napisany przez: seniorka 16 Jan 2010, 09:48

Karmel


Zwykłe białe kryształki, banał. Ale gdy podgrzać cukier do odpowiedniej temperatury, zmieni smak, kolor i stanie się plastycznym tworzywem. Karmelem.

Żródło miesięcznik Kuchnia”

Doradzał pan Grzegorz Walicki, szef cukiernik hotelu Bristol

Napisany przez: seniorka 17 Jan 2010, 10:40


Szkoła wina


Od wortalu Koneserzy. pl otrzymałam list z załącznikiem niespodzianką, którą warto obejrzeć. List przytoczę w całości.



Szanowni Państwo,



mam przyjemność zaprosić do obejrzenia pierwszych filmów z cyklu „Szkoła Kultury Wina”, które od wczoraj prezentujemy w wortalu Koneserzy.pl.



Przedstawiamy Państwu praktyczne lekcje w wersji filmowej, w których m.in. zdradzamy, jak przystąpić do degustacji wina i wybrać dobry korkociąg oraz czego możemy dowiedzieć się o trunku, oglądając korek, którym był on zamknięty.



Pokazujemy również, jak w odpowiedni sposób, elegancko oraz bez wysiłku otworzyć butelkę z winem. Odpowiadamy także na pytania, czy sposób trzymania kieliszka oraz kręcenie nim mogą mieć wpływ na ocenę aromatu trunku, a także co oznaczają pojęcia tzw. pierwszego i drugiego nosa.

Filmy o winie możecie Państwo obejrzeć, otwierając poniższy link:

http://www.koneserzy.pl/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=27&Itemid=40 ) lub wejść na stronę główną http://www.koneserzy.pl/ i kliknąć w baner 'Szkoła Kultury Wina'.



Zapraszam



Elżbieta Żurek

Redaktor Naczelna

http://poczta.onet.pl/folder_d.html?k=0




Napisany przez: seniorka 18 Jan 2010, 10:44


Banany


Jeszcze sto lat temu egzotyczne i bardzo drogie, dzisiaj banany są najczęściej jadanym owocem na świecie – informuje nas pani Anna Barańska ze „Smaków i aromatów”.

Być może pierwszym, wielkim smakoszem bananów był Aleksander Wielki, który podczas wyprawy do Pendżabu w 327 roku p.n.e. odkrył zupełnie nieznane owoce w kształcie księżyca. Wiemy, że zajadał się nimi. Póżniej karawany musiały je przywozić z Indii zamożnym rzymskim patrycjuszom, skoro Pliniusz pisze o bananach jako o „pożywieniu mędrców”.. Mimo tak znakomitej opinii, przez długie stulecia znano je tylko z opisów i legend. Około 670 roku Arabowie sprowadzili sadzonki bananów na Bliski Wschód, skąd powoli zaczęły rozprzestrzeniać się w Afryce i na Wyspach Kanaryjskich. Były do tego stopnia cenne, że załogi portugalskich i hiszpańskich statków zabierały je w epoce wielkich odkryć geograficznych do Nowego Świata, gdzie znajdowały właściwy do uprawy klimat i glebę.

Choć w tropikalnych lasach dojrzewały setki tysięcy ton bananów, jeszcze w połowie XIX stulecia te mączyste i słodkie owoce niezwykle rzadko pojawiały się na europejskich stołach. Po prostu nie było odpowiedniego transportu do ich przywiezienia. Dopiero kiedy pojawiły się szybkie frachtowce, wyposażone w chłodnie, rozpoczęto złotą epokę bananów. Dzisiaj dostarcza się je do sklepów w ciągu 24 dni od chwili zerwania z drzewa.

Bananowce, uprawiane od 10 – 15 tysięcy lat, są jedną z najstarszych i najważniejszych roślin jadalnych tropików. Niewiele trzeba, by powstał gaj bananowy. Z silnie rozgałęzionych kłączy wyrastają co roku krótkie łodygi, na których w zawrotnym tempie rozwijają się olbrzymie liście. Po 9 miesiącach bananowce osiągają swoją gigantyczną wielkość – mogą mieć nawet 10 metrów wysokości, a średnica korony dochodzi do 7 metrów. Owoce rosną początkowo od dołu, ale stopniowo pokonują grawitację ziemską i mimo ciężaru kiści odwracają się do góry, naprzeciw słońcu. Wkrótce po zbiorach te olbrzymie byliny zaczynają usychać, ale zanim to się stanie, wypuszczają młode pędy. Mimo rocznego cyklu życia, mogą się w ten sposób odradzać i owocować przez 60. a nawet więcej lat. Z jednego hektara zbiera się przeciętnie 30 ton owoców.

Spośród 300 odmian bananów tylko kilka trafia na światowe rynki. Na europejskich stołach najczęściej spotyka się odmianą Cavendish, uprawianą od 1855 roku na Thaiti, a dzisiaj także w Afryce Zachodniej, Kolumbii i Ameryce Środkowej. Plantatorzy eksportują także banany figowe, nie przekraczające 10 cm długości i frecinette, krótkie, aromatyczne i bardzo dekoracyjne.

Banany są nie tylko smaczne, ale także pełne cenionych przez lekarzy fitochemikaliów. Zawierają składniki, które neutralizują szkodliwe działanie czynników uszkadzających błonę śluzową żołądka i wykazują podobne działanie jak popularne leki przeciwwrzodowe, ale bez skutków ubocznych. Dzięki wysokiej zawartości pektyn, obniżają poziom cholesterolu we krwi. Jednak największe zainteresowanie badaczy budzi odkryta w bananach dopamina, ważny składnik tkanki mózgowej i jako lek stosowana w terapii choroby Parkinsona.

W kremowym miąższu kryją się i inne skarby natury: serotonina, noradrenalina – substancje poprawiające sprawność intelektualną i łagodzącą napięcia emocjonalne. Bardzo kaloryczne ( w 100g 90 kcal), bogate w węglowodany, są dobrym żródłem energii. Zawarte w nich sole mineralne, a zwłaszcza potas, wzmacniają system nerwowy i kostny.

Ale uwaga! Tylko dojrzałe banany są lekkostrawne. Niedojrzałe zawierają skrobię, która nie jest trawiona. Dopiero proces dojrzewania powoduje jej zamianę w cukry, które są szybko wchłaniane do krwi. Z tego powodu wielu sportowców, zwłaszcza tenisistów i biegaczy, często jada banany przed zawodami. W Stanach Zjednoczonych dzieci cierpiące na biegunkę przestawia się na dietę BRAT – banany, ryż, przecier jabłkowy i suchary.

Dla tych, którzy nie są na diecie polecam http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=21470&st=400&gopid=887369&#entry887369


Napisany przez: seniorka 19 Jan 2010, 09:10

Rady eksperta


Żródło: miesięcznik „Sól i Pieprz"

Doradzał pan Paweł Anders

Napisany przez: seniorka 20 Jan 2010, 08:57


Parmigiano – Reggiano


Technologia jego wyrobu pozostaje praktycznie ta sama prawie od 2000 lat i nie jest okryta tajemnicą. Parmezan nie zawiera żadnych dodatków chemicznych ani konserwantów, jest produktem całkowicie naturalnym. Należy do gatunków serów bardzo twardych, długo dojrzewających. Jest jednym z nielicznych, które im są starsze, tym lepsze. Koneserzy preferują wręcz tzw. stravecchione , który dojrzewa przez 4 lata. Od wieku zależy również jego konsystencja.

Mianem młodego (nuovo) określa się parmezan, który dojrzewał 12 – 18 miesięcy, stary (vecchio) to ten, który dojrzewał od 18 do 24. Bardzo stary (stravecchio) od 2 do 3 lat.

Od innych tego typu serów, określanych wspólną nazwą grana, parmezan różni się zasadniczo tym, że nawet z dzisiejszych czasach, kiedy wszystko niemalże zostało zautomatyzowane, nie jest serem produkowanym przemysłowo, lecz wyrabianym rzemieślniczo, co oczywiście nie pozostaje bez wpływu na jego cenę. Każda z form, jak to zazwyczaj bywa w przypadku wszystkich rękodzielniczych wyrobów, nieznacznie, ale jednak różni się od pozostałych.


Parmezan w kuchni
Kuchnia włoska nie byłaby bez parmezanu tym, czym jest. Ser ten pasuje praktycznie do wszystkiego.

Żródło:”Smaki i aromaty”


Napisany przez: seniorka 21 Jan 2010, 10:17


Polskie sery tradycyjne – kilka smakowitych przykładów


Przeczytałam dość duży artykuł w miesięczniku „Kuchnia”, zatytułowany Skarby z Podlasia, o wytwarzaniu w tamtym rejonie sławnych korycińskich serów. Ale sery, to nie tylko Korycin. Poznajmy kilka przykładów, co też się w Polsce znajduje.

Oscypek – owczy, ostry, wędzony, lekko pachnący dymem ogniska, świetny do grillowania, starty – do posypywania sałatek, na deskę polskich serów. Najstarszy polski wyrób serowarski – pierwsze wzmianki o nim pojawiają si już w XV wieku.

Gołka - miękki, wędzony, łagodniejszy w smaku do oscypka, świetny do sałatek, kanapek. Produkowany jest na Podhalu z mleka krowiego.

Bundz – owczy, łagodny, lekko kwaśny, przypomina gąbczasty twaróg. Znakomity na słodko i z ostrymi przyprawami. Można go marynować, np. z miodem, miętą, ostrą papryką, kminkiem, zapiekać w folii aluminiowej, np. z rukolą, tymiankiem, jabłkiem, gruszką, rodzynkami. Wyrabiany na Podhalu, Żywiecczyżnie, Wołoszczyżnie.

Bryndza - owczy, miękki, w smaku lekko słonawy, aromatyczny. Zastosowanie: pasty, sosy, dipy, dodatek do ziemniaczanego purèe (plus np. melisa, natka). Wyrabiany na Podhalu, Żywiecczyżnie, Wołoszczyżnie.

Smażony z kminkiem - Tradycyjny produkt z Opolszczyzny. Robiony z twarogu, jako kontynuacja „hauskyjzy”, popularnego w XIX wieku na śląski serowego smarowidła do chleba; popularny też w Wielkopolsce. Pyszny po podgrzaniu: wystarczy wstawić pudełko do gorącej wody, a jego zawartość zjeść jak fondue, maczając w serze np. kawałki ciemnego razowego chleba.

Ser podpuszczkowy z Wiżajn - dawny „prezent” od Szwajcarów. W domowych gospodarstwach w Wiżajnach robi się go od XIX wieku, głównie z mleka krowiego, ale także koziego, z ziołami i przyprawami, np. z pokrzywą, tymiankiem, kminkiem, miętą. Jest to ser dojrzewający; w miarę upływu czasu staje się coraz bardziej żółty i twardy. W smaku – śmietankowy, łagodny, z lekkim posmakiem dodanych przypraw. Dobry jest do sałatek, kanapek, na deskę polskich serów, twardszy – także na gorąco – do tostów i zapiekanek.

Korbaczki, gomółki, kulki - z mleka koziego i krowiego, z dodatkiem czosnku, ziół, czasem marynowane w przyprawionym oleju. Serowe kulki można dodawać do sałatek, nadziewać na wykałaczki, lekko obsmażać, serwować jako piwną przekąskę. Kulki serowe to produkty regionalne m.in. na Suwalszczyżnie, Podkarpaciu, Kaszubach.




Napisany przez: seniorka 22 Jan 2010, 00:29

Jak usmażyć dobry omlet?



(…)Francuzi do każdego dania odnoszą się z nabożeństwem, tak samo jest w przypadku przyrządzania omletów. A więc najpierw szereg wskazówek wstępnych:

Ideałem smakowitego omletu klasycznego jest omlet z 3 jaj. Maksymalnie można używać 5 jaj, nigdy więcej. Gdy zajdzie potrzeba zrobienia omletu dla większej liczby osób, trzeba robić omlet parę razy z 3 do 5 jaj.

Odmiany omletu klasycznego polegają na tym, że dodatki wrzucamy bezpośrednio do masy jajecznej i razem ubijamy, wylewamy na patelnię i smażymy. Mamy gotowy omlet o nazwie określanej zawartością: z ziołami siekanym i (trzebula i pietruszka zielona), z szynką krojoną w kostkę, z nerką cielęcą, z pieczarkami, ze szparagami itp. Trzebula lub trybula to aromatyczne zioło, o smaku i zapachy przypominającym anyżek. Można go zastąpić rosnącym u nas lubczykiem.

Żródło: „Kuchnia francuska”

Maria Iwaszkiewicz, Stanisław Włodek










Napisany przez: seniorka 23 Jan 2010, 09:46

Foie gras


Gdyby zapytać smakoszy, jakie są trzy najbardziej luksusowe produkty świata, bez namysłu wymienią kawior, trufle i foie gras.

W dosłownym tłumaczeniu foie gras znaczy „tłusta wątróbka”. Potocznie kojarzy się z pasztetem o konsystencji niezwykle delikatnego musu. Genialnym kucharzem, który pierwszy przyrządził to arcydzieło był niejaki Clause ze Strasburga i stąd we wszystkich staroświeckich annałach foie gras bywa nazywane „strasburskim pasztetem”. Ale każdy znawca od razu powie, że foie gras to także smażone, a czasem grillowane na ogniu, koniecznie z gałązek winnej latorośli, płatki gęsiej lub kaczej wątróbki. Zawsze otłuszczonej, bowiem w tym tkwi esencja i sekret tego specjału.

Pierwsi starożytni Egipcjanie dostrzegli fenomenalną żarłoczność dzikich gęsi, które przed odlotem na północ jadły jak oszalałe, magazynując w ten sposób energię niezbędną do odbycia liczącej tysiące kilometrów podróży. Otłuszczona wątroba spełniała rolę niezawodnej spiżarni. Wiadomo, że już w III tysiącleciu przed naszą erą Egipcjanie łapali ptaki przed ich odlotem i przyrządzali foie gras, a tłuszcz obrastający mięso wytapiali. Był tak cenny, że naczynia wypełnione gęsim smalcem wysyłali królom Sparty w prezencie.

Upodobanie do tej luksusowej potrawy przejął cały antyczny świat i już w II wieku przed naszą erą znane były metody domowego chowu gęsi, a także specjalne metody ich tuczenia. Rzymianie karmili swoje stada słodkimi figami i o foie gras mówili „figowa wątróbka”.. Legenda głosi, że to jednak Hebrajczycy rozpowszechnili ten rarytas na całym świecie. Przyczyna jest prosta: gęsi nie podlegają zakazom religijnym tradycyjnej kuchni żydowskiej. Dzięki żydowskiej diasporze sekret hodowli tłustych gęsi przetrwał mroki średniowiecza, dotarł do regionów niedaleko Bordeaux, a póżniej do Gaskonii. Z zapisków wynika, że w XVI-wiecznej Gaskonii każdy chłop znał się już na tuczeniu tych ptaków. Wątróbki wędrowały na pańskie stoły, a miejscowi zajmowali się produkcją confit. Pocięte na kawałki porcje gęsiny dusili w smalcu i przechowywali w kamiennych garnkach. Długo była to specjalność lokalna, z czasem „konfit” trafił do paryskich restauracji, a dzisiaj jest jednym z uznanych – choć nie tak prestiżowych i kosztownych jak foie gras – francuskich przysmaków.

Kiedyś foie gras wyrabiano wyłącznie z wątróbek gęsich, dzisiaj także coraz częściej z kaczych. Jeszcze niedawno karmieniem zajmowali się farmerzy, dzisiaj dozowanie pokarmu odbywa się za pomocą elektronicznych mierników i specjalnych urządzeń. Niektórzy producenci dodają do kukurydzy, która jest pasza podstawową, także winogrona, figi i inne owoce, dzięki czemu wątróbka uzyskuje szczególnie wyrafinowany smak.

To, co budzi zachwyt każdego konesera wykwintnej kuchni to otłuszczona, niezwykle delikatna i aromatyczna wątróbka – równocześnie wywołuje oburzenie miłośników zwierząt. Rzekome okrucieństwo hodowców, zmuszających ptaki do nieustającego przyjmowania pokarmu, naruszyło pogodną atmosferę kontemplowania smaku foie gras. Wojna pomiędzy ekologami a smakoszami trwa. Doprowadziła nawet do wprowadzenia restrykcji w krajach tradycyjnie zajmujących się tuczem gęsi i kaczek. Smakosze obawiali się, że ten przysmak na zawsze zniknie ze stołów, ale nie tylko nie zniknął, ale ma się coraz lepiej. No cóż, kryzys wzmaga pożądanie.

Foie gras jest obok wina, szampana, serów i trufli, jednym z pięciu prestiżowych specjałów francuskiej kuchni. Gościło już na stole Ludwika XV, ale prawdziwy rozgłos zyskało za czasów jego następcy, Ludwika XVI, a to za sprawą słynnej receptury na le patè

en croute, czyli pasztet w cieście, za którym monarcha po prostu przepadał. Drugim wielkim odkrywcą dania z udziałem foie gras był Gioacchino Rossini, którego przepis na tournedos z polędwicy wołowej, podane a plasterkiem smażonej gęsiej wątróbki i płatka truflowego, jest do dzisiaj jednym z najczęściej serwowanych dań we francuskich restauracjach. Jednak każdy koneser foie gras bez wahania powie, że tak szczególny przysmak dopuszcza wyłącznie szczyptę soli.


Vademecum smakosza foie gras

Le foie gras entier oznacza produkt składający się z jednego kawałka lub kilku płatów wątróbki. Le bloc de foie gras to 30 – 50 % pokrojonych wątróbek zanurzonych w musie z innych mięs (wieprzowe, cielęce, drobiowe). Więcej, bo 75 % wątróbek zawiera le parfait de foie gras. Są jeszcze inne wyroby: galantine (35 % wątróbki) purèe (50 %) i rozmaite patè, czyli pasztety.

Nazwa le foie gras cru oznacza produkt surowy. Ma on złocistożółty odcień, czasem jest w tonacji kości słoniowej. Wszystko zależy od pokarmu , którym żywiony był drób. Sprzedaje się go w opakowaniu próżniowym i przechowuje w lodówce maksimum przez 7 dni.

Le froie gras mit-cuit albo semi-conserve opisuje odpowiednio przygotowany ( w niskich temperaturach) produkt, który można przechowywać do 2 lat w temperaturze nie wyższej niż 3 st. Jeszcze dłużej można przechowywać le foie gras apperitisè, produkt sprzedawany w wekach lub metalowych puszkach.

Najlepszym akompaniamentem do foie gras jest chleb i wino.

Odpowiednie wino to przedmiot gorących dyskusji. Tu smaki i zadania są podzielone, w zależności od regionu. Na południu Francji wszyscy wybiorą łagodne, lekko słodkie wina, a szczególnie Sauternes i Jurançon, zawsze dobrze schłodzone. Alzatczycy wolą własne Rieslingi, Sylvaner, Gewurztraminer. Spośród win czerwonych najlepiej pasują wina z rodziny Mèdoc (Margaux, Panillac), Libournais (Pomerol) oraz Madrian i Cabor. No i jak zwykle wielu ludzi chętnie zgodzi się na wypicie szampana.

Jak podawać foie gras Żródło;”Smaki i aromaty”

Magdalena Banach





,


Napisany przez: seniorka 24 Jan 2010, 11:23


Słodkie życie nad Sekwaną


Przeciętny Francuz zaczyna dzień na słodko, od croissanta, czyli rogalika z francuskiego ciasta. Ale o naprawdę dobre rogaliki tak samo trudno tam jak i w Warszawie. Najlepsze piecze Boris Portolan, piekarz z Avenue Secrétan w XIX dzielnicy, a ponadto mąż uroczej Karoliny z Ostrowca.

Croissant przywieziony z odsieczy wiedeńskiej (w której nie było Francuzów) jest nad Sekwaną przysłowiowym pieczywem śniadaniowym. Przysłowiowym, ale nie codziennym. Ze względu na cenę jego spożycie ogranicza się coraz częściej do weekendów. W dni robocze zastępuje go kawał bagietki grubo posmarowanej masłem i potężną warstwą konfitury. Jeśli dodać, że pajda ta maczana jest w misce kawy z mlekiem, wciąż jesteśmy przy słodkościach, ale oddalamy się nieco od pojęcia, jakie mamy o Francji-elegancji.

A Francuz zupełnie się tym nie przejmując, w oczekiwaniu na obiad przełyka kilka ciasteczek albo czekoladek. A gdy około południa – na prowincji, lub pierwszej – w Paryżu, przerywa pracę, aby się posilić, jedzenie kończy obowiązkowym deserem. Potem jest kawa, a do kawy często biszkopcik, orzeszek w czekoladzie, choćby cukierek. Ale nie ciastko. Bo ciastek Francuzi nigdy kawą nie popijają. Za to często zagryzają kawę czekoladą, o najróżniejszej zawartości kakao od 72 – 99% i z różnymi nadzieniami. Na przykład z camembertem, roquefortem albo serkiem kozim. Chociaż niektórzy, do tak spreparowanej czekolady, polecają herbatę.

Żródło:miesięcznik „Kuchnia”

Fragmenty obszernego artykułu Ludwika Lewina




Napisany przez: seniorka 25 Jan 2010, 09:11

Winiak (brandy)



Winiak (inaczej brandy) jest wódką otrzymywaną w wyniku destylacji lekkiego białego wina. Powstały destylat leżakuje następnie w beczkach dębowych. Winiaki są produkowane w wielu krajach zajmujących się winiarstwem, między innymi, we Francji, Włoszech czy Niemczech. Wzorem dla tego rodzaju wódek jest francuski koniak – najszlachetniejsza odmiana winiaku – produkowany wyłącznie z winogron pochodzących z regionu Cognac. Winiak otrzymuje się nie tylko z win gronowych, ale również z zacierów owocowych.

Angielska nazwa „brandy” pochodzi od średniowiecznego holenderskiego słowa brandewijn, co oznacza „palone wino”. W XV wieku kupcy holenderscy, przewożący wina z Francji do Anglii, Niemiec i Holandii, konserwowali je przez destylację. Do dziś w Anglii terminem „brandy” określa się każdy alkohol z destylowanego wina, również koniak. Głównymi producentami brandy są Hiszpania i Portugalia, ale winiaki wytwarza się we wszystkich krajach słynących z produkcji win.

Nie ma jednej receptury na produkcję brandy i w większości nie prowadzi się kontroli jej jakości. Niektóre gatunki są szlachetnym trunkiem, inne – zwykłym bimbrem. Co zawiera butelka okazuje się dopiero po spróbowaniu trunku. Niektóre winiaki zdobyły światową sławę, na przykład włoski Stock czy grecka Metaxa. Doskonałym francuskim winiakiem (plasującym się tuż obok winiaku) jest Armagnac, którego nazwa pochodzi od francuskiego regionu w Gaskonii. W południowo-zachodniej Francji. Nazwa zastrzeżona jest dla trunku pochodzącego z tego regionu.

Porady pana Wojciecha Gogolińskiego – redaktora naczelnego „CZASU WINA”

Żródło:miesięcznik „Moje Gotowanie”

Dla chętnych, z tego samego żródła, http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=913711%5bb.




Napisany przez: seniorka 26 Jan 2010, 10:59

Argentyńska wołowina



Najlepszy kąsek najlepszego mięsa. Argentyńska królowa polędwica. Mięsożercy oddają jej hołd, szefowie kuchni ubierają ją w najwytworniejsze szaty. Ale naprawdę nie potrzebuje ulepszeń. Pyszna jest nawet na surowo

W Argentynie zjada się najwięcej mięsa na świecie. Średnio na jednego mieszkańca wychodzi rocznie 68 kg. Smakosze zgodnie twierdzą, że tamtejsza wołowina jest jedną z najlepszych na świecie. A wszystko dzięki temu, że krowy wypasane są na rozległych terenach regionu Pampa i bezstresowo przeżuwają soczystą trawę. Żadnych tuczarni, ani hormonalnego „ulepszania” mięsa. Wołowina trafia do sprzedaży maksymalnie 36 godzin po uboju. Martin Gimenez (szef kuchni w restauracji Argentina na warszawskim Mokotowie) wymienia trzy najważniejsze rasy mięsne: Hereford, Shorthorn i Aberdeen Angus. W Argentynie wołowina jest nieodłączną częścią życia. To wspólny mianownik tożsamości kulturowej. Wiąże się nawet ze zmysłowością. Aby podkreślić, że ktoś ma „niezłą klatę” (on czy ona), Argentyńczycy mówią: „ Que buen lomo!” – „Jaki kawał polędwicy”. I na polędwicę, tę dosłowną, zwracamy dzisiaj uwagę. Martin Gomenez , jak każdy zrgentyńczyk jest uzależniony od dobrego mięsa. Jego mama przyrządzała je trzy- cztery razy w tygodniu, a w weekendy wszyscy oczywiście grillowali. Ponieważ nie mamy w sklepach, ot tak na zawołanie argentyńskiej wołowiny, podam tatar z niej zrobiony przez Martina Gomeza, jako ciekawostkę, mimo że nie zamieszczam w tym wątku przepisów, ten będzie wyjątkiem:

18 dkg argentyńskiej polędwicy wołowej # 1 łyżeczka soli morskiej # 1 łyżeczka kaparów # ½ cebuli czerwonej # kilka ziaren pieprzu # 1 tortilla # 200 ml oleju lub frytury #1 łyżeczka oliwy z białą truflą

Ostrym nożem kroimy mięso w drobną kostkę ( o boku ½ cm). Mieszamy w misce z odrobiną soli, posiekanymi kaparami i cebulą oraz zmiażdżonym pieprzem Tortillę kroimy w trójkąty i smażymy na rozgrzanym tłuszczu, aż powstaną chrupiące chipsy (jak nachos). W niewielkiej metalowej obręczy, ułożonej na talerzu, dociskamy mięso, zdejmujemy foremkę, skrapiamy mięso oliwą truflową. Podajemy z chipsami, żeby łatwiej było jeść tatara.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Pni Olga Badowska


Napisany przez: seniorka 27 Jan 2010, 08:59


Ptysie


W przypadku ptysiów klasyka w myśleniu może tylko zaszkodzić. Nie jest prawdą na przykład, że ptysie rzadko się udają. Wręcz przeciwnie – nie sposób ich zepsuć, a robią się całkiem szybko. Równie szybko zresztą potem znikają. Niestety.

Ciasto ptysiowe wynaleziono najprawdopodobniej w połowie XVI wieku na dworze Katarzyny Medycejskiej, choć według niektórych żródeł przygotowywano je już w póżnym średniowieczu. Jedno jest pewne: niezależnie od tego, kto i kiedy wymyślił ptysie, na pewno nie zrobił tego niechcący.

*Ciasto na ptysie jest bowiem najpierw zaparzane, potem miksowane, a dopiero następnie pieczone. Cała ta nietypowa procedura sprawiła, że ciasto ptysiowe uważane jest za skomplikowane i pracochłonne. Nic bardziej mylnego.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Radziła: Małgorzata Dacko

Ja polecam Waszej uwadze przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=894650 i wypróbowane http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=28783.


Napisany przez: seniorka 28 Jan 2010, 01:21

Savoir- vivre przy spożywaniu posiłków


1) Dekoracje można jeść, ale tylko wtedy, gdy są one jadalne. Wszystkie ozdobne parasolki odkładamy na brzeg talerza
2) Cytrynę czy inne nabite na brzeg szklanki owoce wrzucamy do środka wyciskając mieszadełkiem.
3) Ryb nie jemy widelcem i zwykłym nożem, ani dwoma widelcami. Powinniśmy widelcem i szerokim nożem do ryb oddzielać mięso od ości.
4) Pestki i ości wypluwamy dyskretnie na łyżeczkę i odkładamy na talerz
5) Papierosa można zapalić tylko podczas deserów i tylko wtedy, gdy wszyscy skończyli jeść. Należy pamiętać, żeby poprosić wszystkich o pozwolenie.
6) Pieczywo podawane jest w koszyczku. Przekładamy kawałki chleba na swój talerzyk i smarujemy masłem.
7) Jajka na miękko podawane są w kieliszkach. Obtłukujemy skorupkę, obcinamy czubek jajka i resztę jemy łyżeczką.
8) Jajka na twardo podaje się obrane - wtedy nakładamy je łyżką lub szczypcami.
9) Kanapki jemy bez użycia sztućców.
10) Nie należy maczać pieczywa w zupie.
11) Ziemniaki jemy widelcem. Nie kroimy.
12) Udko można wziąć w rękę za koniec okręcony papierem lub folią aluminiową.
13) Żeberka jemy palcami (na stole powinna być miseczka z wodą do opłukania palców).
14) Tort kroi się specjalnym nożem maczanym w gorącej wodzie. Nakładamy go łopatką.
15) Ciasta z patery nabieramy szczypcami. Można je jeść palcami lub widelczykiem - zależy od ich rodzaju.
16) Owoce:
- Kiwi powinniśmy kroić w plastry na 6-8 części.
- Ananasy na połówki, ćwiartki albo w kostkę.
- Arbuzy i melony kroi się w kostkę lub słupki.
- Jagody, maliny i poziomki podaje się bez ogonków, w porcjach w miseczkach.
- Truskawki można podawać w porcjach lub w dużej salaterce.
- Jabłka i gruszki kroi się na 4 lub 8 części.
- Grejpfruty - podaje się je w połówkach, przekrojone w poprzek, na dużym talerzu, tak aby wokół owocu było wolne miejsce szerokości ok. 3 cm
-Banany - po przełożeniu na talerzyk deserowy obiera się je palcami, a skórę odkłada na talerz na odpadki. Banany je się widelcem i nożem, odkrawając po plasterku.
17) Do owoców podaje się komplet sztućców lub dużą łyżkę i widelec. Owoce, które nie wymagają krojenia, je się łyżką, a widelcem jedynie przytrzymujemy większe kawałki. Do drobnych owoców podaje się śmietanę lub cukier puder - takie owoce jemy łyżeczką od herbaty.
18) Nie należy doprawiać jedzenia przed skosztowaniem.
19) Drób jemy sztućcami.
20) Krewetki obieramy, przekręcając w rękach pancerz i wydłubujemy ze środka.
21) Raki jemy za pomocą specjalnego noża do pancerza, widelców i palców.
22) Sushi jemy palcami lub pałeczkami, maczając w sosach.

Żródło: Smaki Wrocławia

Napisany przez: seniorka 29 Jan 2010, 08:55


Suszone owoce


Suszone owoce są bardzo smaczne, a ze względu na zawarte w nich pierwiastki mineralne i witaminy są niezwykle zdrowe. Owoce suszone mają dużo błonnika, przyspieszają przemianę materii i poprawiają trawienie. Wystarczy zjeść trzy sztuki dziennie, by pozbyć się problemów z zaparciami. Są niezwykle sycące, z tego względu, hamując głód, włączone do diety pomagają zachować zgrabną sylwetkę. Diabetycy jednak powinni jeść je z umiarem. I tak :

Morele pozytywnie wpływają na procesy krwiotwórcze, wzmacniają kości i regenerują organizm po długotrwałym wysiłku lub chorobie. Dobrze wpływają na potencję, poprawiają wygląd i koloryt skóry.

Śliwki odbudowują siły po intensywnym wysiłku fizycznym. Mają też właściwości uspokajające i rozweselające.

Figi są najlepszym spośród produktów roślinnych źródłem wapnia.

Daktyle zawierają witaminę A, która poprawia wzrok. Obecny w nich potas, czyni je dobrą przekąską dla osób z nadciśnieniem. Są jednak wysokokaloryczne.

Źródło: www.mojegotowanie.pl




Napisany przez: seniorka 30 Jan 2010, 11:21

Co na kulig?



Idealna pogoda na sporty zimowe, a także na karnawałowe kuligi. Zazwyczaj rozgrzewamy się pózniej przy ognisku kociołkiem bigosu. A może coś zmienimy w tych upodobaniach kulinarnych? Oczywiście może być bigos, kiełbaski i inne smakołyki, a ja za miesięcznikiem „Kuchnia” będę Was namawiała na nasze poczciwe ziemniaki. O tym, że ziemniaki w naszej ojczyżnie to produkt kultowy, świadczy choćby fakt, że postawiono im dwa pomniki – w Biesiekierzu oraz w Poznaniu na Łęgach Dębińskich. Co prawda nie zawsze tak było, bo do ziemniaków przekonano się dopiero w czasach Wielkiej Rewolucji Francuskiej, kiedy to uratowały od śmierci głodowej tysiące Francuzów. Póżniej zaczęły być już masowo uprawiane w całej Europie. Więc zabranie do sań kociołka z przygotowanymi w nim ingrediencjami, tylko do wstawienia (przykrytego) w żar ogniska, jest pomysłem na tyle doskonałym co i smakowitym.

Na podstawie tekstu pani Moniki Jankowskiej-Kapicy

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=938083.

Napisany przez: seniorka 31 Jan 2010, 00:38


Kasze
Pod względem wartości odżywczej kasze przewyższają ryż, makaron i ziemniaki. Są bogatym źródłem skrobi, która w organizmie rozkłada się powoli na glukozę - paliwo potrzebne do pracy mózgu i wszystkich innych komórek. 100 g ugotowanej kaszy manny pokrywa niemal całkowicie dzienne zapotrzebowanie na węglowodany.

W skład kasz wchodzą witaminy z grupy B: B1 (tiamina), B2 (ryboflawina), PP (niacyna), B6 (pirydoksyna), kwas foliowy i witamina E. Sporo jest również składników mineralnych, głównie potasu obniżającego ciśnienie, żelaza zapobiegającego niedokrwistości oraz magnezu korzystnie działającego na układ nerwowy i pracę mięśni (w tym sercowego). Kasze są też całkiem dobrym źródłem wapnia, miedzi, cynku, manganu i krzemu.

Kaszę powinni jeść


Nie dla każdego
Kasze zawierają sporo fosforu, chloru i siarki, które zakwaszają organizm. Częste jedzenie grubych kasz może zaszkodzić cierpiącym na wrzody żołądka i dwunastnicy, nadkwaśny nieżyt żołądka i refluks żołądkowo-przełykowy. Kasz tych nie powinny jeść osoby z gorączką, rozległymi oparzeniami, chorzy na nowotwory, wycieńczeni. Grube kasze podrażniają śluzówkę jelita i utrudniają wykorzystanie białka z pożywienia, które jest niezbędne do regeneracji organizmu, np. po operacjach.

Jak gotować kasze

Kasze grube, zwłaszcza gryczana, zazwyczaj są zanieczyszczone - przed gotowaniem trzeba je więc kilka razy wypłukać w zimnej wodzie i osączyć.

By ugotować kasze grube na sypko i zachować cenne składniki - zwłaszcza minerały i witaminy z grupy B (które rozpuszczają się w wodzie) - należy użyć odpowiedniej ilości wody. I tak:

Ziarenka nie będą się sklejały, jeśli do gotowania dodamy tłuszcz, np. masło (łyżka na 100 g kaszy). Zamiast tego możemy przed ugotowaniem kaszę wymieszać z roztrzepanym jajkiem lub białkiem (białko na 30 g kaszy), a następnie wysuszyć w piekarniku - tak przygotowuje się np. kaszę krakowską. Będzie sypka, ale chudsza.

Kasze gotujemy pod przykryciem do czasu, aż ziarenka wchłoną całą wodę.

Rozklejane kasze drobne należy przed gotowaniem wymieszać z niewielką ilością wody lub mleka i przelać do wrzątku w proporcjach:

Gotujemy, aż kasza się rozklei. Cały czas mieszamy, by się nie przypaliła.

Żródło: poradnikzdrowie.pl






Napisany przez: seniorka 1 Feb 2010, 11:48


Faworki


Faworkami lub chrustem nazywano w kuchni staropolskiej różnego rodzaju ciasta pokrojone na małe kawałki lub lane, a następnie smażone w głębokim tłuszczu tak jak pączki. Chrust robiono z ciasta drożdżowego lanego jak na kluski, biszkoptowego z migdałami i różnych odmian ciasta zbijanego: z całymi jajkami lub tylko żółtkami, rumem, spirytusem albo octem, z masłem albo oliwą. Obecnie faworkami nazywa się najczęściej smażone płatki ciasta zbijanego, które dzięki dużej zawartości żółtek i malej ilości cukru oraz tłuszczu są bardzo kruche. Dodatek spirytusu, rumu lub octu powoduje, że podczas smażenia ciasto nie chłonie dużej ilości tłuszczu i mniej rośnie. Ciasto rozwałkowuje się jak najcieniej, formuje faworki i smaży w płaskim rondlu w dużej ilości tłuszczu. Najlepszy do smażenia jest smalec lub sklarowane masło.


Aby przygotować idealne ciasto

Żródło: miesięcznik „Moje gotowanie”


Napisany przez: seniorka 2 Feb 2010, 09:37


Imbir


W kuchni Dalekiego Wschodu jest równie ważny jak sól. Słodko-ostry nadaje potrawom wyrafinowany smak i tajemniczą, ciepła nutę. Trochę apodyktyczny z natury nie lubi towarzystwa aromatycznych ziół. I o tym dobry kucharz powinien zawsze pamiętać.

Prawdopodobnie jest jedną z najstarszych uprawnych roślin świata. W Indiach hodowano tę dziwną bylinę na specjalnych plantacjach, bo bez jej charakterystycznego smaku i aromatu nie ma curry. Starożytna Europa odkryła imbir dzięki perskim karawanom, ale prawdziwą namiętnością zapałało do niego średniowiecze. W Polsce od czasów Reja był niezbędną przyprawą do flaków, pasztetów i grzanego piwa. W Niemczech aromatyzowano nim słynne norymberskie pierniki, a we Francji gruszkowe desery i potrawy z dziczyzny. Nikt jednak nie pokochał imbiru tak jak Anglicy, którzy od czasów podboju Indii wprowadzili do swojej kuchni słynne ginger cakes, chleb imbirowy, ginger ale, czyli specjalne piwo, a także imbirową lemoniadę, cukierki i konfiturę, nie mówiąc już o przyprawianej imbirem i podawanej na wszystkie sposoby baraninie.

Plantacje imbiru przypominają pola trzcinowe. Z bulwiastych, rozgałęzionych palczasto kłączy wyrastają metrowej wysokości lancetowate liście, między którymi pojawiają się kuriozalne, jaskrawożółte lub czerwone kwiaty. Imbir nie rozsiewa się sam i nie chce rosnąć w dzikim stanie. Plantatorzy co roku muszą obsadzać pola skrawkami kłączy, aby po 9 – 10 miesiącach zebrać plony. Wtedy wykopują kłącza, które następnie myje się, suszy w słońcu i wysyła w świat jako przyprawę. Jeśli przed suszeniem zdrapie się podobną do korka warstwę zewnętrzną, otrzyma się imbir biały. Imbir czarny, dłużej zachowujący świeżość, pochodzi z kłączy nie obieranych.

Na Jamajce, gdzie uprawia się najbardziej pachnący i słodki imbir na świecie, plony sięgają 1 tony z hektara. Imbir gorszej jakości, ale bogatszy w olejek eteryczny dostarcza Afryka Zachodnia. Ponad połowa światowej produkcji imbiru – różnej jakości – pochodzi z Indii. Duże plantacje są też w Australii i Brazylii.

Im grubszy korzeń imbiru, tym ostrzejszy smak przyprawy i więcej niepotrzebnych włókien. Młody ma bardziej czysty i słodki smak. Kupiony kawałek kłącza – niezbyt wysuszonego, bez wyrażnych uszkodzeń skórki – należy zawinąć w papier, następnie w folię i przechowywać w lodówce. Potrafi zachować świeżość nawet przez dwa miesiące. Kiedy jest potrzebny w kuchni, odcina się odpowiedni kawałek, obiera ostrym nożykiem ze skórki i drobno sieka lub uciera na tarce do jarzyn. Mielony, zawsze mniej wonny i w zasadzie pozbawiony wyrafinowanych tonów, powinien mieć kremowożółtą barwę, idealną konsystencję pudru, wolną od włókien i bryłek. Proszek imbirowy, zupełnie pozbawiony gorzkawych substancji, używany jest do przyprawiania deserów, ryżu i ciast. Kandyzowany, dobry dodatek do ponczów, grzanego wina, a także używany do dekoracji świątecznych keksów i pierników, jest typowym prezentem bożonarodzeniowym, nie tylko w Wielkiej Brytanii.

Do czego dodajemy? Jest niezastąpiony, jeśli chcemy upiec dobry pasztet, piernik i podać jedną z wersji curry. Cały świat jada imbirowo – miodowe kurczaki (pieczone, smażone) i imbirowe gruszki. Ale możliwości używania tej wyrafinowanej przyprawy są znacznie większe. Należy tylko pamiętać, że imbiry nie powinno się łączyć z ziołami, a jeśli już – to bardzo ostrożnie. Natomiast zawsze można go kojarzyć z przyprawami korzennymi: muszkatem, gorczycą, gożdzikami, liściem laurowym, wszelkimi odmianami pieprzu i zielem angielskim. Za szczególnie udaną uważa się kompozycję imbiru z cynamonem.

· Gdy się doda imbiru, mięso staje się bardziej kruche i nabiera delikatnej słodyczy i wyrażnie palącego smaku. To interesujący efekt, zwłaszcza w przypadku baraniny, pieczonej kaczki i gęsi, gulaszy wieprzowych i pieczonego boczku. Imbir nie tylko zmniejsza wrażenie tłustości wielu potraw, ale dzięki zawartym w nim substancjom aktywnym, pozwala je szybciej spalać.

· Ryby marynowane w imbirze tracą tranowy posmak. Klasyczna marynata składa się z soku z cytrusów, czosnku, sosu sojowego, posiekanej drobno cebuli, ziaren kolendry i utartego imbiru.

· Imbir dodawany w całości, delikatnie ożywia i wprowadza nowe, interesujące nuty do pospolitych zup. Szczególnie zyskuje rosół, zupa kalafiorowa i grochowa, kartoflanka i brokułowy krem, a także zupy owocowe.

· Dodaje świeżości i pikantności owocom morza. Kucharze szczególnie zalecają przyprawianie imbirem smażonych krewetek.

· Jeśli podaje się ryż na słodko, kawałek korzenia imbiru wrzucony do mleka, w którym będą gotowały się ziarenka, uczyni cuda. Uszlachetnia też bardzo kwaśne mleko i chłodniki na bazie kefiru lub jogurtu.

· Pocięte w plasterki kłącze dodaje się do wielu marynat, a szczególnie ogórków, zielonych pomidorów i dyni.

Imbirowe kuracje. W ciągu ostatnich lat naukowcy sprawdzili doświadczalnie obiegowe opinie o imbirze i okazało się, że ten wężlasty korzeń w pełni zasłużył na swoją legendę.

· Włóż 6 plasterków kłącza imbiru i laseczkę cynamonu do termosu i zalej szklanką wrzącej wody. Po 5 minutach otrzymasz pyszną, łagodzącą ból gardła herbatkę. Do smaku możesz dodać trochę cytryny i miodu

· Jeśli cierpisz na chorobę lokomocyjną, żuj plasterki kłącza lub popijaj w podróży esencjonalny imbirowy napar (2 łyżeczki utartego kłącza na szklankę wrzącej wody).

· Chemiczna struktura gingerolu, głównego składnika imbiru, przypomina aspirynę i ma podobne działanie. Uważa się, że imbir jest dobrym i pozbawionym skutków ubocznych środkiem na ból głowy, migrenę i stany zapalne przy artretyzmie. Jeśli masz gorączkę, imbir łagodnie ją obniży. Podobnie jak aspiryna zatrzymuje sklejanie się płytek krwi.

Żrodło:”Smaki i aromaty”




Napisany przez: seniorka 3 Feb 2010, 09:48


Quinoa


Quinoa pochodzi z Ameryki Południowej. Od pradawnych czasów było uprawiane przez Indian Inka. Niezwykle przez nich cenione, zostało nazwane "matką zbóż". Rosło na wysoko położonych tarasach, niemal pod szczytami niebotycznych Andów, a dzięki swoim właściwościom pomagało przezwyciężyć wpływy niesprzyjającego, chłodnego i wietrznego klimatu. Quinoa rozgrzewa i wzmacnia całe ciało. Zalecane szczególnie osobom ze skłonnościom do przeziębień. Posiada smak słodki i kwaśny, jest termicznie ciepłe i wzmacnia nerki. W porównaniu z innymi zbożami, quinoa posiada największą zawartość białka. Zawiera więcej wapnia niż mleko i najwięcej tłuszczów spośród wszystkich zbóż. Stanowi bardzo dobre źródło żelaza, fosforu, witaminy E i witamin z grupy B. Polecane w połączeniu z innymi zbożami lub w postaci mąki. Doskonałe dla wegetarian, zwłaszcza w zimie tęskniących do odżywczego dodającego sił pożywienia

Quinoa jest delikatne w smaku i szybko się gotuje (ok. 10-15 minut). Można je podawać do dań mięsnych i fasoli, dobrze komponuje się również z warzywami. Ziarno quinoa można kupić w sklepach ze zdrową żywnością. W przeciwieństwie do ziarna zbóż, ziarno tej rośliny zawiera wszystkie 8 aminokwasów niezbędnych do życia, dzięki czemu białko jest pełnowartościowe. Ziarno quinoa zawiera mało kalorii i tłuszczu, jest też bogate w błonnik pokarmowy. Quinoa jest też znakomitym źródłem potasu i żelaza oraz dobrym źródłem cynku i witamin z grupy B. Pół szklanki ziaren dostarcza 129 kcal, 2 g tłuszczu i 4,6 g błonnika.

Żródło EkoVigro




Napisany przez: seniorka 4 Feb 2010, 02:39


Chleb


Chleb wymieniany jest wśród elementarnych posiłków człowieka w najstarszych źródłach historii kultury materialnej Europy i Bliskiego Wschodu znany jest od co najmniej 10-11 tysięcy lat; stanowi jeden z podstawowych składników codziennej diety człowieka. Wygląd i właściwości chleba zmieniały się znacznie w ciągu wieków doskonalenia techniki otrzymywania mąki oraz przyrządzania i wypieku ciasta. Najbardziej pierwotną formą chleba są placki z mąki i śruty pieczone w popiele, na rozgrzanych kamieniach, później także na rusztach i blachach. Odrębnym rodzajem chleba były suche placki starożytnych Izraelitów (maca).

Szybko nauczono się zwiększać pulchność bochnów chleba poprzez poddawanie ciasta samorzutnej fermentacji, dzięki której uzyskiwało ono gąbczastą strukturę – a sam chleb stawał się smaczniejszy i bardziej strawny. Do wywołania fermentacji używano części ciasta z poprzedniego zaczynu, a także drożdży z osadów winiarskich.

Podstawowymi składnikami chleba są: mąka pszenna lub mąka żytnia, woda, sól oraz dodatki, na przykład drożdże lub kwaśne mleko (w celu wywołania fermentacji).Celem fermentacji jest zawsze wytworzenie wewnątrz masy ciasta znacznych ilości dwutlenku węgla, który na skutek zwiększania swojej objętości w trakcie procesu pieczenia powoduje spulchnienie końcowego produktu. Przy produkcji chleba pulchnego na skalę przemysłową czasami zamiast drożdży stosuje się węglan sodu, który w podwyższonej temperaturze rozkłada się z wydzieleniem dwutlenku węgla. Chleb wypieka się w piecu piekarskim w temperaturze 200-250 °C.

Rozróżnia się chleb żytni (razowy i biały), chleb mieszany żytnio-pszenny oraz chleb pszenny. Wszystkie chleby razowe (a zwłaszcza tak zwane pełnoziarniste – np. chleb Grahama i chleb Steinmetza) mają dużą wartość odżywczą i witaminową. W krajach północnych bardziej rozpowszechniony jest chleb żytni niż pszenny, w niektórych okolicach wypieka się także chleb z mąki jęczmiennej i owsianej, a na obszarach uprawy kukurydzy ważnym składnikiem ciasta do wypieku chleba jest mąka kukurydziana

Większość współczesnych rodzajów chleba spotykanych w Europie i USA jest bardzo pulchna. Pulchny chleb łatwiej się gryzie i trawi. W niektórych krajach śródziemnomorskich utrzymuje się jednak wciąż tradycja wypieku chleba niespulchnianego, lub spulchnianego tylko w minimalnym stopniu. (m.in. na Sycylii, Grecji, krajach Maghrebu, Izraelu, Turcji)..

Otto Frederick Rohwedder uważany jest powszechnie za wynalazcę przemysłowego chleba porcjowanego. W 1912r. Rohwedder opatentował maszynę do automatycznego krojenia chleba, jednak problemy z utrzymaniem świeżości takiego pieczywa zniechęciły go do uruchomienia produkcji na większą skalę. Dopiero w 1928r., po emigracji do USA Rohwedder wrócił do swojego wcześniejszego pomysłu, projektując linię produkcyjną, która najpierw kroiła, a następnie natychmiast szczelnie pakowała pokrojony chleb. Maszyna ta została zainstalowana i uruchomiona po raz pierwszy w piekarni miejskiej w Battle Creek Michigan (USA)...

Żródło: Wikipedia






Napisany przez: seniorka 5 Feb 2010, 08:56


Sztuka podawania chleba


Tych kilka porad wybrałam z obszernego artykułu pani Magdaleny Banach, zatytułowanego „W boulangerie”, zamieszczonego w „Smakach i aromatach”. Są to generalne zasady, którymi rządzi się sztuka podawania chleba.




Napisany przez: seniorka 6 Feb 2010, 09:36


Migdały


Owoc migdałowca fascynował ludzi od wieków. Uwodził kolorem, zapachem, smakiem. Imponował żywotnością i siłą. Zadziwiał, pojawiając się na samym początku wiosny, gdy inne drzewa dopiero budziły się z zimowego snu. Przez tysiąclecia ten niepozorny orzech zdążył obrosnąć setkami mitów, przesądów i symbolicznych znaczeń.

Migdałowce zakwitają już w styczniu, a owocują w marcu. Od najdawniejszych czasów ludzie nie mogli wyjść ze zdumienia, jak to możliwe, by tak delikatny, wrażliwy na każdy powiew chłodnego zimowego wiatru kwiat potrafił wydać tak twardy i duży owoc. Już w antyku te malownicze drzewa stały się więc symbolami płodności. Obserwowano je uważnie, aby przekonać się, czy ziemia, na której rosną, jest żyzna: wierzono, że jeśli wydadzą więcej kwiatów niż liści – pole jest urodzajne; jeśli przeważały liście – był to niechybny znak jego jałowości.

Z migdałami wiąże się wiele mitów i ludowych wierzeń. Jedno z nich mówi, że jeśli zobaczysz pierwszy kwitnący migdałowiec i pomyślisz o kimś, kto cię opuścił, ten ktoś szybko do ciebie wróci. W krajach basenu Morza Śródziemnego migdałowiec symbolizuje także miłosny zapał, który szybko gaśnie. Po francusku mówi się „ amoureux comme un amandier” – czyli „zakochany jak migdałowiec” – i dla obiektu uczuć nie oznacza to niczego dobrego, a już na pewno trwałego.

Wiele tych wierzeń i ludowych zwyczajów przetrwało do dziś, także w Polsce. Na przykład w niektórych polskich domach w święto Trzech Króli, wybiera się Migdałowego Króla. Zebranych częstuje się ciasteczkami, wśród których znajduje się to jedno jedyne, z migdałem w środku. Kto je wybierze, zostaje królem: przez cały wieczór zajmuje honorowe miejsce przy stole biesiadnym i ma prawo porwać do tańca najładniejszą dziewczynę, bez pytania o jej zgodę. Mało kto wie, że ten zwyczaj wywodzi się ze starorzymskich Saturnaliów.

Migdały podaje się zarówno do dań słodkich, jak i wytrawnych, na przykład jako dodatek do mięs.


Okruchy migdałowej historii

Żródło; miesięcznik „Kuchnia”

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=26598 a na deser http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=891826


Napisany przez: seniorka 7 Feb 2010, 09:55


Europejska stolica karnawału


„Marzenie senne na wodzie” – tak w XIX wieku Karol Dickens opisał Wenecję. Gdy się patrzy na miasto zza karnawałowej maski, widać, jak trafne to było określenie.

Zabawy karnawałowe odbywały się w Wenecji najprawdopodobniej już w XI wieku. Dwieście lat póżniej Senat Republiki ogłosił wigilię środy popielcowej dniem świątecznym, karnawał stał się jednym z ważniejszych wydarzeń w życiu mieszkańców miasta. Oficjalnie karnawał rozpoczynał się 26 grudnia – od tego dnia wolno było się przebierać i nosić karnawałowe maski. Główne obchody przypadały na okres od tłustego czwartku do środy popielcowej. Miasto kochało karnawał. Z tej okazji weneccy cukiernicy przygotowywali specjalne ciasteczka okrągłe fritole z dziurką w środku, smażone w głębokim oleju, chrupiące galani, crostoli czy castagnole z orzeszkami pinii. Tradycyjnie też wypiekano pączki nadziewane kremem zabaglione.

Kiedy Republika Wenecka podupadła i miasto straciło dawny blask, stopniowo zaczęły zanikać karnawałowe zwyczaje. Pod koniec XVIII stulecia Napoleon wkroczył do Włoch, podbił miasto, usunął ostatniego z dożów i zakazał świętowania w czasie karnawału. Potem Wenecja trafiła w ręce Austriaków, którzy równie niechętnie patrzyli na każdą ekstrawagancję jak i Francuzi. W 1866 roku miasto zostało przyłączone do Zjednoczonego Królestwa Włoch, ale tradycja karnawału odżyła tak naprawdę dopiero w drugiej połowie ubiegłego wieku. Od tej pory władze miejskie wraz ze specjalnie powołanym komitetem zajmują się organizowaniem i przygotowywaniem imprez karnawałowych, odbywających się co roku przez dziesięć kolejnych dni poprzedzających środę popielcową.

Sygnałem do rozpoczęcia zabawy jest Lot Anioła, nazywany też czasem Lotem Kolombiny. W niedzielę przed tłustym czwartkiem , w południe na placu św. Marka figurka z papier mâchè przedstawiająca aniołka lub Kolombinę zjeżdża po linie z Kampanili. Kiedy jest w połowie drogi , wysypuje się z niej chmura konfetii. Od tej chwili do północy w ostatki, dzień i noc, jak dawniej, trwa zabawa. Postacie w maskach i karnawałowych strojach, tajemnicze, nierozpoznawalne, wypełniają place, placyki i uliczki. Przechadzają się, rozmawiają, przesiadują w kawiarniach, tańczą, popijają grzane wino. Gdy zgłodnieją, regenerują siły seppioline alla veneziana – daniem z kałamarnicy w sosie atramentowym podawanym z polentą, fogato alla veneziana – pyszną wątróbką cielęcą z cebulą, czy bordo di pesce – rozgrzewającą zupą rybną. Po chwili znów porywa ich korowód przebierańców, unosząc na kolejne przedstawienie, koncert czy pokaz sztucznych ogni.

Żrodło: miesięcznik „Kuchnia”

Fragmenty artykułu pani Gabrieli Kotkowskiej






Napisany przez: seniorka 8 Feb 2010, 12:44


Suszone figi


Zawierają dużo węglowodanów i są jeszcze bogatszym żródłem błonnika niż suszone śliwki. Dostarczają organizmowi także magnez, wapń i żelazo. Można je łączyć z płatkami śniadaniowymi. Są doskonałym dodatkiem do ciast, kasz i serów. Pokrojone stanowią w potrawach ciekawą alternatywę dla rodzynek. Doskonałe na przekąskę, ponieważ są bardzo sycące. Można je dodawać do drinków, na przykład z rumu lub whisky, którym dodają aromatu i smaku.

Figowce pochodzą z zachodniej Azji, prawdopodobnie z terenów Syrii. Fenickie karawany kupieckie przewoziły je „jedwabnym szlakiem” do Indii i Chin. Do Europy sprowadzili je prawdopodobnie Rzymianie. Suszone figi doskonale znoszą transport, w przeciwieństwie do świeżych, których cienka skórka łatwo ulega uszkodzeniu. Dobrze się je przechowuje zamknięte w hermetycznym pojemniku – nawet przez rok.

Żródło: miesięcznik „Moje Gotowanie

Redaktor Agnieszka Fedorczyk

Godna polecenia, z tego samego żródła http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=936708.


Napisany przez: seniorka 9 Feb 2010, 11:20

Barszcze


Z okazji Tygodnia Kuchni Rosyjskiej, dziś o barszczach. Są one najbardziej popularną zupą kuchni rosyjskiej, a ich ojczyzną jest Ukraina. Istnieje wielka rozmaitość w sposobie przyrządzania barszczy, zależnie od regionu, a nawet miasta.

Barszcze sporządza się na wywarach mięsnych lub jarskim. Głównym ich składnikiem są buraki i kapusta. W okresie wiosennym kapustę zastępuje się botwiną, szczawiem lub szpinakiem. Barszcz powinien mieć słodko-kwaśny smak, czerwoną barwę i przyjemny buraczano-warzywny aromat.

W celu utrzymania kwaskowatego aromatu oraz przywrócenia zniszczonej podczas gotowania barwy, dodaje się do barszczu – przy końcu gotowania – zakwas chlebowy i cukier do smaku. W razie potrzeby można dodać wyciąg buraczany.

Do kraszenia barszczu używa się przeważnie słoniny, którą – zazwyczaj pokrajaną – uciera się w kamiennym garnku razem z czosnkiem, cebulą i zieleniną na jednolitą masę.

Barszcz mięsny podaje się z kawałkiem gotowanego mięsa, śmietaną i zieleniną. Barszcz jarski – tylko ze śmietaną i zieleniną. Do barszczu można podawać watruszki z twarogiem lub paszteciki z kaszą.

Żródło: „Kuchnia rosyjska”

Hygina Seheń

Jeden z przykładów http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=923385, pochodzący z miesięcznika „Sól i Pieprz”.

Napisany przez: seniorka 10 Feb 2010, 10:36

Syta



W dalszym ciągu II Festiwału Kuchni Rosyjskiej, trochę ciekawostek o napoju, który robiłam w ubiegłym roku pod nazwą „zbiteń”. Okazuje się, że ma wiele rodzajów i występuje też pod nazwą syta.

Na wiele lat przed przywiezieniem do Rosji pierwszego puda herbaty, ulubionym napojem była tzw. syta – gorący napój przygotowany z wody, miodu i przypraw korzennych. Napój ten największą popularność zyskał w XVIII i XIX wieku. Na jarmarkach, bazarach i placach targowych – wszędzie, gdzie gromadzili się ludzie, chodzili chwaccy sprzedawcy z dużymi miedzianymi pojemnikami na plecach. Oto w jaki sposób opisuje F. Bogorodzki w swoich Wspomnieniach malarza takiego sprzedawcę:

„ Wśród pstrego hałaśliwego tłumu przechadzali się zuchowaci młodzieńcy z miedzianymi samowarkami i krzyczeli <Syta! Syta! Gorąca Syta!>. Sprzedawcy byli przewiązani w pasie ręcznikami, z których sterczały pękate szklaneczki. Parząc się, piłem ten gorący napój, koloru bursztynu, ugotowany na miodzie z imbirem i szafranem”.

Szklanki do syty miały wywinięte brzegi, aby nie oparzyć sobie warg ognistym napojem. A pękate były dlatego, aby wygodniej było je trzymać w zziębniętych na mrozie rękach. Na miejskich placach budowano w owych czasach „budki z sytą”, niewielkie drewniane kioski. Rolę bufetu pełniło duże okno, na którym stał wielki brzuchaty samowar. Z tego samowara nalewano pachnący napój. W Martwych duszach M. Gogol tak opisuje budkę z sytą:”….w okienku znajdował się sprzedawca z samowarem z czerwonej miedzi i twarzą tak czerwoną jak samowar, że z daleka można było pomyśleć, że na oknie stoją dwa samowary, gdyby nie fakt, że jeden samowar miał brodę czarną jak smoła”.

Sprzedawca tego napoju przyciągał uwagę nie tylko pisarzy. Jego barwna postać została utrwalona na płótnach wielu malarzy, na drzeworytach ludowych, starych grafikach i kaflach piecowych. Dziarscy sprzedawcy syty trafili nawet na deski teatrów. W końcu XVIII wieku na scenach Moskwy i Petersburga dużym powodzeniem cieszyła się opera komiczna Sprzedawca syty.

Jakim więc napojem jest syta? Nazwa napoju (ros. – zbiten) powstała od słowa „zbit”, co znaczyło połączyć, wymieszać. Oprócz miodu, najważniejszymi składnikami napoju są różne przyprawy korzenne. Właśnie one orzeżwiają i rozgrzewają na mrozie. Tak więc przyprawy korzenne mieszano w różnych proporcjach z miodem i wodą. Zwykle jako przypraw korzennych używa się cynamonu, imbiru, gożdzików, gałki muszkatołowej, kminku i innych.

Żródło: „Kuchnia rosyjska”

W.Kowalow, N. Mohylny

Polecam przepis na wypróbowany http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27592&hl=zbite%F1, albo sytę, jak kto woli.


Napisany przez: seniorka 11 Feb 2010, 10:04


Tłusty czwartek


Tłusty Czwartek - Ostatni czwartek przed Wielkim Postem (Środą Popielcową) rozpoczynający ostatni tydzień karnawału. W ten dzień zwyczajowo objadamy się pączkami i faworkami (w niektórych rejonach Polski zwanych chrustem). Jeszcze jakiś czas temu w polskich domach obok słodkości przygotowywało się też tłuste kiełbasy, kasze, słoninę, skwarki i inne potrawy jak najbardziej tłuste. W regionie podkrakowskim tłusty czwartek znany jest także jako "Combrowy Czwartek", było to święto wszystkich krakowskich kramarek i służących.
Tłusty czwartek otwiera ostatni tydzień karnawału i jest wstępem do hucznych, obficie zakrapianych, pełnych obżarstwa zabaw i balów karnawałowych.

Żródło: http://halloween.friko.net/tlusty_czwartek.html

Dla zainteresowanych przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=938583 z dokładnym opisem ich wykonania.


Napisany przez: seniorka 12 Feb 2010, 08:53

Herbata


Herbata - napój powszechny i znany, ale mający tak wiele odmian i rodzajów, że nie można się herbatą znudzić. Skąd pochodzi herbata i kiedy po raz pierwszy o niej usłyszano? Jakie są gatunki i właściwości herbaty?

Pierwsze informacje o napoju zwanym herbatą pochodzą z ok. III wieku pne. Początkowo, herbata miała być traktowana jako zioło lecznicze, z czasem jednak została włączona do codziennego spożycia. Sam krzew herbaty pochodzi z Azji Południowo – wschodniej, która jest ojczyzną herbaty. Obecnie wprawdzie uprawia się herbatę również w Afryce, jednak nadal Chiny i Indie są największymi producentami herbaty. O pochodzeniu herbaty krąży wiele legend, ważne jednak jest to, że dziś, mimo tylu lat istnienia, herbata jest jednym z najbardziej popularnych napoi na całym świecie. Herbata to suszone liście i pączki roślin należących do rodzaju kamelia. W zależności od sposobu suszenia i poddania (bądź nie) fermentacji, wyróżnia się następujące rodzaje herbaty:

W każdym z tych rodzajów znajdziemy wiele odmian różniących się w sposób istotny smakiem. Żółta herbata uważana jest za najbardziej szlachetną. Biała herbata, również mniej popularna i droższa, przez długi czas była pita jedynie przez wyższe sfery. Czerwona herbata ma silne działanie odchudzające, a właściwości zielonej herbaty są niezwykle szerokie. Pod nazwą herbaty kryje się nie tylko napar z liści i pąków kamelii. Za herbatki uważane są również wszelkie napary ziołowe – jak a przykład herbatki z bratka czy pokrzywy. Na rynku spotkać można również herbaty aromatyzowane. Herbata owocowa produkowana z suszonych owoców jest bardziej wywarem niż herbatą, choć zdarzają się mieszkanki łączące czarną bądź zieloną herbatę z suszonymi owocami lub ich aromatami.

Aby herbata była smaczna, ważny jest nie tylko gatunek i sposób zbierania, ale również sposób parzenia herbaty. Choć na parzenie herbaty w sposób tradycyjny nie mamy czasu, to warto parzyć herbatę zgodnie z jej właściwościami – w odpowiedni sposób dla rodzaju gatunku. W każdym praktycznie sklepie z herbatą można dopytać o sposób parzenia konkretnego gatunku herbaty.

Obecnie, świat herbaty stoi przed każdym miłośnikiem herbaty otworem. W praktycznie każdym mieście znajduje się sklep z herbatami świata bogato zaopatrzony w najbardziej nawet egzotyczne gatunki. Pozostaje jedynie próbować i – przy okazji – wzmacniać swój organizm, właściwości herbaty – pitej z umiarem – są bowiem niezwykle szerokie.

Żródło: herbata wortal informacyjny

Napisany przez: seniorka 13 Feb 2010, 09:23


Smaki Kanady


Kanada otoczona jest z trzech stron oceanami – Pacyfikiem, Arktycznym i Atlantykiem – i posiada największy na świecie system jezior. Tak szczodrze obdarowana wodą, jest rajem dla wielu smakoszy ryb dzikich i hodowlanych, morskich lub słodkowodnych, skorupiaków i mięczaków.

W czystych i zimnych kanadyjskich wodach żyje ponad 160 gatunków ryb i skorupiaków. Kanada eksportuje świeże, mrożone, wędzone i puszkowane owoce morza do każdego zakątka świata. Kanadyjskie brzegi mórz i jezior szczególnie sprzyjają akwakulturze. Ten szybko rozwijający się przemysł dostarcza klientom łososie, pstrągi, różnego rodzaju małże, ostrygi, halibuty i przegrzebki, zazwyczaj w kilka godzin po ich złowieniu. To wszystko gwarantuje bardzo wysoką jakość produktów i ich doskonały smak.


Dziki łosoś kanadyjski
Oryginalny, łowiony tylko w pewnych rejonach Pacyfiku. Przyrządzany według oryginalnych przepisów indiańskich, wędzony w dymie z drewna i marynowany w winie, a wszystko to bez środków konserwujących. Pakowany w specjalny sposób z zastosowaniem technologii zapewniającej trwałość i świeżość produktu przez kilka lat, bez przechowywania w lodówce. Idealny jako oryginalny i niespotykany, a przy tym smaczny prezent. Również dostępny w specjalnym ozdobnym pudełku z kanadyjskiego cedru.

Kanadyjskie specjały kupimy w delikatesach Alma, Bomi, Kuchnie Świata, Piotr i Paweł oraz bezpośrednio od importerów. Ich listę, wraz z informacją o produktach z Kanady oraz przepisami kulinarnymi, znajdziemy na stronie http://www.kuchniakanadyjska.pl/

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”


Napisany przez: seniorka 14 Feb 2010, 09:52


Walentynki




Walentynki w Polsce nie mają jeszcze swojej tradycji, powszechniej znane od lat 90-tych, napotkały silny opór części społeczeństwa niechętnie patrzącego na wdrażanie w polską kulturę obcych zwyczajów. Tym bardziej niechęć wzbudza skomercjalizowana forma, w której się je podaje w krajach anglosaskich i z czego wzorce zaczyna czerpać rodzimy przemysł.
Niemniej sama idea Święta Zakochanych (a może kochających?) jest sympatyczna.
Może tylko kolejnego zezowatego pluszaka z uczepionym plastikowym serduszkiem warto zamienić na urodziwy owoc czy jedną pąsową różę, a kiczowatą kartkę czy SMS'a zastąpić prawdziwą poezją?
I chociaż wartości uniwersalne jakimi są miłość i przyjaźń pielęgnować należy stale, bez szukania pretekstu dla słowa "kocham", dlaczego nie zaakceptować dnia okazywania uczuć?
Wszak łakną ich wszyscy, niezależnie kto i w jakim dniu im patronuje.

Żródło: http://www.walentynki.swieta.biz/

Polecamy http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=942226 z miesięcznika „Moje gotowanie”


Napisany przez: seniorka 15 Feb 2010, 00:37

Kuba


Na tej największej i jednej z najpiękniejszych wysp karaibskich karnawał obchodzi się hucznie. Przy zmysłowych dżwiękach salsy czy mambo Kubańczycy mają okazję by zapomnieć o nie najweselszej codzienności.

Kolumb stawiając pierwsze kroki na tej wyspie, stwierdził, że „ludzkie oczy nie widziały tak pięknej krainy”. Od tamtych czasów wiele się zmieniło. Ale atmosferę tej niezwykłej wyspy tworzą ludzie. Dzięki ich pogodnemu usposobieniu i charakterowi nie udało się zniszczyć ducha i atmosfery tego kraju. Ludzie są otwarci, przyjażni i zachowują godny pozazdroszczenia optymizm.

Kubańczycy mają wprost obsesję na punkcie jedzenia, może dlatego, że żywność jest racjonowana i wiecznie czegoś brakuje. Kuchnia kubańska jest prosta, potrafi jednak być smakowita. Króluje tu oczywiście fasola i ryż. Podstawowym daniem jest frijoles negros – czarna fasola, jadana samodzielnie lub jako dodatek do dań mięsnych i ryżu. Wielkim przysmakiem, choć rzadko jadanym z powodu braków rynkowych jest pieczona wieprzowina. Mielona wołowina zaś jest podstawą jednego z najsłynniejszych dań – picadillos, które jada się z ryżem i czarną fasolą lub stosuje jako farsz do enchiladas (naleśników z mąki kukurydzianej) czy empanadas (pieczonych pierogów drożdżowych.

Poza Hawaną i wybrzeżem owoce morza są tu rzadkością, choć to właśnie tu podawano niegdyś najwspanialsze langusty na świecie. Uzupełnieniem menu są rajskie banany – platanos, maniok, juca i bataty. Równie skromnie jest na rynku owoców, na wiejskich straganach oprócz bananów można czasem spotkać pomarańcze, grejpfruty, mango i papaje.

Mimo obfitości trzciny cukrowej, ze słodyczami też nie jest najlepiej. Oprócz lodów, za którymi Kubańczycy wprost przepadają, największą popularnością cieszą się flany – kremy budyniowe. Z trzciny cukrowej wyrabia się wyśmienite rumy. Powszechnie pije się jednak guarapo – świeżo wyciśnięty sok z trzciny cukrowej lub agoardiente – tani destylat cukrowy.

Żeby nie kończyć tak ponuro, przypomnijmy, że dla większości turystów Kuba to tylko czar tropików, cudowne plaże i szmaragdowe od rafy koralowej wody morza i oceanu.

Żródło: „Moje Gotowanie”

Godne polecenia z tego samego żródła http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=943011.

Napisany przez: seniorka 16 Feb 2010, 10:43

Ostatki


Ostatki (zapusty, mięsopust) - zakończenie karnawału Ostatni dzień karnawału (wtorek przed Środą Popielcową) lub też cały tydzień od Tłustego Czwartku do tegoż wtorku.



Pożegnanie karnawału, to okres nasilonych zabaw i balów karnawałowych. Najbardziej chyba znanym i największym balem karnawałowym jest oczywiście Karnawał w Rio de Janeiro rozpoczynający się w ostatni piątek przed Środą Popielcową i trwający przez pięc dni aż do środy nad ranem. Inne słynne bale ostatkowe, to np. wielki bal na Placu Świętego Marka w Wenecji kończący słynny wenecki karnawał; Carnival of Binche w belgijskim mieście Binche; Carnaval of Salvador de Bahia w Salwadorze, Barranquilla's Carnival w Kolumbii; bal i parady karnawałowe w Nicei (Francja); Carnaval in Chipiona w Hiszpanii; karnawał w Nowym Orleanie (USA)
W Polsce niestety nie odbywają się aż tak spektakularne bale jak w Brazylii czy Wenecji ale jest to także okres nasilonych imprez i zabaw. Większość klubów, pubów i niektóre restauracje organizują specjalne bale ostatkowe.
W Wielkopolsce wtorkowy bal znany jest jako "podkoziołek". Nazwa pochodzi od figurki kozła, która jest centralnym elementem tejże zabawy.
Na świecie ostatni dzień karnawału nazywany jest często Mardi Gras (fr: Tłusty wtorek). Nazwa ta znana i używana jest w USA, Kanadzie (niekiedy też Pancake Tuesday, czyli Naleśnikowy Wtorek) w Europie i Ameryce Łacińskiej. W Wielkiej Brytanii i Irlandii ostatki nazywane są Shrove Tuesday, w Niemczech Fasnacht

Żródło: http://halloween.friko.net/ostatki.html

Nasze ostatki nie mogą się obyć bez „śledzika”, jak pieszczotliwie nazywają ostatki niektórzy z nas, więc polecam http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=23274 oraz http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=27253 – mogą się przydać na dzisiejszy wieczór.

Napisany przez: seniorka 17 Feb 2010, 00:44


Popielec


Środa Popielcowa, inaczej zwana Popielcem, to w kościele katolickim pierwszy dzień Wielkiego Postu, jest to dzień kończący karnawał na 46 dni przed niedzielą Wielkanocną. Jest to dzień pokutny, w którym obowiązuje ścisły post. W obrządku rzymskim w czasie mszy odprawianej w ten dzień kapłan posypuje wiernym głowę popiołem lub popiołem czyni znak krzyża mówiąc "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" lub "Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz".
Popiół do posypywania głów tradycyjnie otrzymuje się przez spalenie palm poświęconych w ubiegłoroczną Niedzielę Palmową. Zwyczaj posypywania głów pochodzi z VIII w. W XI wieku stał się on zwyczajem obowiązującym w kościele katolickim dzięki decyzji ówczesnego Papieża Urbana II.

Żródło: http://halloween.friko.net/popielec.html

Polecamy potrawy postne, jak http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29852 i http://www.cincin.cc/index.php?showforum=12






Napisany przez: Ilona 17 Feb 2010, 09:28

CYTAT(seniorka @ 17 Feb 2010, 00:44 ) *
Polecamy potrawy postne, jak http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29852 i http://www.cincin.cc/index.php?showforum=12

daumen.gif
A wegetariańskie nie tylko w popielec polecam fiesgrins.gif
icon_mrgreen.gif

Napisany przez: seniorka 17 Feb 2010, 10:39

Masz rację, chociaż dla "mięsożerców" dzisiaj przydadzą się najbardziej.

Napisany przez: seniorka 18 Feb 2010, 11:23


Oleje


Badając zastosowanie oleju słonecznikowego można zaobserwować dwie skrajności. Jedni praktycznie nie włączają go do swego jadłospisu, inni widzą w nim niemalże panaceum na wszystkie biedy. Oleje roślinne należy koniecznie używać. Powinny one stanowić w przybliżeniu 50% całej ilości używanych tłuszczów. Dzienna norma wynosi 60-80 g. Rzecz w tym, że w olejach roślinnych zawarte są biologicznie aktywne substancje, pomagające obniżyć poziom cholesterolu we krwi, co z kolei chroni nasze naczynia krwionośne przed rozwojem miażdżycy (sklerozy). Jeśli wziąć pod uwagę, że nadmiar cholesterolu we krwi obserwuje się już u osób w wieku 20 lat, to staje się oczywiste, że nawet młodzi powinni zmniejszyć ilość spożywanego tłuszczu zwierzęcego i zastąpić go tłuszczami roślinnymi


Oleje roślinne szczególnie korzystnie jest używać w postaci surowej (np. w sałatkach), ponieważ pod wpływem wysokiej temperatury nienasycone kwasy tłuszczowe utleniają się i tracą swoje pożyteczne właściwości. Odżywcze wartości oleju roślinnego są tak duże, że jego obecność w Państwa diecie w połączeniu z jajami i rybą w pełni pozwoli wyeliminować mięso i tłuszcze zwierzęce, gdyż wszystkie niezbędne dla organizmu substancje będą dostarczane z tymi produktami.

Najbardziej popularny olej roślinny słonecznikowy jest jednocześnie jednym z najcenniejszych ze względu na swoje wartości odżywcze. Więcej nienasyconych kwasów tłuszczowych zawierają tylko oleje sojowy i arachidowy, jednakże posiadają one z kolei mniej witamin i minerałów. Olej sojowy ma przyjemny smak i zapach, ale może lekko zgorzknieć. Do sałatek najlepszy jest olej słonecznikowy i oliwa z oliwek. Oliwa ma neutralny smak i jest praktycznie pozbawiona zapachu. Cieszy się u klientów dużym wzięciem, choć niezupełnie zasłużenie, gdyż ze względu na zawartość witamin i innych biologicznie cennych związków jest jedną z najuboższych. Pod względem zawartości witamin ustępuje olejowi słonecznikowemu również kukurydziany, który jednakże dzięki dużej zawartości witaminy E wspaniale obniża poziom cholesterolu we krwi. Dzięki wyjątkowości swojego składu olej kukurydziany już od dawna używany jest w leczeniu wielu chorób, a szczególny efekt można osiągnąć, stosując go w leczeniu chorób skóry.




1.Olej roślinny należy trzymać w dobrze zamkniętym naczyniu, w ciemnym, chłodnym miejscu i nie dłużej niż 6 miesięcy.
2. Oleje nierafinowane są oczywiście lepsze niż rafinowane.
3. Olej w szklanych butelkach jest jakościowo lepszy od oleju w opakowaniach plastikowych.
4. Nie szkodzi, jeśli na dnie butelki pojawi się niewielki osad. Są to biologicznie aktywne substancje.
5. Nie należy używać tej samej porcji oleju do wielokrotnego smażenia. Nie należy smażyć potraw na oleju zbyt długo

Żródło:Eko Vigor








Napisany przez: .agatka. 18 Feb 2010, 12:09

Seniorko, a czy nie piszą tam nic na temat przelewania oleju z plastikowej butelki do szklanej? Bo mam kilka po oliwie i jeśli to coś zmieni to chętnie bym olej po zakupie do nich przelała.

Napisany przez: seniorka 18 Feb 2010, 13:54

Ja tak robię. Nie jełczeje tak szybko i znacznie lepiej się przechowuje. Nawet nie zauważyłam, że na ten temat prawie nic nie ma, oprócz wskazania na lepszą jakość olejów w szklanych opakowaniach. Jeszcze raz zajrzałam pod wskazany adres i nic na ten temat więcej nie ma. Jeśli możesz, przelej te oleje, u mnie ta metoda się sprawdza.

Napisany przez: atunia 19 Feb 2010, 10:39

W lidlu były (może i są nadal?) takie fajne wąskie i ciemnozielone butelki z oliwą. Tylko nie wiem, czy tę plastikową wylewkę da się usunąć bezboleśnie.

Napisany przez: seniorka 19 Feb 2010, 12:04

Szczerze mówiąc, też nie wiem. Przelewam, bo mam wrażenie, że lepiej się przechowują. Ale oczywiście najlepsze są oleje i oliwa w szklanych butelkach. Można je dostać w lepszych delikatesach jak Alma itp. Nie znam Lidla, nie mam go w okolicy, za to kilka supermarketów i delikatesów, gdzie mogę kupić to co chcę. Syn przywiózł mi bodajże z Chorwacji od rolnika oliwę z pierwszego tłoczenia. Była trochę mętna i miała nieco osadu, ale za to, co za smak! No i uwagę tego oliwnika, żeby nie przelewać jej do plastikowej butelki. To tyle moich wiadomości na temat opakowań szklanych i plastikowych.

Napisany przez: seniorka 19 Feb 2010, 12:09

„Oleje świata”


Butelkowane oleje serii " Oleje świata" tłoczone metodą "na zimno" ze starannie wyselekcjonowanych nasion. Pozwala to zachować ich cenne właściwości zdrowotne i wyjątkowy smak. Niska temperatura tłoczenia ( nie przekraczająca 50 stopni C) chroni struktury występujące w olejach witamin i nienasyconych kwasów tłuszczowych. Stały nadzór na prawidłowym przebiegiem procesu produkcyjnego zapewnia utrzymanie wysokiej jakości produktów, potwierdzonej przyznanymi certyfikatami : ISO 9001, HAACP i GMP.

Każda butelka oleju jest skarbnicą Niezbędnych Nienasyconych Kwasów Tłuszczowych (NNKT) oraz wielu innych cennych dla zdrowia pierwiastków i witamin. Organizm ludzki nie jest w stanie sam syntetyzować NNKT, musimy bezwzględnie dostarczać je wraz z pożywieniem. Niedobór tych substancji może bowiem być przyczyną wielu chorób. Stosując w codziennej diecie zimno tłoczone oleje w prosty sposób możemy zapobiec licznym schorzeniem.

Zastosowanie olejów: jako dodatek do sałatek, surówek, dipów, past, deserów, ciast oraz jako akcent smakowy do wielu potraw. Wszystkie oleje tłoczone na zimno można również spożywać bezpośrednio łyżeczką. Zalecane jest używać wszystkie oleje do potraw nie wymagających długotrwałej obróbki termicznej, najlepiej jednak stosować do potraw na zimno.

Więcej na ten temat i omówienie poszczególnych olejów znajdziecie http://www.ekovigor.pl/?Oleje:%22Oleje_%A6wiata%22

Żródło:Eko Vigor

Napisany przez: seniorka 20 Feb 2010, 11:27


Goździki
Jak na przyprawę wygląda dość dziwacznie - ma kształt starodawnego gwoździa, z krótką nasadą i małą, okrągłą główką. Jednak jego zniewalający, ostry i zarazem słodki zapach rozwiewa wszelkie wątpliwości – to jest przyprawa. Na dodatek jedna z najbardziej popularnych i uniwersalnych.
Czym są nasze goździki? To suszone pąki kwiatowe goździkowca korzennego, wiecznie zielonego drzewa rosnącego w pasie klimatu tropikalnego. Drzewo osiąga imponujące rozmiary - do 10 m wysokości. Zaczyna owocować dopiero w wieku sześciu lat, na szczęście dzieje się tak przez ponad 6 dekad. Dla plantatorów najważniejszym momentem jest kwitnienie. Należy wówczas bardzo dokładnie obserwować drzewa, by nie przegapić krótkiego, ale niezwykle ważnego dla jakości późniejszej przyprawy momentu – chwili, w której pąki kwiatowe zaczynają lekko różowieć. Wtedy zbiera się je, rozkłada na słomianych matach i suszy na słońcu, tak, by nabrały aromatu oraz smaku.

Dzisiaj plantacje goździkowca nie są rzadkością, znajdują się na Półwyspie Malajskim, na wyspach Morza Karaibskiego, na Zanzibarze, Pembie, Mauritiusie, Reunion oraz na Madagaskarze. Jednak w przeszłości była to niezwykle cenna roślina, po którą ruszały floty wielu państw. Przez długi czas monopol na przyprawę miała Portugalia. Na początku XVII wieku interes przejęli Holendrzy, którzy przenieśli uprawy z Moluków, czyli Wysp Korzennych (ojczyzny goździkowca) na pobliską wyspę Amboine. W następnym wieku Pierre Poivre rozpowszechnił uprawę na całe Antyle.
Ale historia goździków sięga dużo dalej. Pierwsze wzmianki o nich pochodzą z Chin, mniej więcej z III w. p.n.e. Starożytni Chińczycy żuli goździki, by ukoić ból zębów i odświeżyć oddech, przyprawy używali także Rzymianie. Zaś nowożytna Europa poznała goździki już w średniowieczu.

Zastosowanie
Goździki to przyprawa uniwersalna. Dzięki swojemu korzenno-słodkiemu smakowi, nadają się zarówno do deserów, jak i potraw pikantnych. Używa się ich do: soków owocowych, koktajli, grzanego wina, ponczu i kruszonu, do ciast, pierników, czerwonej kapusty, pieczeni wieprzowej, szynki, dziczyzny, do ryb – karpia i węgorza, a także do kapuśniaku i marynat. Goździk wetknięty w cebulę, znacznie poprawia smak bulionu.
Przyprawa ta harmonizuje z cynamonem, kardamonem, imbirem, pieprzem, liśćmi laurowymi, cebulą i czosnkiem. Nie należy jednak łączyć jej ze świeżym, pachnącym zielem.
Ze względu na intensywny bukiet, goździków powinno używać się oszczędnie – 1 na 4 porcje.
Poza zastosowaniem kulinarnym, goździki mają również właściwości lecznicze – uśmierzają ból, dezynfekują i zabliźniają rany, dawniej stosowano je do leczenia problemów żołądkowych.
Warto tu także wspomnieć o zupełnie innym wykorzystaniu goździków. Te pachnące „drobinki” świetnie nadają się do odświeżania powietrza w domu – można dodać je do mieszanki zapachowej potpourri, włożyć do woreczka i umieścić w szafie, albo przygotować efektowną, zapachową kulę z pomarańczy lub cytryny. Wystarczy gęsto ponabijać owoc goździkami, dobrze wysuszyć, a potem zawiesić nad kominkiem lub postawić na komodzie. Taka kula będzie pięknie pachnieć przez wiele miesięcy.

http://www.nawidelcu.pl/ Bożena Kowalska






Napisany przez: seniorka 21 Feb 2010, 01:41

Fenkuł – koper włoski



Można z nim robić wszystko: jeść na surowo, smażyć, dusić, piec, grillować. Anyżowa nuta to bonus, dodatek, którym warzywo przyprawiła natura

Tekst Agnieszki Kręglickiej

Niepostrzeżenie do kuchni wkroczyło nowe warzywo. Jeszcze czasami ktoś pyta mnie w sklepie: 'A do czego pani tego używa?', gdy wrzucam do koszyka białe bulwy. Jednak kucharze w knajpach nawet bez naszego impulsu włączyli fenkuł do menu. Można go dodawać do zup, napychać brzuch rybie przeznaczonej do pieczenia, karmelizować i podawać w formie konfitury. Anyżowy smak warzywa jest tak delikatny, że nawet tych, którzy deklarują niechęć do korzennej słodyczy, namawiam do spróbowania fenkułu. Szczególnie w daniach ciepłych anyżowość się gubi, a zostaje jedwabista, delikatna materia, wdzięcznie przyjmująca smak dodatków.

Najlepiej kupować rośliny z łodygami i podobnymi do kopru świeżymi zielonymi wiechciami liści. Przydatne są wszystkie części - zielone gałązki do finalnej dekoracji dania, łodygi do doprawienia bulionu albo użycia na grillu wzorem Prowansalczyków: łodygi kładzie się nad ogniem na ruszcie, a na nich rybę. Chroni ją to przed przypaleniem i dodaje aromatu. Zewnętrzne liście lekko łykowate należy obrać obieraczką do warzyw lub - jeśli są mocno włókniste - odciąć i dać królikowi. W środku rośliny jest głąb, który spaja liście, i jeśli fenkuł jest młody, głąb jest smaczny.
Aby otrzymać plastry, bulwę trzeba kroić pionowo. Krojąc poziomo uzyskamy paski . Repertuar sałatowy dobrze zacząć od prostego połączenia cieniutkich plastrów fenkułu z owocową oliwą extra vergine, cytryną, solą, pieprzem i płatkami parmezanu lub pecorino. Kompozycja z plastrami pomarańczy, grejpfrutów lub cytryn jest bardzo orzeźwiająca. Dodatek pestek dyni i oliwy truflowej czyni danie wykwintnym. Typowymi dodatkami w fenkułowych sałatach są oliwki, kapary, czerwona cebula, anchois, rukola, jabłka. Sposobem na wzmocnienie chrupkości jest wrzucenie plastrów do wody z lodem na pół godziny. Potem trzeba je osuszyć.

Kiedy smażę fenkuła, zaczynam od zrumienienia go na dużym ogniu, potem zmniejszam gaz i pozwalam mu zmięknąć, puścić sok i odparować. Wspaniale wychodzi na sklarowanym maśle, posypany solą, cukrem i świeżo mielonym pieprzem. Komu trzeba więcej przypraw, polecam tymianek, kapary i czosnek. W wersji słodko-kwaśnej można doprawić go octem balsamico i miodem. W wersji stereo pod koniec na patelnię można dorzucić świeży szpinak albo rukolę.

Zarówno smażony, jak i surowy fenkuł może być dodatkiem do makaronu. Na patelni z oliwą szklimy czosnek, podsmażamy pokrojony fenkuł, dodajemy oliwki i dusimy z pomidorami. Jeśli nie mamy czasu, te same składniki (na surowo) mieszamy w misce. Do tego dodajemy gorący makaron i parmezan.

Przeznaczony do zapiekania koper włoski dobrze jest w całości podgotować i ostudzony pokroić w plastry lub podsmażyć w kawałkach. Zapiekać można pod beszamelem, pod mozzarellą i parmezanem, z dodatkiem szynki lub boczku. Plastry fenkułu, podgotowanych ziemniaków i usmażonej cebuli ułożone na przemian w wysmarowanym masłem naczyniu żaroodpornym można zapiekać podlane rosołem albo kremówką. Wierzch wzbogaci bułka tarta z rozpuszczonym masłem, ser pleśniowy lub feta.

Wśród klasycznych przepisów fenkuł jest używany do nadawania smaku podstawie do gotowania muli, przy robieniu sofrito do risotta, przy gotowaniu wywaru do ryb. Sprawdza się w sosach śmietanowych i pomidorowych. Przy takich możliwościach fenkuł musi stać się powszechny '
Żródło:Wysokie Obcasy – Agnieszka Kręglicka

Polecam wypróbowaną http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=25899&hl=fenku%B3 i http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=909019

Napisany przez: seniorka 22 Feb 2010, 09:43

Sposoby na jajka


Miesięcznik „Kuchnia” spytał mistrzów kulinarnych, jak oni to robią. W jaki sposób udaje się sprawić, że jajko na miękko ma tę idealną, pożądaną konsystencję. Każdy z nich miał swój patent …

Magda Gessler (restauratorka, pisarka): jajko powinno być wyjęte w nocy z lodówki, wyprowadzone do niezbyt gorącej kuchni. Najpierw wkładamy je do szklanki z wodą – jeśli opadnie na dno, jest świeże. Ja lubię ścięte białko i płynne żółtko. Wkładam jajko do prawie wrzącej wody i odmierzam 3 minuty. Powinno się gotować delikatnie, pykać, a nie wrzeć. Potem hartuje je na łyżce przez parę sekund pod zimną wodą. Oczywiście łyżka nie może być srebrna.

Delia Smith (brytyjska pisarka, recenzentka kulinarna i autorka programów TV) na swojej stronie podaje taki sposób: żeby uzyskać jajko o ściętym białku i płynnym żółtku, umieszczamy je w garnuszku, zalewamy zimną wodą 1 cm powyżej jego powierzchni i stawiamy na mocnym ogniu. Gdy woda zawrze, zmniejszamy płomień, by tylko pykała, gotujemy jajko 4 minuty.

Adam Chrząstowski (szef kuchni krakowskiej restauracji Ancora): trzeba wziąć pod uwagę czy jajko jest wyjęte z lodówki, czy ma temperaturę pokojową. Czy gotujemy je zaczynając od wody zimnej, czy od gorącej. Warto też wiedzieć, że bardzo świeże ma mocniejsze „ścięgna”, dlatego żółtko tkwi idealnie w środku białka. Mniej świeże białko jest wodniste i żółtko opada na dno skorupki. To ma znaczenie przy gotowaniu jajek na miękko, gdy chcemy, by białko było ścięte, a żółtko płynne. Najlepiej więc użyć jajek bardzo świeżych. Ja wrzucam do osolonej i delikatnie wrzącej wody jajko z lodówki na 3,5 minuty.

Witek Iwański (kucharz z hotelu Hilton): zaczynam od wrzącej, dobrze osolonej wody. Jajko musi mieć temperaturę pokojową, więc wyjmuję je z lodówki wcześniej, a przed włożeniem do wrzątku zanurzam w ciepłej wodzie z kranu – dzięki temu nie pęknie. Gotuję je 3 minuty, zdejmuję garnuszek z ognia i pozostawiam w wodzie jeszcze 2 minuty.


A czy Wy macie jakieś własne, sprawdzone metody?

Napisany przez: seniorka 23 Feb 2010, 08:22

Smalec gęsi


Jest zdrowym tłuszczem zwierzęcym otrzymywanym z wytopionego sadła gęsiego. Posiada walory bezzapachowe, delikatny smak i jasnokremowy kolor. Zastosowanie ma nie tylko w tradycyjnej kuchni Europy Środkowej ale i w medycynie naturalnej. Jest pakowany w formie stałej do plastikowego pojemnika. Idealnie nadaje się do pieczenia, gotowania, duszenia jak również do bezpośredniego spożycia ze świeżym chlebem.

Smalec gęsi ze względu na wysoką zawartość (ponad 2/3) nienasyconych kwasów tłuszczowych zalicza się do zdrowych tłuszczów zwierzęcych. Przeważa tutaj kwas oleinowy (podobnie jak w oliwie z oliwek), który obniża poziom złego cholesterolu (HDL). Potwierdzają to choćby badania przeprowadzone we Francji, które dowiodły, iż osoby spożywające tłuszcz gęsi rzadziej zapadają na chorobę wieńcową serca.

Czołowi i uznani kucharze polecają go do smażenia, pieczenia i gotowania. W zdrowej polskiej kuchni obecny od wieków, m.in. ze względu na nieprzeciętne walory smakowe oraz właściwości zdrowotne. W przeciwieństwie do innych tłuszczów smalec gęsi może być używany w wysokich temperaturach - nawet powyżej 200 stopni C - bez niszczenia jego struktury molekularnej . Stosować można go do wszystkich rodzajów potraw - zarówno mięsnych jak i bezmięsnych - w zależności od upodobań gotującego. Jest tłuszczem o delikatnej konsystencji i po przekroczeniu temperatury pokojowej staje się płynny.

Żródło: Eko Vigor

Polecamy http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=26323

Napisany przez: seniorka 24 Feb 2010, 10:23

Sufletologia
Kiedyś dom, w którym nie potrafiono podać sufletu, uchodził za mało elegancki. Dzisiaj, choć nieco wyszły z mody, ciągle należą do świata haute cuisine. Klasyczny suflet, wymyślony we Francji w XVIII wieku, przyrządza się z jajek, mlecznego beszamelu i sera. Receptur jest wiele, a fantazja kucharza nieograniczona.

Sekrety udanego sufletu. Suflet jest daniem o wiele łatwiejszym do przyrządzenia, niż się na ogół wydaje. Prawda jest taka, że nie stanowi większego wyzwania od smażenia omletu, a cała sztuka polega na idealnym ubiciu piany.

Żródło:”Smaki i aromaty”

Napisany przez: .agatka. 24 Feb 2010, 11:20

CYTAT(seniorka @ 22 Feb 2010, 09:43 ) *
Sposoby na jajka



A czy Wy macie jakieś własne, sprawdzone metody?


Dziwne te czasy podają...


Delia Smith - "gotujemy jajko 4 minuty"

Po 4 minutach jajko będzie już prawie całe ścięte, żółtko również. Tym bardziej, ze siedzi w wodzie od początku, więc i podczas pogrzewania się wody, jajko również zaczyna się ścinać.



Witek Iwański - "Gotuję je 3 minuty, zdejmuję garnuszek z ognia i pozostawiam w wodzie jeszcze 2 minuty. "

Na 100% będzie na twardo



Włożone do wrzątku, czy ogrzane czy nie, daje duże prawdopodobieństwo peknięcia.





Ja wkładam jajka do zimnej wody, szybko doprowadzam do wrzenia, zmniejszam ogien i gotuję ok. 3 minut, zalezy od wielkości jajka. Jako, ze na miękko jem tylko wiejskie, które zazwyczaj są wielkie, to gotuję równo 3 minuty, następnie szybko odlewam wodę i hartuję przez 10-15 sekund, co zapobiega dalszemu ścinaniu się jaj. Każda sekunda ma znaczenie.



Napisany przez: seniorka 24 Feb 2010, 12:36

.agatko. podałam te sprzeczne wypowiedzi jako ciekawostkę. I dlatego pytałam Was o zdanie. Ja kładę jajka do zimnej wody i zależnie od ognia, albo gotuję tylko do zawrzenia, albo 1 - 2 minuty po zawrzeniu wody. Nie zawsze jednak wychodzą tak samo ugotowane.
Atunia przesłała wiadomość, gdzie można kupić taką maszynkę do gotowania jajek Skopiowałam tę odpowiedż. - Te maszynki do jajek są wszędzie, w marketach, w selgrosie itp. I na allegro:
http://www.allegro.pl/listing/search.php?s...gotowania+jajek
Link prowadzi na allegro na stronę szukaj, co upraszcza sprawę. Przyznam, że nigdzie nie widziałam tego urządzenia, ale będę szukała. Bardzo by mi się przydało.

Napisany przez: seniorka 25 Feb 2010, 12:19


Tortille


Tortilla narodziła się w Meksyku w czasach prekolumbijskich. Od tamtej pory jej liczni krewni podbili serca mieszkańców całej Ameryki Łacińskiej, Hiszpanii i Portugalii, Najbardziej jednak liczą się dwie tortille: hiszpańska oraz meksykańska.

Tortilla hiszpańska jest rodzajem grubego omletu smażonego z dodatkiem warzyw, ziemniaków, mięsa lub ryb. Jej najpopularniejsza odmiana to klasyczna tortilla chłopska, opisana przez Cervantesa w „Don Kichocie”. Ulubiona potrawa Sancho Pansy ma prostą recepturę: podduszona na boczku (lub oliwie) mieszaninę cebuli i pociętych w talarki ziemniaków zalewamy rozbełtanymi jajkami i smażymy.

Tortilla meksykańska jest natomiast plackiem przyrządzanym ze specjalnej mąki kukurydzianej (wykorzystywane do jej produkcji ziarna kukurydzy suszy się na słońcu, a następnie moczy w wodzie z dodatkiem wapnia i popiołu). Tortille ze zwykłej mąki kukurydzianej często sa twarde i nie daja się zwijać. Na północy kraju do wypieku placków stosuje się także mąkę pszenną. Meksykańska tortilla stanowi podstawę innych dań i przekąsek. Najbardziej znane to:

*Tacos – małe tortille z mięsem wołowym, cebulą, pomidorami oraz czerwoną fasolą lub kukurydzą.

Burrito – tortilla nadziewana mięsem i warzywami, podana z ostrym sosem

Quesadilla – złożona tortilla z farszem serowym

Enchilada – podobne danie, tyle że uduszone z sosem

Totopos (nachos) – tortilla pokrojona w trójkąciki

Tostada – tortilla upieczona na chrupko

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Pan Przemysław Muszyński

Przepis na http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=926822 oraz na tortille podane w stylu http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=926828






Napisany przez: .agatka. 25 Feb 2010, 12:24

CYTAT(seniorka @ 25 Feb 2010, 12:19 ) *
Tortille


Świetne informacje Seniorko. daumen.gif

Dodam od siebie, że słowo "tortilla" powinno wymawiać się "tortija", a nie tak jak piszemy.
To spolszczenie, które bardzo mnie drażni, ale oczywiście nikomu nie narzucam jak ma wymawiać.

Napisany przez: seniorka 25 Feb 2010, 13:26

Bardzo słuszna uwaga i dziękuję za nią .agatko. Rzeczywiście, mało kto wie, jak to się wymawia. Może chociaż kilka osób zmieni swoje nawyki. Serdecznie pozdrawiam wink.gif

Napisany przez: seniorka 26 Feb 2010, 09:55


Tuńczyk


Jest jedną z najcenniejszych ryb na świecie. Najpopularniejsze i najlepsze jest mięso tuńczyka niebieskopłetwego, rybiego kolosa, którego waga dochodzi do 700 kg. Ma różowoczerwony kolor, gruboziarnistą strukturę i wyrazisty smak. Są też inne gatunki, ważące od 5 do 20 kg. Sprzedawany jest w dzwonkach, płatach oraz filetach, mrożone i świeże.

Świeży


Z puszki
Tuńczyk w puszce jest produktem powszechnie dostępnym. Można wybierać pomiędzy tuńczykiem w wodzie (czyli „w sosie własnym” albo „w zalewie”) i w oleju – czystym lub doprawionym ziołami. Kolor i smak mięsa zależą od gatunku ryby. Najlepsze są konserwy z tuńczyka niebieskopłetwego i albacore. Dobrej jakości mięso tuńczyka powinno być podzielone na zwarte płatki średniej wielkości, które mogą mieć różne odcienie różu. Im mięso bardziej rozdrobnione, tym jego jakość jest gorsza.

Tuńczyk z puszki nie wymaga obróbki termicznej. Można go jeść na gorąco i na zimno. Tuńczyk w wodzie nadaje się do sosów, sałatek, past i farszów. Tuńczyk w oleju znakomicie smakuje sam i jako składnik kanapek.


Napisany przez: seniorka 27 Feb 2010, 10:23


Sałaty


Czyli podstawowe wiadomości jak przechowywać i doprawiać

Chrupiące witaminy w środku zimy

Żródło: miesięcznik „Sól i Pieprz”


Napisany przez: seniorka 28 Feb 2010, 09:13


Fondue


Nazwa fondue pochodzi od francuskiego słowa „fondre”, czyli topić, rozpuszczać. To pyszne danie narodziło się w XVII wieku. Powstało w któryś zimowy, mrożny wieczór, w którejś z pasterskich chat w Alpach Szwajcarskich. Najpewniej w ogóle by go nie było, gdyby nie…nuda. Zimowe spiżarnie alpejskich górali były wypełnione głównie żółtym serem, winem i chlebem – a przecież nie można w kółko jeść tego samego. Pasterze, znudzeni monotonią swoich posiłków, zaczęli topić ser z dodatkiem wina i jeść go na ciepło, z jednego kamionkowego garnka.

Proste jadło alpejskich górali szybko trafia na arystokratyczne stoły Francji. Raczą się nim książęta, królowie i głowy kościoła. W XX wieku kariera tego specjału nabiera rozpędu. W 1930 eoku Szwajcarskie Stowarzyszenie Producentów Sera finansuje narodową kampanię popularyzującą fondue. Dziesięć lat póżniej, po prezentacji potrawy na Międzynarodowej Wystawie Powszechnej w Nowym Jorku, zachwyca się nią już prawie cały świat.

Stary przepis szwajcarskich górali w ciągu wieków był udoskonalany i i zmieniany na mnóstwo sposobów Dziś istnieje wiele odmian fondue. Tradycyjne fondue przyrządzane jest ze szwajcarskiego sera , z dodatkiem wina, gałki muszkatołowej i odrobiny wytrawnej wiśniówki w specjalnym, najlepiej kamionkowym naczyniu, zwanym przez Szwajcarów „caquelon”. Po ugotowaniu fondue, garnek ustawia się na spirytusowym podgrzewaczu; podczas biesiady płomień ogrzewa garnek, dzięki czemu rozpuszczony ser nie zamienia się w twardą, nieapetyczną bryłę. Potrzebne są też długie widelczyki do nabijania i zanurzania w serze kawałków bułki lub chleba.

Samych odmian founde z sera jest w Szwajcarii co najmniej tyle, ile ma ona kantonów, czyli 26. W dodatku każda szanująca się gospodyni ma swój własny, niepowtarzalny przepis na łączenie ze sobą w jednym caquelon różnych gatunków sera. Nie mówiąc już o jego doprawianiu i proporcjach! Nic zatem dziwnego, że sposób przygotowania tej potrawy wzbudza wśród Szwajcarów wiele zaciekłych dyskusji, a nawet zupełnie poważnych sporów.

Z jednej strony mamy konserwatystów, z drugiej kulinarnych buntowników. Ci pierwsi pozostają wierni fondue serowemu, uważając inne jego odmiany za zupełne wynaturzenie i skandal. Buntownicy oczywiście nie przejmują się i robią swoje wynalazki dosłownie ze wszstkiego, chociażby z mięsa, ryb, owoców morza czy słodkiej śmietanki mocno doprawionej wanilią. Nierzadko jednak muszą, biorąc udział w publicznych dyskusjach organizowanych przez amatorów founde, odpierać oskarżenia o bezczeszczenie narodowej tradycji.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Opracowanie Dominika Bronz

Z tego samego żródła polecamy http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=950042


Napisany przez: seniorka 1 Mar 2010, 11:03

Słońce w puszce


Bez pomidorów życie miałoby gorszy smak. Nabrzmiałe aromatycznym sokiem czerwone kulki prowokują do wyczynów kulinarnych i są zapowiedzią nieskończonych rozkoszy podniebienia.

Uwielbiają słońce. Najchętniej i najobficiej rosną w śreódziemnomorskich krainach: włoskiej Apulii i Emilii-Romanii, w dolinie Rodanu i Akwitanii we Francji oraz w dolinach Guadiana i Ebro w Hiszpanii. W ich ciepłym, łagodnym klimacie pomidory najwspanialej dojrzewają, nabierają wyrazistego smaku, i intensywnego koloru. I właśnie wtedy, kiedy są najdorodniejsze i najsłodsze, zbiera się je i nie narażając na niewygody transportu i długotrwały męczący proces przetwarzania, w ciągu zaledwie kilku godzin zamienia w pyszny, naturalny produkt w hermetycznie zamkniętej puszce. Tak zabezpieczone świeże pomidory, w pełni walorów smakowych i zapachowych, można wykorzystywać przez cały rok, nie czekając na pomidorowy sezon.

Pomidory z puszki są produktem praktycznym i łatwym w użyciu. Można je jeść na surowo, smażyć, zapiekać. Wspaniale komponują się z mięsem, rybami, makaronami, ryżem, warzywami i ziołami Pomidory są podstawą śródziemnomorskiej kuchni. Dzięki dużej zawartości witamin i przeciwutleniaczy, zwłaszcza likopenu, który podnosi odporność na choroby układu krążenia i nowotwory, mają nie tylko walory smakowe, ale też niezwykłe wartości odżywcze. Gotowanie nie niszczy ich, a wręcz potęguje. Warto więc puścić wodze kulinarnej fantazji.

Żródło: miesięcznik „Kuchnia”

Polecamy wypróbowane przepisy na potrawy z udziałem pomidorów z puszki.

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=30511

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=26216

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=28120

Napisany przez: seniorka 2 Mar 2010, 10:07


Miody pitne


To rarytas. Prawdziwy slow food. Tylko w Polsce przetrwała tradycja wytwarzania tych trunków, należących do najstarszych napojów alkoholowych.

W czasach antycznych miody pitne były znane ludom żyjącym w basenie Morza Śródziemnego. Wytwarzali je też Celtowie, Germanie i Słowianie.

W dawnej Polsce miód pitny uchodził na równi z piwem za napój narodowy. Nasi przodkowie już w czasach piastowskich warzyli miód podbierany dzikim rojom w rozległych puszczach i borach. Póżniej stawały się coraz bardziej cenione, były nawet środkiem płatniczym, a na dworach królewskich przechowywano je w skarbcach i podawano tylko podczas ważniejszych uroczystości. Już szesnastowieczne żródła wspominają o pierwszych miodosytniach założonych w Gdańsku i we Lwowie. Nie ustał jednak dawny zwyczaj sycenia miodów po domach oraz klasztorach.

Najstarszy polski przepis na przyrządzenie miodu pitnego pochodzi z 1543 roku. Zanotował go Szwed Olaf Magnus. Natomiast biskup Marcin Kromer, sekretarz Zygmunta Augusta, pisze już o miodach pitnych jako o trunku będącym w pospolitym użyciu, szczególnie na Rusi i Podolu, kędy jest pszczół obfitość, a miód zbierany z wonnych traw i kwiatów wyborny. Tam też pito przede wszystkim miód uwarzony z wodą i chmielem, natomiast w Prusiech i na Mazowszu, a szczególnie w Warszawie, do miodów owych dodają sok z wiśni lub malin oraz wonności i inne stosowne przyprawy, od czego ów napój zowie się kirsztrangiem, maliniakiem i trojniakiem.

Współcześnie wytwarza się miody pitne tak samo jak kiedyś owe staropolskie trunki, których sława obiegła całą Europę. Zawierają od 9 do 18 % alkoholu. Uzyskuje się je przez fermentację roztworu wody i miodu przy użyciu drożdży winiarskich. W zależności od proporcji miodu i wody, uzyskuje się miody o różnym stopniu słodyczy. Jedna część miodu i pół części wody daje bardzo słodki półtorak, natomiast równowaga tych dwóch składników – słodki dwójniak. Półsłodki trójniak powstaje z mieszaniny jednej części miodu i dwóch części wody, półwytrawny czwórniak – z jednej części miodu rozpuszczonego w trzech częściach wody. Miód jest produktem bardzo trwałym, toteż im więcej miodu w brzeczce, tym dłużej trwa fermentacja ( od 2- 6 miesięcy) i dojrzewanie trunku.

Miody pitne mogą być naturalne, tzn. bez dodatku przypraw, lub korzenno ziołowe, aromatyzowane kompozycjami rodzimych ziół i zamorskich przypraw. Każda kompozycja jest oczywiście tajemnicą firmy, ale wiadomo, że najczęściej używa się chmielu, płatków róży, kłącza kosaćca, korzenia kozłka lekarskiego (waleriany), kwiatów czarnego bzu, jagód jałowca lub suszonych czarnych porzeczek, korzenia albo liści selera. Spośród importowanych przypraw stosowany bywa cynamon, imbir, gożdziki, pieprz, gałka muszkatołowa i wanilia, a także skórka pomarańczowa i cytrynowa.

Kiedy co najmniej 30% wody zastąpi się moszczem owocowym, miód pitny przybiera nazwę dodanego soku. Mamy zatem wiśniaki i maliniaki, ale mogą być również słynne dwa stulecia wstecz dereniaki, jabłeczniaki, agrestniaki, czereśniaki lub porzeczniaki. Te ostatnie to już rarytasy dla tych, którzy znajdują przyjemność w warzeniu staropolskich trunków w domu. Warto spróbować, bo miody pitne doskonale się przechowują i z upływem czasu nabierają coraz wyborniejszego smaku i aromatu. Należy przechowywać je tak jak wino w ciemnym pomieszczeniu, w temperaturze 5 – 10 st. na leżąco. Tradycyjnie miody pitne podaje się w glinianych kubkach w temperaturze pokojowej, a zimą na gorąco, z przyprawami korzennymi.

Przepisy: - na lato – 100 ml miodu pitnego oraz sok z jednej cytryny zmieszać z wodą mineralną i podawać z lekko ugniecionymi liśćmi świeżej mięty lub melisy. Zamiast wody mineralnej można użyć ostudzonego naparu z mięty.

Na zimę: podgrzany miód połączyć ze szkocką whisky w proporcji 1:1.

Żródło:miesięcznik „Kuchnia”




Napisany przez: seniorka 3 Mar 2010, 01:41


Selery


Jako warzywo seler naciowy był uprawiany znacznie wcześniej niż korzeniowy. Do Polski został przywieziony z Włoch w pierwszej połowie XVI w. Seler korzeniowy natomiast powstał w wyniku długotrwałej hodowli i do niedawna spełniał u nas wyłącznie rolę warzywa przyprawowego. Obecnie powierzchnia jego uprawy wzrasta, ponieważ jest na niego zapotrzebowanie ze strony przetwórstwa (suszenie, mrożenie). Również właściwości dietetyczne i lecznicze selera (m.in. zapobiega miażdżycy, artretyzmowi) powodują wzrost jego spożycia. Korzenie selera zawierają dużą (dwa razy większą niż korzenie marchwi) ilość soli mineralnych, wśród nich przeważają związki potasu (około 400 mg K na 100 g), magnezu, fosforu, żelaza, manganu i molibdenu. Zawartość witamin jest natomiast niewielka, w 100 g produktu znajduje się np. 6–10 mg witaminy C, 0,02–0,3 mg witamin z grupy B.

Seler naciowy ma bogatszy skład chemiczny niż seler korzeniowy i należy do najwartościowszych warzyw. Jest ciągle jeszcze niedoceniany w naszym kraju, ale bardzo popularny w krajach Europy Zachodniej i USA. Długie, mięsiste ogonki liściowe, spożywane na surowo, gotowane lub duszone, odznaczają się dużą wartością odżywczą, smakową, dietetyczną i leczniczą. Zawierają dużo witaminy C (powyżej 20 mg w 100 g) oraz składników mineralnych (zwłaszcza potasu i wapnia). Znajdujące się we wszystkich częściach rośliny olejki eteryczne działają pobudzająco na trawienie i na czynność niektórych organów, np. nerek. Seler, dzięki zawartości 3-butyloftalidu, obniża ciśnienie tętnicze krwi oraz poziom cholesterolu (w tym tak zwanego "złego" cholesterolu — LDL i trójglicerydów), chroni więc przed zawałem i udarem mózgu. Zawiera też psoraleny, związki, które zapobiegają łuszczycy. Ponadto seler naciowy jest przydatnym surowcem dla przemysłu spożywczego i służy do wyrobu np.: zup, koncentratów, gotowych dań, soków wielowarzywnych, mrożonek.

Żródło:”Hasło ogrodnicze”

Polecam http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=29647




Napisany przez: .agatka. 3 Mar 2010, 15:09

oooo... o selerze to dla mnie... uwielbiam seler anbetung.gif dziękuję Seniorko anbetung.gif

Napisany przez: seniorka 3 Mar 2010, 16:11

To się dobrze składa, bo mam trochę wypróbowanych przepisów z udziałem selera. Będę wpisywała sukcesywnie w odpowiednich wątkach, jak się trochę lepiej poczuję. Ale ja mam przeważnie dania z selerem korzeniowym. Nie wiem, czy to Cię interesuje? wink.gif

Napisany przez: .agatka. 3 Mar 2010, 21:47

CYTAT(seniorka @ 3 Mar 2010, 16:11 ) *
To się dobrze składa, bo mam trochę wypróbowanych przepisów z udziałem selera. Będę wpisywała sukcesywnie w odpowiednich wątkach, jak się trochę lepiej poczuję. Ale ja mam przeważnie dania z selerem korzeniowym. Nie wiem, czy to Cię interesuje? wink.gif


Korzeniowy przede wszystkim.

Napisany przez: seniorka 4 Mar 2010, 09:45

Masale i curry


Najważniejszym elementem kuchni indyjskiej są przyprawy. Jest ich mnóstwo. Dodaje się je do potraw w postaci korzeni, kory, owoców, nasion, liści i kwiatów

Przyprawy dozuje się z umiarem, dbając o to, aby nadać potrawom subtelny smak i zapach. Według Hindusów tajemnica przyprawiania polega na przygotowaniu masali, czyli mieszanki przypraw dodawanych do potraw w odpowiedniej ilości i kolejności. Podobno każdy Hindus ma własną tajemnicę sporządzania masali, o osobliwym smaku i zaskakującej ilości zapachów.

Polecane http://www.cincin.cc/index.php?s=&showtopic=21470&view=findpost&p=922811

Żródło: miesięcznik "Moje Gotowanie"

Napisany przez: sionia 5 Mar 2010, 09:04

Seniorko,
dziękuję za wszystkie informacje tu zamieszczane. Z przyjemnośćią i zaciekawieniem je czytam.

Napisany przez: sionia 5 Mar 2010, 09:07

CYTAT(seniorka @ 3 Mar 2010, 16:11 ) *
To się dobrze składa, bo mam trochę wypróbowanych przepisów z udziałem selera. Będę wpisywała sukcesywnie w odpowiednich wątkach, jak się trochę lepiej poczuję. Ale ja mam przeważnie dania z selerem korzeniowym. Nie wiem, czy to Cię interesuje? wink.gif


Seniorko czuj się dobrze, czuj!!!! DUŻO ZDROWIA!!!!!

Napisany przez: seniorka 5 Mar 2010, 09:42

sioniu, dziękuję za te przemiłe posty i życzenia. Są urocze i takie serdeczne. Jeszcze raz dziękuję. Serdecznie Cię pozdrawiam wink.gif

Napisany przez: seniorka 5 Mar 2010, 09:43


Awokado


Wiele osób nie przepada za awokado, a to z powodu nieokreślonego smaku, a to dość tłustej konsystencji (jego miąższ ma więcej kalorii niż jajko czy usmażony filet z kurczaka), albo po prostu nie miało okazji spróbować dojrzałego, dobrze przyprawionego owocu.

Ta spora zielona gruszka o skórce przywodzącej na myśl skórę aligatora, to owoc drzew tropikalnych z gatunku wawrzynowców. Pochodzi z Wielkich Antyli, Gwatemali i Meksyku. Dziś wiecznie zielone drzewo osiągające niekiedy 20 metrów, najliczniej uprawia się w Izraelu, będącym największym eksporterem owocu do Europy.

Delikatne awokado zbiera się niedojrzałe i twarde, gdyż w ten sposób lepiej znosi transport. Nazwa awokado pochodzi od azteckiego ahuacalt, co można przetłumaczyć jako „boski owoc”. Ze starych tekstów azteckich można wyczytać erotyczne konotacje owocu. Możliwe, że przede wszystkim z tego względu hiszpańscy misjonarze poddali owoc takim samym regułom postu jak mięso: nie dość, że tłuste, to jeszcze wodzi na pokuszenie

Neutralny smak owocu – dla niektórych pozbawiony wyrazu – czyni go owocem podatnym na przyprawianie. Cukiernik wyczaruje z miąższu deser, restaurator poda na zielonym kremie krewetki lub krwisty befsztyk, a aktywny smakosz zaproponuje co najmniej trzy sposoby nadziewania połówek owocu i zapewni delikatną, wykwintną przystawkę.


Dobre pytania dotyczące awokado

Żródło: miesiecznik „Moje Gotowanie”

Redaktor Joanna Bajorek


Napisany przez: seniorka 6 Mar 2010, 10:13


Cykoria


Cykoria oferowana obecnie w sklepach jest nową odmianą rośliny służącej wcześniej do produkcji odpowiednika kawy. Ma podobny, lekko gorzkawy smak. Uprawia się ją pod słomą lub ciemną folią, by była delikatna i biała.

Częścią jadalną cykorii są wybielone główki, wyrastające w czasie pędzenia z korzeni.

Cykoria jest rośliną dwuletnią, obecnie uprawia się wyłącznie odmianę Witloof - o długich korzeniach i silnie zwiniętych główkach, długości około 15 centymetrów.

Kupować należy nie rozwinięte pąki bez zwiędniętych liści.
Świeżą cykorię przechowuje się w warunkach domowych około 2 - 3 dni, kładąc ją w chłodnym, ciemnym miejscu.

Jarzyna ta nadaje sałatkom nieco pikantny smak, ale równie chętnie spożywa się ją ugotowaną.

Żródło: www.owoce-warzywa.com






Napisany przez: seniorka 7 Mar 2010, 10:43


Żur i barszcz biały



Żródło: Pani domu poleca


Napisany przez: seniorka 8 Mar 2010, 08:50


Cebula


Żeby nie płakać przy krojeniu cebuli, można ją namoczyć albo schłodzić. Można stanąć plecami do otwartego okna. Są tacy, którzy twierdzą, że idealnym sposobem jest ściskanie w zębach zapałki. Chyba jednak trzeba po prostu zacisnąć zęby.

Cebule między sobą różnią się przede wszystkim ostrością. Biała cukrowa jest najłagodniejsza, nieco ostrzejsza jest szalotka, dalej – czerwona, a nasza swojska zwykła żółta cebula jest najostrzejsza.

Szalotki stosowane są nagminnie w kuchni francuskiej jako przyprawa, dodatek. Biała i czerwona nadają się głównie do sałatek. Pokrojona w piórka biała będzie świetna w sałatce greckiej. Czerwona spełnia – poza smakowymi – funkcje estetyczne; jest ładnym kontrastowym elementem zielonych liści, a jak wiadomo jemy także oczami. Obie cebule można karmelizować: robimy na patelni karmel, dodajemy odrobinę soku pomarańczowego, a następnie pokrojoną w piórka cebulę.. Dusimy, aż zrobi się szklista i ciągliwa. I serwujemy jako jarzynkę do mięs.

Cebula w roli składnika pierwszoplanowego to na przykład cebula faszerowana. Można praktycznie faszerować każdą, może poza szalotką. Czym? Czym się da! Mielonym mięsem, kaszanką, kuskusem. Co kto lubi! Inne cebulowe danie: zupa. Robimy ją na kilka sposobów. Jako zupę-krem: podduszoną cebulę zalewamy bulionem i miksujemy. Albo „lużniejszą”, z grzanką: ciemnym bulionem zalewamy wysmażoną w głębokim tłuszczu zbrązowiałą cebulę (kolor i aromat odda zupie), gotujemy razem, a przed podaniem do zupy wkładamy grzankę z serem.

Warto wspomnieć o cebuli suszonej: robimy ją tak jak frytki, smażąc w głębokim oleju i potem osączając na papierze lub kupujemy gotową. Świetna do sałatek i do kanapek.

Żrodło: miesięcznik „Kuchnia”

Doradzał pan Ryszard Majewski szef kuchni restauracji Blue Cactus


Napisany przez: .agatka. 8 Mar 2010, 11:42

CYTAT(seniorka @ 7 Mar 2010, 10:43 ) *
ponownie wsypujemy mąkę i dodajemy resztę składników. Zasadą jest, że żur kwasimy zawsze w tym samym naczyniu, nie myjąc go po kolejnych kiszeniach.
[*]Obok żuru drugą tradycyjną zupą jest biały barszcz. Z wyglądu obie zupy w zasadzie się nie różnią i podaje się je z tymi samymi dodatkami: jajkami na twardo, kiełbasą, boczkiem. Jednak barszcz biały jest zupą mniej kwaśną, za to bardziej aromatyczną i gotuje się go na zakwasie z mąki pszennej (a nie żytniej, jak żur) oraz na wywarze z wędzonki. Barszcz biały zaprawia się śmietaną.
[/list] Żródło: Pani domu poleca


I tym stweirdzeniem Seniorko rozwiałaś resztki moich wątpliwości. Jest dokładnie tak jak robię i jak robiła moja mama icon_smile.gif

Napisany przez: seniorka 8 Mar 2010, 13:08

Cieszę się, bo i ja tak robię. Wychodzi znakomity. Czasem zastanawiam się, co bardziej lubię - żurek czy barszcz? A Ty?

Napisany przez: .agatka. 8 Mar 2010, 13:24

CYTAT(seniorka @ 8 Mar 2010, 13:08 ) *
Cieszę się, bo i ja tak robię. Wychodzi znakomity. Czasem zastanawiam się, co bardziej lubię - żurek czy barszcz? A Ty?


Jednym i drugim nie pogardzę. Ale koniecznie z ziemniakami obok na talerzyku, z przysmażoną cebulką.

A nie_teściowa najczęściej zalewajkę robi. Taka codzienna odmiana żurku, cienkie to jak nie wiem co, ale dobre icon_smile.gif

Napisany przez: seniorka 8 Mar 2010, 14:11

No to mamy podobne gusta. A zalewajkę to robiła moja babcia. Też taką więcej wodnistą, chociaż wszystkim smakowała. Widocznie taki jej urok. Ja robiłam ją tylko raz albo dwa. A zmieniając temat, to wpisałam dwa dania na selery w "Zielono mi" na przystawkę i w mięsach na wieprzowinę z selerami. Dzisiaj, tylko trochę póżniej, wpiszę przepisy na kotlety z selera w "Małych dankach". Wszystkie moje wpisy były widoczne może kilkanaście minut, bo zostały zaraz zakryte innymi daniami. Ponieważ lubisz selery, a jeśli ich nie zauwazyłaś, to wiesz, gdzie szukać.

Napisany przez: seniorka 9 Mar 2010, 08:38


Ziele angielskie


To niezwykła przyprawa o bardzo złożonym aromacie. W jej bukiecie odnajdziemy nuty cynamonu, goździka, kardamonu, gorczycy, pieprzu i gałki muszkatałowej. Pewnie z tego powodu nazywana jest często toute-space, czyli „wszystkie przyprawy". Na nasze stoły ziele trafiło dzięki Kolumbowi, który początkowo pomylił przyprawę z pieprzem. Nic dziwnego - jagody obu roślin są bardzo do siebie podobne.

Co ciekawe - chyba tylko w Polsce przyprawę określa się mianem „ziela angielskiego"(prawdopodobnie dlatego, że szczególnie cenione i chętnie stosowane jest w kuchni angielskiej).
Poza naszymi granicami ziele angielskie nazywa się pieprzem jamajskim, pieprzem goździkowym, nową przyprawą czy pieprzem pachnącym. Tak naprawdę są to jednak owoce korzennika lekarskiego, tropikalnej, wiecznie zielonej rośliny pochodzącej z Ameryki Środkowej. Dojrzałe jagody mają ciemnofioletową barwę i są bardzo smaczne. Na potrzeby przyprawy zrywa się i suszy owoce jeszcze nie do końca dojrzałe. Przybierają wówczas brunatną barwę, a ich skórka staje się chropowata. Za najlepsze uważa się gatunki sprowadzane z Jamajki, Barbadosu i Kuby.

W kuchni
Niezwykły aromat przyprawy sprawia, że idealnie nadaje się do owoców morza, warzyw, wędlin, marynat, konserw, zup, a także do ciast, kremów i do naleśników. Zielem angielskim aromatyzuje się również grzane wino, majonez i sos winegret. Sproszkowane owoce wchodzą w skład niektórych mieszanek przyprawowych, np. curry.
Wysuszone jagody należy przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku, z dala od światła. Przed podaniem - najlepiej zmielić jagody w młynku do pieprzu. Przyprawę dodaje się do potraw na początku ich przyrządzania.

Zdrowa przyprawa
Ziele angielskie ułatwia trawienie, łagodzi nerwobóle oraz objawy reumatyczne. Ponadto posiada właściwości pobudzające i antyseptyczne.
Herbatka z korzennika lekarskiego łagodzi zaburzenia jelitowe i trawienne, uśmierza kolkę i wzdęcia. Uwaga - przedawkowanie powoduje problemy żołądkowe.

http://www.nawidelcu.pl/ Dorota Mrówka






Napisany przez: seniorka 10 Mar 2010, 09:12

Baby i wypieki drożdżowe

Jeśli chcecie przygotować babę z ciasta piaskowego (ucieranego), pamiętajcie, aby masło ucierać z cukrem kryształem, a nie pudrem. Dopiero gdy z tych dwóch składników otrzymacie pianę, zacznijcie dodawać jajka. Wiele doświadczonych gospodyń zaleca maślaną pianę utrzeć z samymi żółtkami, a dopiero po wymieszaniu jej z mąką i proszkiem do pieczenia dodać sztywna pianę z białek. Ciasto dzięki temu jest bardziej puszyste. Żródło: Pani domu poleca

Napisany przez: seniorka 11 Mar 2010, 10:13


Co jeszcze o selerze wiedzieć warto…


Powinnam połączyć te wiadomości w jeden temat, ale znalazłam je już po opublikowaniu selerów na innej stronie. Wydały mi się jednak tak ciekawe, że chcę się nimi z Wami podzielić. Dotyczą przeważnie historii selera korzeniowego. Posłuchajcie.

Ceniona jarzyna już w kuchniach starożytnego Egiptu, Grecji i Rzymu była też symbolem żałoby: liśćmi selera przystrajano groby, potrawy z selera podawano na stypach, Achilles leczył selerem swe rumaki, gdy zaś Odyseusz wylądował na wyspie, na której mieszkała nimfa Kalipso – stwierdził, że łąki wyspy porastały fiołki i….selery. Był okres, że liście selera wyparły (na krótko), jako symbol zwycięstwa gałązki lauru. Tak było w Rzymie, gdzie wieńce z selera wręczano zwycięskim poetom, śpiewakom i zapaśnikom. Dziś jeszcze bukiety z naci selera uchodzą w Grecji za przynoszące szczęście i powodzenie.

Seler (liście nawet w znacznie wyższym stopniu niż bulwa) zawiera składniki pobudzające przemianę materii i pracę nerek oraz uspokajające system nerwowy. Systematyczne spożywanie potraw z selera łagodzi cierpienia artretyczne, reumatyczne oraz zapobiega tworzeniu się kamieni nerkowych. Nie należy ograniczać się jedynie do stosowania selera jako klasycznego zestawu jarzyn przeznaczonych do aromatyzowania zup, lecz używać go w kompozycjach surówkowych, sałatach, jako jarzyny solo i w połączeniu z innymi jarzynami. Bardzo zdrowy jest sok z selera, zmieszany pół na pół z sokiem z marchwi lub jabłek. Doskonały przy kuracjach odchudzających. Seler używać można prawie do wszystkiego – jako

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=30656

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=30677

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=30660

http://www.cincin.cc/index.php?showtopic=30670

Żródło: miesięcznik Ty i Ja


Napisany przez: seniorka 12 Mar 2010, 08:53


Proszony obiad


Proszony obiad może składać się z dowolnej liczby potraw, zawsze jednak kolejność podawania dań jest ściśle ustalona:

1. Przystawki zimne – ryby, np. śledzie, wędliny, sałatki warzywne, koreczki itp.

2. Przystawki gorące – np. paszteciki, warzywa, pierożki

3. Zupy – kremy i zupy klarowne

4. Dania główne – mięsa, ryby, dania jarskie

5. Sery – mogą zastępować deser, podawane na drewnianej desce, z nożykiem i winem, sery okrągłe, pleśniowe kroimy w trójkąciki a żółte w plastry

6. Desery – ciasta, ciasteczka, kremy, lody

7. Owoce – podawane na talerzykach wraz ze specjalnym nożykiem do obierania skórki

8. Kawa i herbata – kawa podawana jest w małych filiżankach, jeśli jest to kawa espresso, należy podać do niej szklankę wody, do kawy można serwować śmietankę w dzbanuszku i kruche ciasteczka. Herbatę najlepiej podawać jest w specjalnym czajniczku i w filiżankach, np. z konfiturami. Cytrynę do herbaty podajemy na talerzyku pokrojoną w plasterki, które wkładamy do filiżanek i lekko wyciskamy łyżeczką.

Wszystkie potrawy, prócz zupy, podajemy z lewej strony, a zużyte nakrycia zbieramy z prawej strony.

Żródło:. www.kucharek.pl




Napisany przez: seniorka 13 Mar 2010, 02:24


Jak posadzić gości przy stole


Reguły właściwego usadzania gości przy stole są bardzo skomplikowane i wymagają połączenia wiedzy o etykiecie ze znajomością zapraszanych osób. W sytuacjach prywatnych protokół nie jest aż tak sztywny jak przy dyplomatycznych przyjęciach, jednak warto zapamiętać kilka podstawowych zasad.

*Gospodarze przyjęcia siadają u szczytu stołu (jeśli jest podłużny) lub po dwóch końcach stołu (jeśli jest kwadratowy lub owalny).

*Gość honorowy jest usadzany po prawej ręce gospodyni a jego żona po prawej ręce gospodarza.

*Kolejni goście są usadzani wg zasady: im ważniejszy, tym bliżej honorowego gościa.

*Dodatkową zasadą jest rozdzielanie przy stole par małżeńskich (ale nie rozsadza się narzeczonych).

Jeśli planujemy większe przyjęcie, dobrze jest przygotować bileciki z nazwiskami i ustawić je nad talerzami na stole

Żródło:Kucharek.


Napisany przez: seniorka 14 Mar 2010, 11:10


Nakrycie stołu



Obrus
Obrus oczywiście powinien być idealnie czysty i świeży, wyprasowany tak, żeby nie widać było śladów składania. Rozmiar tkaniny musi być tak dobrany, by obrus zwisał z każdej strony co najmniej 20, a najwyżej 30 centymetrów.

Biały obrus stosowany jest podczas świąt oraz przy wszelkich uroczystych okazjach. Na co dzień ładnie wyglądają obrusy kolorowe, serwety, ozdobione wzorami i haftami. Najbardziej eleganckim materiałem jest len i bawełna, staroświecki adamaszek (jednolita, tkana tkanina). Pod ażurowe obrusy i serwety wypada położyć jednobarwny podkład, dobrany kolorystycznie.

Duże znaczenie w wyborze obrusu ma rodzaj zastosowanej zastawy stołowej. Na ciemnych tkaninach ładnie wyglądają białe talerze, na jasnych – ciemne i zdobione. Do zastawy we wzorki dobieramy gładki obrus, talerze bez wzoru będą wyglądały dobrze na kolorowym obrusie z elementami graficznymi.


Dekoracja – kwiaty i świece


Kwiaty to najbardziej tradycyjna, ale też najbardziej elegancka forma przybrania stołu. Zawsze są to kwiaty cięte, świeże, ustawiane w wazonach, misach lub flakonikach. Najlepiej na stole sprawdzają się niskie kompozycje kwiatowe, nie przeszkadzające gościom w patrzeniu na swoich sąsiadów naprzeciwko. Należy pamiętać o tym, by woń kwiatów nie była zbyt intensywna (dlatego ostrożnie należy stosować kompozycje kwiatowe ze storczyków, orchidei czy magnolii).

Kwiaty dobrze jest dobierać w zależności od pory roku, np. na wiosnę pięknie na stole będą wyglądać żonkile lub tulipany. Białe kwiaty (np. lilie, białe róże, stokrotki, margerytki) stosuje się przy uroczystościach: chrzcinach, komuniach, ślubach, zaręczynach. Bożonarodzeniowy stół można ozdobić gałązkami świerkowymi, tarniną, jemiołą, a wielkanocny – baziami i gałązkami bukszpanu.

Obecnie bardzo popularne są orientalne, minimalistyczne sposoby ozdabiania stołu, wzorowane na japońskiej tradycji. Zawsze elegancka jest japońska ikebana, ciekawie wyglądają też niestandardowe ozdoby, np. symetrycznie rozstawione smukłe flakoniki z pojedynczymi kwiatami lub misa z pływającymi kielichami kwiatów.

Prócz kwiatów na stole ustawia się świece. Trzeba pamiętać o tym, że zapalać je można dopiero wieczorem. Świece dobiera się pod kolor zastawy, obrusu i kwiatów, najlepiej jednak wyglądają gładkie, wysokie, o tradycyjnym podłużnym kształcie. Najbardziej eleganckie są wysokie lichtarze, metalowe bądź szklane, pojedyncze lub na kilka świec. Ostatnio zaczęto również stosować różnego rodzaju niskie świeczniki (zamknięte lub otwarte) i lampioniki z wkładami świecowymi, jednak przy oficjalnych przyjęciach bezpieczniej będzie zastosować tradycyjne lichtarze.

Prócz świec i kwiatów na stole mogą znajdować się również inne ozdoby, takie jak kolorowe serwetki, dekoracyjne solniczki i pieprzniczki, pojemniki na przyprawy. Należy jednak pamiętać, żeby stół nie był przeładowany

Żródło: savoir-vivre.pl




Napisany przez: seniorka 15 Mar 2010, 09:17


Żeby ciasto się udało…


Jaka mąka do ciasta? Do pieczenia ciasta kruchego i drożdżowego najlepiej wybrać kaszkowatą mąkę krupczatkę
Na biszkopt nadaje się tylko mąka pszenna lub pszenna z ziemniaczaną (równe ilości)
Na piernik i pieczywo najlepsza jest mąka żytnia wymieszana z pszenną

Aby biszkopt się udał, należy - biszkopt można zrobić tylko z mąki pszennej, aby był bardziej delikatny można wziąć w równych ilościach mąkę ziemniaczaną i pszenną
- mąka powinna być przesiana nawet dwukrotnie
- jajka z cukrem trzeba utrzeć na puszystą prawie białą masę
- do masy należy dodać sok z cytryny lub łyżkę octu (ciasto po upieczeniu nie opadnie)
- pianę i mąkę na przemian dodawać do masy, delikatnie mieszać od spodu, (nie należy używać miksera!)
- ciasto wstawić do piekarnika o temperaturze początkowej 160 - 180°C, a następnie podwyższyć do 200°C
- w czasie pierwszych 15 minut pieczenia nie należy otwierać piekarnika, by ciasto nie opadło
- upieczone ciasto najlepiej pozostawić na 5 minut w wyłączonym piekarniku i z formy wyjąć ciepłe
Aby ciasto kruche się udało - trzeba przesiać mąkę
- do ciasta trzeba wziąć tłuszcz mocno schłodzony, w przeciwnym przypadku zostanie on wchłonięty przez mąkę, a ciasto po upieczeniu będzie bardzo twarde!
- zimny tłuszcz najlepiej szybko zetrzeć na tarce
- po odmierzeniu wszystkich składników szybko zagnieść ciasto
- jeśli ciasto w czasie rozwałkowywania zmięknie, nie wolno dodawać mąki. Trzeba ponownie je schłodzić.
- ciasto po ułożeniu w formie należy ponakłuwać widelcem
- ciasto wstawiać do nagrzanego piekarnika i piec w temperaturze 200-220°C
- upieczone kruche ciasto należy wyjmować z formy lekko przestudzone, ale nie zimne Sernik - masa serowa będzie spoista i nie opadnie po upieczeniu, jeśli część mąki pszennej zastąpi się ziemniaczaną, kukurydzianą, kaszą manną albo ugotowanymi i zmielonymi ziemniakami
- jeśli do sernika zostaną dodane owoce (świeże lub z puszki) lub gdy ser jest bardzo tłusty (i ciężki), do masy serowej trzeba wsypać ok. łyżeczki proszku do pieczenia, bo sernik nie urośnie
- smak proszku do pieczenia będzie niewyczuwalny, jeśli zostanie wymieszany z niewielką ilością śmietany lub jogurtu
- spód z kruchego ciasta należy przed nałożeniem masy serowej podpiec
- sernik nie opadnie, jeśli po upieczeniu do ostygnięcia, pozostanie w wyłączonym piekarniku (przy otwartych drzwiczkach)
Ciasto drożdżowe - wszystkie składniki muszą mieć temperaturę pokojową
- mąka musi być świeża i przesiana
- mleko powinno być letnie
- masło roztopione, przestudzone
- ciasto trzeba tak wyrobić, aby było lśniące i odchodziło od ręki
- drożdże powinny być świeże (nie obeschnięte)
- użycie drożdży suszonych powoduje wolniejsze rośnięcie ciasta
Bakalie w cieście - aby bakalie w cieście nie opadły na dno, trzeba obtoczyć je w mące
- bakalie i alkohol dodaje się do ciasta na samym końcu
- rodzynki i śliwki przed dodaniem do ciasta trzeba namoczyć w gorącej wodzie, nienamoczone będą zbyt twarde
- śliwki najlepiej moczyć w herbacie
- aby zdjąć skórkę z orzechów laskowych najlepiej włożyć je na 10 – 12 minut do gorącego piekarnika
- aby zdjąć skórkę z migdałów trzeba je sparzyć
- do ciasta nie należy jednocześnie dodawać skórki z pomarańczy lub cytryny i równocześnie wanilię

Jak najlepiej ubić pianę? - białka powinny być starannie oddzielone od żółtek
- przed ubijaniem białka należy schłodzić
- do ubijanych białek należy dodać szczyptę soli
- białka powinny być ubijane w odpowiednim tempie, na początku wolno, a potem szybko

Żródło: mniamusne,pl


Napisany przez: .agatka. 15 Mar 2010, 12:45

CYTAT(seniorka @ 12 Mar 2010, 08:53 ) *
Proszony obiad


CYTAT(seniorka @ 13 Mar 2010, 02:24 ) *
Jak posadzić gości przy stole

CYTAT(seniorka @ 14 Mar 2010, 11:10 ) *
Nakrycie stołu


Seniorko, doskonały zbiór informacji w jednym miejscu. Dziękuję, na pewno będe korzystać anbetung.gif

Napisany przez: sionia 15 Mar 2010, 13:29

Ja wszystko czytam z wielkim zainteresowaniem. Dziękuję!!!!

Napisany przez: seniorka 15 Mar 2010, 15:08

CYTAT(.agatka. @ 15 Mar 2010, 12:45 ) *
Seniorko, doskonały zbiór informacji w jednym miejscu. Dziękuję, na pewno będe korzystać anbetung.gif



CYTAT(sionia @ 15 Mar 2010, 13:29 ) *
Ja wszystko czytam z wielkim zainteresowaniem. Dziękuję!!!!


Bardzo sie cieszę i to ja Wam dziękuję, że czytacie. A jeszcze jak sie przydaje, to jestem zachwycona. wink.gif

Napisany przez: .agatka. 15 Mar 2010, 15:12

CYTAT(seniorka @ 15 Mar 2010, 15:08 ) *
Bardzo sie cieszę i to ja Wam dziękuję, że czytacie. A jeszcze jak sie przydaje, to jestem zachwycona. wink.gif


To wszystko to niby oczywiste sprawy, ale dzięki Tobie seniorko mamy je w jednym miejscu i chetnie się je czyta. icon_smile.gif

Powered by Invision Power Board (http://www.invisionboard.com)
© Invision Power Services (http://www.invisionpower.com)